Verjaardagsfeestje nummer 3

Wow, we zijn al aan het derde Amerikaanse verjaardagsfeestje van de zoon toe! Het eerste feestje was wat ze noemen ‘legendary’. Uren werk had ik besteed aan het maken van een spionnentocht vol met clues en op te lossen raadsels. En alles met de bedoeling om hem eindelijk geaccepteerd te krijgen op school. Mission accomplished.

Het tweede feestje was een slaapfeestje. Ook ‘legendary’ maar in de andere betekenis. Om half 1 ‘s nachts waren we voor de x-te keer beneden om hen stil te krijgen en om 3 uur ‘s nachts werden we, twee verdiepingen hoger, wakker van een Nerf gevecht... Om 6 uur waren ze wakker voor echt... Vreselijk.

Nu zijn er drie jongens op bezoek. Ze zijn eerst een uur en half gaan springen in het trampolinepark en nu zitten ze met z’n vier aan de grote tafel samen Fortnite te spelen. Dat is het hoogtepunt van het feest. Het is hilarisch om ze te aanhoren:

- Oh my gosh bro, what is that?
- What are you doing? Are you a newby or what?
- I call dips on the pizza place!
- Where are you? I don’t know... I never know where I am...
- Holy shoot there is a team right there!
- Wait, there is somebody here! Where? There!! Dude, are you legally blind? Shoot him!

Ja, Fortnite is een enorm pedagogisch correct spel... maar je kan niet anders dan erin meegaan. Toen de zoon er niet op kon spelen, werd hij gepest. Twee weken is hij gefrustreerd thuis gekomen zonder dat we wisten wat er aan de hand was. Iets, ja, dat merkten we klaar en duidelijk! Blijkbaar was het dus het schietspel Fortnite. Je wordt gedropt op een eiland, moet op zoek naar wapens en munitie en je probeert zo lang mogelijk te overleven (lees: zoveel mogelijk anderen neer te schieten). Je speelt het alleen, in duo of met z’n vier en dat zijn ze nu dus aan het doen. Vier gastjes tegen 96 andere gedropte schieters. 

De zoon heeft ondertussen 260 ‘vrienden’ waarmee hij regelmatig speelt. Je hoort de hele tijd de communicatie tussen die twee of vier mensen. Gisteren was er bij iemand een haan aan het kraaien. Plots riep er een vader: “Hey, you said you were going to stop!”. Je moet dus goed oppassen wat je zegt, want je weet niet wie er meeluistert. Maar, we willen dat hij in onze buurt speelt zodat we wat mee kunnen volgen. Dus ja, dan aanhoren we maar alle ‘bro-s’ en ‘shoot-s’ en ‘let’s go tilted’ (dat is blijkbaar een locatie op de map, wij dachten even dat ze gewoon loos gingen gaan...).

Het is anderzijds wel tof om die gasten bezig te horen. Die zijn echt wel grappig met hun opmerkingen. Het zijn allemaal nieuwe vrienden. Ik had ze nog nooit eerder gezien. Omdat de ouders ons niet kennen, mag er maar eentje van de drie blijven slapen. Ik hoop dat de ‘legendary’ van dit feestje beperkt blijft tot de vier die als laatste op het eiland zullen overleven...

Update lesgeven

Ondertussen heb ik al twee lessen achter de rug en ze zijn beide goed meegevallen! Oef! Het was/is toch wel belangrijk voor mij. Los van het feit dat er uren voorbereiding in de lessen zit en het een beetje zonde zou geweest zijn van de tijd, geeft het ook een boost in mijn zelfvertrouwen.

Want ja, dat zelfvertrouwen was er toch wel wat op achteruit gegaan de voorbije jaren. Ik herinner me mijn eerste maanden als huisvrouw hier in de VS nog goed. Ik zat tussen enkele fijne collega's van de echtgenoot en merkte plots dat ik niet kon meepraten. De reden was zowel het onderwerp van het gesprek (interne topics of onderzoekstopics) als de taal. Ik kon zo snel geen gevatte opmerkingen meer geven, ik kwam niet goed uit mijn woorden, en wat ik zei klonk allemaal zo ongenuanceerd, ... Het is echt moeilijk om in een andere taal genuanceerd te zijn, zelfs in het Engels, waarvan ik dacht dat ik het wel meester was.

De voorbije maanden vertelde ik al wel aan mensen in mijn omgeving dat ik bezig was met het maken van een cursus, maar een beetje op een "ach ja, ik moet toch iets doen" manier. Het was al een heel proces vooraleer ik over mijn plannen durfde te praten, laat staan die laatste stappen te zetten van het reserveren van een zaal tot het mailen van mijn vrienden- en kennissengroep (ik denk dat er vier uur zat tussen het schrijven van de email en het duwen op de verzendknop...).

Ik ben dus echt blij dat mijn eerste lessen goed verlopen zijn. Een half uur voor ik moet 'optreden' gieren de zenuwen wel door mijn lichaam en vraag ik me af WAAROM ik dit mezelf in Godsnaam aandoe, maar eens de les begint, voel ik me in mijn element komen. De taal lijkt plots geen probleem meer te zijn. Ik mag gewoon niet nadenken ofzo. Natuurlijk heb ik het heel goed voorbereid, maar toch. En dat voelt goed. Dat voelt zo goed dat ik nu precies vlotter durf te praten. Ik maak me precies minder zorgen over het al dan niet correct zijn of over mijn accent. Vreemd!

De eerste les waren er uiteindelijk 12 studenten, waarvan ik er drie niet kende. De leeftijd varieerde tussen eind 20 en begin 80. Dat is zo'n fijne mix! Gewoon het aanhoren van de verschillende definities die iedereen aan geluk geeft, biedt al een rijkdom! Ondertussen heb ik 13 inschrijvingen en al vier interessante topics die ze me gevraagd hebben om uit te zoeken. Ik vind het super!

Een niet-flatterende foto, maar wel het bewijs!

Ik ga volgende week dan ook langsgaan bij het Recreation Center, waar ik nu de lessen geef, om te kijken of we de cursus in hun herfstaanbod kunnen opnemen. Ik moet dit nog steeds als vrijwilliger doen, maar ga wel aan iedereen een kleine deelnamesom vragen voor de kosten. Per slot van rekening moet ik de zaal en de kopies betalen en hebben we geinvesteerd in een projector. 

Het mooie van de voorbije jaren is wel dat de echtgenoot mij nog nooit het gevoel heeft gegeven van minder te zijn. Hij heeft mij altijd ondersteund in mijn plannen en vertelt al een tijdje aan iedereen dat ik eigenlijk ook zou moeten beginnen lesgeven op college-niveau. En dan denk ik bij mezelf: laat mij maar eerst mijn kleine stapjes vooruit zetten en groeien! 

(BTW: Ik heb de titel van mijn vorig berichtje veranderd omdat ik niet wil dat mensen op deze blog terecht komen wanneer ze mijn cursus opzoeken. Better be safe than sorry!)

Een cursus gelukkig worden

Op vrijdag 6 april start ik met lesgeven. Zes weken lang kunnen mijn 11 studenten leren hoe ze gelukkiger kunnen worden. Ik ben eens benieuwd hoe het gaat lopen...

Tijdens de twee en half jaar die we hier al zijn, heb ik verschillende online cursussen gevolgd. Acht daarvan hebben te maken gehad met geluk en positieve psychologie. Omdat ik iets meer wilde doen met alles wat ik geleerd had, ben ik tijdens de voorbije herfst bezig geweest met het maken van een cursus rond dit thema. Eerst dacht ik de lessenreeks te gaan geven bij de YMCA, waar ik ooit nog Spaans gevolgd heb, maar zij bieden dit semester maar een beperkt programma aan. Dus zat er niets anders op dan de cursus zelf te organiseren...

Met trillende handen heb ik een aantal vrienden en kennissen gemaild met de vraag of ze geinteresseerd zouden zijn om zes weken lang te leren hoe ze gelukkiger kunnen worden. En blijkbaar was dat het geval! Dus heb ik maar een zaaltje geboekt, hebben we een projector aangeschaft en voila: vrijdag gaan we van start!

Ik ben echt benieuwd hoe dit alles zal verlopen. Per slot van rekening heb ik al drie jaar geen presentatie meer gegeven. Maar, ik moet dit doen. Ik voelde mijn hersencellen bijna dagelijks afsterven en had dringend nood aan wat mentale stimulatie. Ik moet een uitdaging hebben en een vooruitzicht op een mogelijk nieuwe job in de toekomst. Voorlopig mag ik nog steeds niet werken, dus start ik maar als vrijwilliger, met een vriendelijk publiek.

Duim voor mij, aub! Ik vind dit best wel spannend!!

Met een republikein aan tafel

En zo gebeurde het dat we op een goede vrijdagavond aan tafel zaten met een echte republikeinse. We wisten het natuurlijk nog niet onmiddellijk, maar naarmate de wijn vloeide en de Belgische chocolade smolt als sneeuw voor de zon, kwamen de tongen wat losser. Ze vertelde dat ze uit Texas kwam en dat je ervan op aan kon dat iedere Texaan republikein was en hield van zijn/haar wapens. Dat maakte ons natuurlijk enorm nieuwsgierig.

Toen er nog wat meer wijn in de vrouw zat, vroegen we haar wat ze van Trump dacht. Ze zei dat ze graag zijn vingers zou willen breken, zodat hij niet meer kon Twitteren. Mmm, daar konden we inkomen. Ze had op hem gestemd omdat ze verandering wou. Hillary zou nog meer van hetzelfde geweest zijn en dat was genoeg geweest. Zelfs de dochter van Martin Luther King vond het een schande wat Obama allemaal gedaan had in de acht jaar dat hij aan de macht was, zei ze. Ik vertelde dat wij hier zijn dankzij Obama. Zonder zijn veranderingen in de ziekteverzekering hadden we nooit een ziekteverzekering kunnen krijgen, gegeven de dochter haar voorgeschiedenis. Dat wist ze niet, zei ze.

Ik vertelde, een beetje trots, over onze Belgische sociale zekerheid. Dat zou hier nooit werken, zei ze. Jaren geleden had ze door haar echtgenoot heel veel schulden. Na de scheiding heeft ze zich te pletter gewerkt om haar twee kinderen te kunnen verzorgen. Er was een moment waarop ze overwogen had om een beroep te doen op Micah's backpack. Dat is een organisatie die ervoor zorgt dat kinderen van zeer arme families op vrijdag een zak met eten mee naar huis krijgen zodat ze in het weekend iets kunnen eten. Wanneer je daar een beroep op moet doen, zit je diep. Heel diep. Toevallig zat ik vrijdag, vlak voor het einde van de school, op de kinderen te wachten aan de ophaalplaats voor Micah's backpack. Ik kreeg het er koud van van te zien hoeveel kinderen binnen kwamen om hun plastieken supermarkttasje op te halen... Het is triestig!

Maar, vertelde ze verder, ze heeft het niet gedaan. Ze is helemaal zelf uit de put gekropen. Ze heeft van niemand hulp nodig gehad en ze wil ook niet voor anderen betalen. Als zij het kon, kan iemand anders het ook. Tja, daar sta je dan, als luxebeestje, te kijken naar een sterke vrouw, die al jaren aan vechten is tegen armoede. En dan begrijp je het. Missschien zou je wel hetzelfde zeggen en doen, moest je in haar schoenen staan.

We hebben alleszins een heel fijne avond gehad, daar aan tafel met onze republikeinse. Politieke overtuiging doet er niet zo heel erg veel toe wanneer je samen kan genieten van spijs en drank. 

Op zoek naar een nieuwe matras

Een typische recliner,
was $1,299.95 en nu
 'nog maar' $679.95. 

Heb je je ooit al eens afgevraagd waar mensen uit bepaalde tv-reeksen die bombasische zetels en kasten halen? Wel, een van de plaatsen hier in de buurt is Grand Home Furnishings. Ik verbaas me er iedere keer over hun aanbod spuuglelijke sofa's en 'recliners'. Recliners zijn van die eenzitten waarbij je je kan afduwen naar achter en dan plots het voorste deel van je zetel naar boven komt, om de voetjes op te leggen. Toegegeven, vaak zitten/liggen die zetels wel goed, maar ze zijn oh zo lelijk... Af en toe vind je er wel eens een meubel dat ermee doorkan, zoals ons bed. Ook de matras van ons bed en dat van de gastenkamer komen van Grand. Dus, toen de dochter vond dat het tijd was voor een nieuwe matras, gingen we er nog eens op bezoek.

Shoppen bij Grand is een hele ervaring. Al vanaf het moment dat je je auto verlaat, staan er twee medewerkers klaar om de dubbele glazen deur voor je open te doen. Dan word je ontvangen door een derde medewerker, die je onmiddellijk een flesje cola aanbiedt. Ik vind het altijd zo jammer voor hem/haar dat we weigeren. Je ziet dan immers even die grootse glimlach verstrakken. Wanneer je dat flesje wel aanneemt, krijg je er ook een beetje popcorn bij. Shoppen voor meubels moet fun blijven he!

Samen met onze begeleider gingen we dan op pad naar de matrassenafdeling. Na het proberen van matras na matras was er eentje dat de dochter wel zinde. Maar ja, er was nog een andere winkel in de buurt die we wilden aandoen. Toen we onze begeleider vertelden dat we later mogelijk gingen terugkomen, verstrakte de glimlach nog een beetje meer. Zo had hij er waarschijnlijk nog wel enkele ontmoet in zijn carriere... Na enkele seconden hersteltijd, gaf hij ons zijn kaartje. Als we zouden terugkomen, dan moesten we onmiddellijk naar hem vragen. Alle medewerkers mogen immers om de beurt een nieuwe klant aanspreken en krijgen dan commissie op die verkoop. Die beurtrol loopt blijkbaar vrij vlotjes. We hebben er nog nooit twee zien vechten...

Toen de volgende winkel toch niet je dat bleek te zijn, keerden we maar terug naar onze man bij Grand. Hij had ons al 'in de mot' vanaf het moment dat we de auto uitstapten. Deze keer geen cola en geen popcorn maar wel een echte glimlach. Hij verkocht ons een matras en wenste de dochter een zeer goede nachtrust toe. Twee dagen later lag de matras al op haar bed. En drie dagen later zat er een handgeschreven kaartje in de brievenbus. Onze man bij Grand bedankte ons voor de aankoop van de matras en hoopte dat de dochter er op sliep als een roosje. Hoe chique is dat? Daar moet ik ook echt bij glimlachen se.

H2O party

De Zuid-Afrikaanse vriendin had me uitgenodigd op haar H2O party. Dat is een Tupperware party met kuisproducten. Sedert mijn demotie tot huisvrouw, en dat is ondertussen al bijna 3 jaar (!!!), is ons huis wel wat properder dan vroeger. Het hoort nu eenmaal bij de verantwoordelijkheden, niet waar. Maar, om nu te zeggen dat ik een superfan ben van poetsen... wel, euh, dat zou een klein beetje te veel overdreven zijn.

Een party rond kuisproducten stond dan ook niet echt heel hoog op mijn bucket list. Maar ja, ik wil de vriendin wel iets gunnen. Op iedere verkochte doek en bijpassend zeepje, krijgt zij natuurlijk een percentje. En al die percentjes kan zij inruilen voor allerlei producten die anders behoorlijk duur zijn. Aangezien zij een beetje poetsverslaafd is en omdat je vrienden nu eenmaal ondersteunt op propere en vuile momenten, had ik me maar ingeschreven.

Op de feestjes die wij meestal houden, of op worden uitgenodigd, ligt het percentage buitenlanders altijd gevoelig hoger dan het percentage autochtonen. Ik vertelde het al eerder: de modale Amerikaan is niet zo happig op het ontvangen van volk. Als het dan toch voorvalt, dan wordt het een potluck waarbij iedereen eten meebrengt. Op de H2O party waren naast vrienden vooral ook buren uitgenodigd, wat voor een evenwichtigere verdeling allochtoon/autochtoon zorgde. En dat geeft toch wel een hele andere dynamiek aan zo'n feestje.

Wanneer Amerikanen feesten, zijn ze luid. Op restaurant moet je soms roepen om je verstaanbaar te maken voor de personen die tegenover je zitten. Vooral de vrouwen kunnen een hele schelle lach opzetten en trachten elkaar precies te overtroeven wat het aantal decibels betreft. Wel, zo'n kuisparty haalt blijkbaar het grootste feestvarken in iedereen boven. My God! Iedereen zat door elkaar te gillen, handjes te klappen, en enthousiast te doen. De verkoopster, die in het midden van de kring stond, heeft amper iets moeten zeggen. De aanwezige dames verkochten de producten voor haar: "This is amaaaaaaazing", "I loooooooooooooove this all purpose glove", "Oh, if you buy one thing, you shouuuuuld buy this chiffonnette", "I dreaaaaaaaaam about owning this ($ 178) essential mop kit", ...

Ik zou mezelf nu niet beschrijven als een introvert persoon. Ik spreek iedereen aan en heb niet zoveel last om in groep te spreken, maar in zulk een gezelschap ben ik het toonbeeld van een muurbloempje. Je kan er gewoon niet tegenop. Je moet het zelfs niet proberen. Het was wel heel grappig en ik heb hard gelachen, maar man, mijn oren. Enkele dollars armer en met de grootste verwachtingen over de prestatie van mijn cleaning clay en heavy duty chiffonnette in de douche-omgeving, ben ik iets vroeger dan de rest naar huis gegaan. Een echtgenoot die de dag nadien vertrekt voor een week, is een meer dan geldig excuus, toch?

Shootings

Er vonden dit jaar al 17 schietpartijen plaats op een schoolterrein. Dat is gemiddeld eentje om de 63 uur! Kan je je dat voorstellen? En dan tellen we de 'ongelukken' met papa's geweer er nog niet bij. En de familiedrama's en caferuzies ook nog niet.

Over de meeste schietpartijen hoor je niets. Enkel wanneer er 'voldoende' (...) doden zijn, wordt het nieuws gehaald. Na een incident zoals in Parkland, in Florida, zijn de mensen verontwaardigd. 'Hoe is dit mogelijk?' 'Hadden we dit niet kunnen voorkomen?' 'Laat ons gaan protesteren!' En ook: 'Leerkrachten moeten wapens kunnen dragen!'

Hoe is het mogelijk dat een eeuwenoude toevoeging aan de Onafhankelijkheids-verklaring (second amendment, 1791) nog steeds zulk een groot effect heeft op het dagelijkse leven? Hoe is het mogelijk dat gevechtswapens vrij kunnen gekocht worden? Waarom verkoopt de supermarkt kleine roze en lichtblauwe geweren die handig in de hand liggen bij je 8-jarige? En dan zijn de mensen verontwaardigd?!

En moest men nu na een incident zoals op woensdag eens massaal beginnen wapens vernietigen. Dat zou tenminste een signaal zijn. Maar, neen hoor, ieder groot schietincident doet de verkoop van wapens stijgen. Na de schietpartij in Las Vegas kon men het aantal bestellingen amper nog aan. 'Guns don't kill people', een vriendin van mij zei het me gisteren nog... Neen, inderdaad, een geweer schiet niet vanzelf maar als het niet beschikbaar is wanneer je flipt, kan je het ook niet gebruiken!

Stel je maar eens voor dat iedere leerkracht een geweer mag dragen. De scholen zullen nog eens zo onveilig zijn. Deze week vertelde de zoon dat een klasgenoot een stoel heeft kapot geklopt in zijn klas, en daarna de directrice geschopt heeft. Ze lag op de grond. En wat als dat kereltje dan haar wapen zou afnemen? En de dochter vertelde over haar klasgenoot die op dinsdag zijn chromebook uit de venster van de eerste verdieping naar beneden heeft gegooid. Ferm! Een grote, stevige 14-jarige die les krijgt van een kleine, frele leerkracht. 

En dan krijgen we op donderdag een mailtje met informatie over alle veiligheidsmaatregelen in onze school. Er is continu een politieagent aanwezig. Iedere klas heeft een paniekknop die rechtstreeks in verbinding staat met patrouillewagens van de politie. Vier maal per jaar oefenen ze een lockdown drill. De kinderen moeten zich dan een kwartier in een kast of onder hun bureau of in een toilet verstoppen. Op de duur geraak je eraan gewend, maar die eerste keren zijn vrij indringend. Natuurlijk kan je de school ook niet zomaar in of uit. De deur is op slot en een camera registreert wie er voor de deur staat. Maar, al die maatregelen waren er ook in Florida...

Twee weken geleden werd een Chinese student van Virginia Tech gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Luister goed: hij had een bepaald geweer, dat hij legaal mocht bezitten. Hij had ook een bepaalde magazine met kogels, dat hij legaal mocht bezitten. Maar, als vreemdeling met een bepaald visum, mag je dat geweer niet hebben met die kogels. Ben je nog mee? Dus, je mag gerust die twee zaken apart hebben, maar eens je die kogels in dat geweer steekt, ben je strafbaar. De politie was op de hoogte van de aankopen van die kerel en is hem gevolgd tot op het schiettterrein hier een beetje verder en vanaf het moment dat hij de kogels in het geweer stak, is hij gearresteerd geworden. Really???

Daar kan ik me wel aan ergeren se, aan de hypocrisie en scheve redeneringen van een heel pak Amerikanen. Ik las net een bericht van een van de papa's van iemand die school loopt daar in Florida en hij schreeft het volgende: "Here is the deal I want to cut. We get to keep and destroy all of your assault weapons and you get to keep your thoughts and prayers". Als je echt meeleeft met de situatie, doe dan zelf je wapens weg; groot of klein, jacht- of gevechtswapens. Natuurlijk kan er ook een mes of een auto als wapen gebruikt worden, maar dan heb je tenminste nog een kans om er heelhuids vanaf te komen.

Bah!