H2O party

De Zuid-Afrikaanse vriendin had me uitgenodigd op haar H2O party. Dat is een Tupperware party met kuisproducten. Sedert mijn demotie tot huisvrouw, en dat is ondertussen al bijna 3 jaar (!!!), is ons huis wel wat properder dan vroeger. Het hoort nu eenmaal bij de verantwoordelijkheden, niet waar. Maar, om nu te zeggen dat ik een superfan ben van poetsen... wel, euh, dat zou een klein beetje te veel overdreven zijn.

Een party rond kuisproducten stond dan ook niet echt heel hoog op mijn bucket list. Maar ja, ik wil de vriendin wel iets gunnen. Op iedere verkochte doek en bijpassend zeepje, krijgt zij natuurlijk een percentje. En al die percentjes kan zij inruilen voor allerlei producten die anders behoorlijk duur zijn. Aangezien zij een beetje poetsverslaafd is en omdat je vrienden nu eenmaal ondersteunt op propere en vuile momenten, had ik me maar ingeschreven.

Op de feestjes die wij meestal houden, of op worden uitgenodigd, ligt het percentage buitenlanders altijd gevoelig hoger dan het percentage autochtonen. Ik vertelde het al eerder: de modale Amerikaan is niet zo happig op het ontvangen van volk. Als het dan toch voorvalt, dan wordt het een potluck waarbij iedereen eten meebrengt. Op de H2O party waren naast vrienden vooral ook buren uitgenodigd, wat voor een evenwichtigere verdeling allochtoon/autochtoon zorgde. En dat geeft toch wel een hele andere dynamiek aan zo'n feestje.

Wanneer Amerikanen feesten, zijn ze luid. Op restaurant moet je soms roepen om je verstaanbaar te maken voor de personen die tegenover je zitten. Vooral de vrouwen kunnen een hele schelle lach opzetten en trachten elkaar precies te overtroeven wat het aantal decibels betreft. Wel, zo'n kuisparty haalt blijkbaar het grootste feestvarken in iedereen boven. My God! Iedereen zat door elkaar te gillen, handjes te klappen, en enthousiast te doen. De verkoopster, die in het midden van de kring stond, heeft amper iets moeten zeggen. De aanwezige dames verkochten de producten voor haar: "This is amaaaaaaazing", "I loooooooooooooove this all purpose glove", "Oh, if you buy one thing, you shouuuuuld buy this chiffonnette", "I dreaaaaaaaaam about owning this ($ 178) essential mop kit", ...

Ik zou mezelf nu niet beschrijven als een introvert persoon. Ik spreek iedereen aan en heb niet zoveel last om in groep te spreken, maar in zulk een gezelschap ben ik het toonbeeld van een muurbloempje. Je kan er gewoon niet tegenop. Je moet het zelfs niet proberen. Het was wel heel grappig en ik heb hard gelachen, maar man, mijn oren. Enkele dollars armer en met de grootste verwachtingen over de prestatie van mijn cleaning clay en heavy duty chiffonnette in de douche-omgeving, ben ik iets vroeger dan de rest naar huis gegaan. Een echtgenoot die de dag nadien vertrekt voor een week, is een meer dan geldig excuus, toch?

Shootings

Er vonden dit jaar al 17 schietpartijen plaats op een schoolterrein. Dat is gemiddeld eentje om de 63 uur! Kan je je dat voorstellen? En dan tellen we de 'ongelukken' met papa's geweer er nog niet bij. En de familiedrama's en caferuzies ook nog niet.

Over de meeste schietpartijen hoor je niets. Enkel wanneer er 'voldoende' (...) doden zijn, wordt het nieuws gehaald. Na een incident zoals in Parkland, in Florida, zijn de mensen verontwaardigd. 'Hoe is dit mogelijk?' 'Hadden we dit niet kunnen voorkomen?' 'Laat ons gaan protesteren!' En ook: 'Leerkrachten moeten wapens kunnen dragen!'

Hoe is het mogelijk dat een eeuwenoude toevoeging aan de Onafhankelijkheids-verklaring (second amendment, 1791) nog steeds zulk een groot effect heeft op het dagelijkse leven? Hoe is het mogelijk dat gevechtswapens vrij kunnen gekocht worden? Waarom verkoopt de supermarkt kleine roze en lichtblauwe geweren die handig in de hand liggen bij je 8-jarige? En dan zijn de mensen verontwaardigd?!

En moest men nu na een incident zoals op woensdag eens massaal beginnen wapens vernietigen. Dat zou tenminste een signaal zijn. Maar, neen hoor, ieder groot schietincident doet de verkoop van wapens stijgen. Na de schietpartij in Las Vegas kon men het aantal bestellingen amper nog aan. 'Guns don't kill people', een vriendin van mij zei het me gisteren nog... Neen, inderdaad, een geweer schiet niet vanzelf maar als het niet beschikbaar is wanneer je flipt, kan je het ook niet gebruiken!

Stel je maar eens voor dat iedere leerkracht een geweer mag dragen. De scholen zullen nog eens zo onveilig zijn. Deze week vertelde de zoon dat een klasgenoot een stoel heeft kapot geklopt in zijn klas, en daarna de directrice geschopt heeft. Ze lag op de grond. En wat als dat kereltje dan haar wapen zou afnemen? En de dochter vertelde over haar klasgenoot die op dinsdag zijn chromebook uit de venster van de eerste verdieping naar beneden heeft gegooid. Ferm! Een grote, stevige 14-jarige die les krijgt van een kleine, frele leerkracht. 

En dan krijgen we op donderdag een mailtje met informatie over alle veiligheidsmaatregelen in onze school. Er is continu een politieagent aanwezig. Iedere klas heeft een paniekknop die rechtstreeks in verbinding staat met patrouillewagens van de politie. Vier maal per jaar oefenen ze een lockdown drill. De kinderen moeten zich dan een kwartier in een kast of onder hun bureau of in een toilet verstoppen. Op de duur geraak je eraan gewend, maar die eerste keren zijn vrij indringend. Natuurlijk kan je de school ook niet zomaar in of uit. De deur is op slot en een camera registreert wie er voor de deur staat. Maar, al die maatregelen waren er ook in Florida...

Twee weken geleden werd een Chinese student van Virginia Tech gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Luister goed: hij had een bepaald geweer, dat hij legaal mocht bezitten. Hij had ook een bepaalde magazine met kogels, dat hij legaal mocht bezitten. Maar, als vreemdeling met een bepaald visum, mag je dat geweer niet hebben met die kogels. Ben je nog mee? Dus, je mag gerust die twee zaken apart hebben, maar eens je die kogels in dat geweer steekt, ben je strafbaar. De politie was op de hoogte van de aankopen van die kerel en is hem gevolgd tot op het schiettterrein hier een beetje verder en vanaf het moment dat hij de kogels in het geweer stak, is hij gearresteerd geworden. Really???

Daar kan ik me wel aan ergeren se, aan de hypocrisie en scheve redeneringen van een heel pak Amerikanen. Ik las net een bericht van een van de papa's van iemand die school loopt daar in Florida en hij schreeft het volgende: "Here is the deal I want to cut. We get to keep and destroy all of your assault weapons and you get to keep your thoughts and prayers". Als je echt meeleeft met de situatie, doe dan zelf je wapens weg; groot of klein, jacht- of gevechtswapens. Natuurlijk kan er ook een mes of een auto als wapen gebruikt worden, maar dan heb je tenminste nog een kans om er heelhuids vanaf te komen.

Bah!

Why won't we staaaaaaaaay, just a little bit longer...

Je kan je de vraag stellen waarom wij hier graag nog een beetje langer willen blijven. De VS is per slot van rekening een vreemd land. Ze/we hebben een van de meest vreemde presidenten die de meest vreemde beslissingen neemt. Alles lijkt shiny and bright maar is meestal maar een flinterdun laagje. Net zoals de kasten die je hier kan kopen. Ze zien er goed uit tot je een lade opent en ziet dat die is gemaakt uit vezelplaten.

En toch...

We hebben hier tijd. Dat is zo waardevol. Het is logisch dat ik, als huisvrouw, veel tijd heb. Maar het fijne is dat ik die tijd kan vullen met zaken die ik op dat moment belangrijk vind. Ik kan overdag op pad met vriendinnen, ik kan gaan sporten, ik kan cursussen volgen en cursussen maken, ... EN op tijd thuis zijn voor de kinderen. Ook de echtgenoot heeft meer tijd. Hij verliest geen drie uur pendeltijd. Op 7 minuten is hij ter plaatse. De kinderen komen thuis om 3:20 u, maken hun huiswerk en de zoon is minder dan een uur later al onderweg naar zijn vrienden in de buurt. Rond etenstijd zien we hem wel weer terug. Tijd en vrijheid. Wat een luxe!

Dit is een foto van het bos achter ons. Het is een privebos, maar we mogen er gaan wandelen. De eigenaar heeft verschillende paden gemaakt en je kan er gerust een uur in rondwandelen zonder hetzelfde pad te moeten nemen. Je kan er zelfs in verloren lopen... Er stroomt een beekje en dat maakt klatergeluiden. Er zitten prachtige vogels (rode kardinaal, goudvinken, blue birds, ...), hertjes met een witte staart en natuurlijk ook een beer. Die ben ik gelukkig nog niet tegengekomen onderweg. Op enkele kilometers afstand loopt de Appalachian Trail. Dat is een wandelpad van 3500 km lang, tussen Georgia en Maine. Nagenoeg de hele Oostkust dus. Ik heb alleen nog maar dagtochten gemaakt op de trail, maar droom stiekem van een weektocht, met iemand die ervaring heeft met kamperen in de natuur... Als je de hele trail wilt afstappen, heb je zes maanden nodig. In oktober was hier nog een vriend op bezoek en samen hebben we iedere dag tochten gemaakt op die Appalachian trail. Stijgen en afzien, lunch op een rots met een uitzicht, weer afdalen en een fijn gevoel hebben. De natuur is hier prachtig.

Deze foto trok ik toen ik vorige week uit de kelder van War Memorial, na mijn steples, weer buiten stapte. Het was drie graden, maar een blauwe lucht en zonneschijn. Het gebouw van Virgina Tech stak mooi af tegen de lucht. We hebben hier bijna dagelijks blauwe lucht en zonneschijn. Zelfs wanneer de temperatuur onder nul zakt. We geraken er gelukkig NIET aan gewoon. We merken het telkens weer op en genieten ervan. En 's nachts zien we duizend sterren boven en naast ons huis. 

Dit zijn twee zeventigers op pad met hun hondje. Alle drie zijn ze gekleed in het kastanjebruin, de kleur van Virginia Tech. Dat vind ik zo fantastisch hier, de 'je m'en fous' dresscode. Wil je je graag opkleden? Fine! Wil je op zondag in je pyjama naar de lokale Delhaize? Fine! Ga je naar de les in short en slippers of, bij kouder weer, in je yoga-pants? Fine. Je kleedt je gewoon in datgene waar je je op dat moment goed in voelt. Niet in datgene dat 'verwacht' wordt. De uitzonderingen zijn natuurlijk een bal of een trouwfeest. Dan gaat men zich hier te buiten in extravagante kledij die je meestal maar een keer kan dragen. De JC Penny's, Belk's, Macy's en andere warenhuizen verkopen galakledij voor vrouwen aan prijzen waar je in Belgie nog geen deftige jeansbroek voor hebt. Ik denk dat je vooral niet mag proberen die kleren te wassen...

Dus, alles samengevat hebben we hier een zeer hoge levenskwaliteit. Daarom willen we heel graag dat ons visum verlengd wordt en gaan we ook de procedure voor een green card opstarten. We willen hier niet de rest van ons leven slijten, neen, dat niet. Maar het is hier veel gemakkelijker om echt te genieten van ons leven.

BTW: De eerste stap van de visumverlenging is achter de rug. De werkvergunningsaanvraag is gebeurd. De tweede stap duurt plots twee weken i.p.v. een en blijkbaar hoeft de echtgenoot toch niet in het land te blijven... Nochtans had ze dat wel gezegd. Ach ja, beter zo dan andersom. Stel je maar eens voor dat je weg bent en het land niet meer binnen mag... Hopelijk heeft ze zich nu niet vergist??? AAAH! In- en uitademen en gaan wandelen!

Visa verlenging

Ons visum vervalt op 8 juni. Aangezien het heel wat voeten in de aarde had vooraleer we dat visum vastkregen, en het ons een flinke duit extra gekost heeft, contacteerde ik de dame van de International office al in november vorig jaar. Ik vroeg haar of het mogelijk zou zijn om het voorbereidende werk al te verrichten zodat we begin december, zes maanden voor het visum vervalt en je ten vroegste een verlening kan aanvragen, alles zouden kunnen in orde brengen.

"Och", zei ze me, "dat zou niet nodig zijn want een verlenging duurt tegenwoordig maar twee maanden". We moesten maar terugkomen na onze trip naar Belgie en dan gaat zij, samen met de secretaresse van de echtgenoot, het dossier van de echtgenoot voor haar rekening nemen en ikzelf moet dan het dossier voor mezelf en de kinderen in orde maken.

Ok, zo gezegd, zo gedaan. Ik bereid ons dossier voor en noteer alle vragen die ik heb, ik verzamel de nodige papieren voor de echtgenoot en we proberen een afspraak te versieren. Pas op 22 januari konden we eindelijk we bij haar terecht. "Ja", zei ze, "we hebben bericht gekregen dat een verlenging van een visum nu 4 maanden duurt, in plaats van 2 maanden, en de overheid zit nu in shutdown, dus ik kan nu niets aanvragen". "Maar, dat is allemaal niet zo erg, we gaan gewoon voor een versnelde procedure, eentje die maar twee weken duurt. De enige voorwaarde is dat je dan in het land moet blijven". Ok, dat lijkt allemaal niet zo moeilijk te zijn, ware het niet dat de echtgenoot eind februari, begin april, begin mei en midden juni het land zal verlaten en dit telkens voor minstens een week. Bovendien voorspelt men ook een nieuwe shutdown, midden februari.

Geen getreur, tussen 22 januari en eind februari liggen nog 4 weken, dus dat komt allemaal wel goed. Ik breng alvast op 23 januari ons volledige dossier binnen. Na een week check ik bij de echtgenoot of de secretaresse haar werk al gedaan heeft, want dat is nodig vooraleer de dame van de International Office de aanvraag kan indienen. Surprise, surprise: natuurlijk niet! Nog een halve week later, is de secretaresse bezig met de voorbereiding van het dossier, maar wanneer ze alles wilt bewaren, crasht het hele systeem. Tja, dan tellen we maar weer een paar dagen extra...

Op vrijdag 2 februari, krijgen we eindelijk het bericht dat het voorbereidend werk afgelopen is en mailt de dame van de International office dat ze nu ziet wat er vorige keer is misgelopen en dat we daarom ASAP (zo snel als mogelijk dus!!!) alles moeten indienen want dat ze niet zeker weet of het dit keer misschien opnieuw een probleem kan zijn...

[WHAT THE ****!?!?!? Hebben we dit niet al meer dan twee maanden en half geleden gesignaleerd???? Hebben niet alleen de echtgenoot, maar ook ik persoonlijk jou een extra email gestuurd om te vragen of het werkelijk een goed idee is om zo lang te wachten??? Waarom gelooft niemand ons hier toch??? Waarom doet iedereen hier alsof ze het altijd beter weten en loopt het telkens (!!) mis?? We hebben het nog zo gezegd!!!]

Bon, ze heeft de werkaanvraag toch op vrijdag 2 februari nog ingediend. Het verantwoordelijke federale departement doet er nu 7 dagen (werkdagen?) over om dit te bekijken en, hopelijk, goed te keuren. Dan komt alles terug en moet het naar immigratie die er, in het beste geval ook 7 dagen over doet om dit goed te keuren. Dus, binnen 14 (werk?)dagen zou alles in orde moeten zijn. 2 + 14 = 16 + 6 (weekends?) + President's day = 23 februari en guess what? Op 24 februari vertrekt de echtgenoot naar Belgie... EN, dat is allemaal in de veronderstelling dat er geen nieuwe shutdown is. Goe bezig!!

Gelukkig heb ik Calm gedownload. Dat is een meditatie-app die me leert om meer mindful in het leven te staan. Volgens Calm moet ik alleen maar blijven ademen. Blijven ademen en loslaten... Het komt allemaal goed!

High school, deel 2

Ik heb toch nog het een en ander te vertellen over high school. De dochter had vorige week ook nog een 'field trip' naar high school. Als ouder moet je trouwens altijd expliciet de toestemming geven voor 'field trips', zelfs al gaat dat over een uitstapje op 500 meter van de huidige school. Oh ja, en ieder jaar in middle school geeft de verpleegster ook een beetje seksuele voorlichting. Ook daarvoor krijg je een formulier mee naar huis. Dat formulier biedt de optie om je kind uit te schrijven voor die lessen. De seksuele voorlichting wordt natuurlijk aan jongens en meisjes apart gegeven. Tja, je zou als jongen plots maar eens iets te horen krijgen over de menstruele cyclus! Oh my!

Anyway, een uitstap naar high school dus. In kleine groepjes konden ze kennismaken met de verschillende meer beroepsgeorienteerde opleidingen. Ze bezochten de industriele keuken (en kregen vers gebakken koekjes), een fotolab, een 'ziekenhuiskamer' met volwassen poppen in bed en gordijntjes tussen de bedden, en de preschool. Ja, high school heeft ook een eigen preschool, met echte 3- en 4-jarigen. De studenten die leren voor kinderverzorging lopen ter plaatse stage, in hun eigen school. Hoe chique is dat?!

Er is ook een vak waarin je voor babies leert zorgen. Daar 'gebruiken' ze geen echte baby voor, maar wel een robotbaby. De verzorger van dienst draagt een armbandje dat haar gedrag naar de baby toe registreert. De robotbaby huilt, 'drinkt' (maakt drinkgeluidjes), heeft een volle pamper (geen idee hoe dat werkt) en kan gelukkig zijn. En weet je nu wat? Die baby gaat mee naar huis in zijn (?) eigen maxicosi! Vorige week zat het buurmeisje op de schoolbus met haar baby. De dochter kwam superenthousiast thuis en wil dadelijk van vak switchen. Ze wil ook zo'n baby mee naar huis! Wel, als dat gebeurt dan mag ze in de gastenkamer in de kelder gaan slapen, want, oh ja, die baby huilt natuurlijk ook 's nachts.

Je kan ook heel erg veel vakken online volgen. Ik sprak al over Latijn, maar het kan nog veel gekker. Blijkbaar kan je PE (Physical Education, turnen dus) ook online doen. Wanneer je daarvoor kiest, kan je dat doorheen het jaar volgen, in je vrije tijd, of je kan dat in de vakantieperiode voor de start van het schooljaar volgen. Blijkbaar heeft PE in het 9de enkele theoretische lessen, met tests, en voor de rest moet je in het totaal 60 uur bewegen. Je hebt een app, Fitbit of gelijk welke 'registratietool' nodig om te registreren hoeveel je bewogen hebt. In de vakantie betekent dat dat je kan gaan zwemmen, fietsen, wandelen in de bossen, ... De dochter vindt dat veel aantrekkelijker dan elke dag sit-ups doen en rondjes lopen in de gigantische en perfect uitgeruste turnzaal, waar menig Vlaams burgemeester enkel maar van kan dromen. Ze gaat dus proberen om dat vak PE op voorhand af te leggen. Daardoor komt er ruimte in haar schema om een extra vak te nemen, zoals bijvoorbeeld het 'breng eens een baby mee naar huis' vak.

De superslimme vriendin van de dochter volgt dit jaar al Chemie 1, online. Ze besteedt er haar hele weekend aan. Dat lijkt me nu ook niet heel gezond. Die vriendin volgt trouwens ook het high school vak Aardrijkskunde, op momenten waarop de andere studenten Titan hebben. Titan duurt 40 minuten en houdt soms bijlessen in, soms het maken van je huiswerk of het afleggen van een SOL-test van vorige jaren, soms lezen, soms een film, soms een tijdje buitenspelen, ... Het is een beetje een rommelvak, maar het biedt soms toch iets of wat pauze in hun volle schema. Geen pauze gegund voor de superslimme vriendin! Volgens mij mikken ze om dat meisje in Harvard binnen te krijgen. De druk op die jongeren is hier soms zo hoog. Vanaf high school doe je alles om je CV op te smukken zodat je later kan worden geslecteerd door de betere universiteiten. A's alleen zijn niet langer voldoende. Men kijkt naar je vrijwilligerswerk, naar je deelname aan clubs, ... Alles telt. High school biedt dan ook meer dan 80 clubs aan die na school en soms tijdens de schooluren (op zes clubdagen) samenkomen. Er zijn clubs met (district, staats- en wereldwijde) competities zoals robotics (oh ja, dat doet de superslimme vriendin ook al), marketing en 'future business leaders of America' (yes ma'am!). Daarnaast zijn er ook de 'gewone' clubs zoals schaken, theater, muziek, dans, auto's, ... en de 'ongewone' clubs zoals de 'Make a wish-club', de 'Children's Cancer Association' en de club die geld inzamelt voor kinderen met een open lip en/of gehemelte (Operation Smile club). Hoe cool is dit!?!

Zou ik nu uitgepraat zijn over high school? Ik ben begot enthousiaster dan de dochter zelf!

High school

Volgend jaar gaat de dochter naar High School. En dat mag van mij gerust met een hoofdletter geschreven worden, want een Amerikaanse High School is best wel indrukwekkend.

Het schoolsysteem zit hier iets anders in elkaar dan in Belgie. De publieke scholen bieden (gratis) onderwijs aan vanaf 5 jaar. Dat is vanaf de derde kleuterklas. Wil je je kind eerder naar school sturen, dan kan dat via private preschools, die vaak verbonden zijn met een kerkgemeenschap. Daar kan je dan vanaf 3 jaar terecht, eens je toegelaten bent en je bereid bent stevig te betalen. Een maand school lopen bij BUMP (Blacksburg United Methodist Preschool) kost bijvoorbeeld $335.

De lagere school loopt dan van het eerste leerjaar tot en met het vijfde. Daarna gaan de kinderen drie jaar naar Middle School en dan dus naar High School. High School telt vier jaar. Volgend jaar wordt de dochter een freshman. Een gloednieuw visje in die enorme school(bokaal).

Vorige week mochten we naar een informatieavond over de hoeveelheid credits die je moet hebben om hetzij ‘gewoon’ hetzij ‘advanced’ af te studeren. Van de ‘advanced’ wordt verwacht dat ze daarna naar het hoger onderwijs zullen gaan. Maar, je kan gerust een cursus timmeren en/of koken combineren met Latijn en Algebra. Alles ligt voor je open. Het doet mij een beetje denken aan het vroegere VSO-systeem, waar ondergetekende koken en toneel combineerde met Latijn en Grieks.

Om een beetje wijs te geraken uit die hoeveelheid vakken waaruit je kan kiezen, wordt eigenlijk van je verwacht dat op je dertiende al weet wat je wilt worden. Vanaf het zesde nemen de studenten regelmatig interesse- en vaardigheidsvragenlijsten af en krijgen ze een aantal orienterende jobsuggesties. De dochter weet al wat ze wil worden: een kinderoncologe. Eens je dat weet, krijg je per beroep een overzicht van de vakken die je best in High School neemt. Voor oncologen betekent dit veel wiskude en wetenschapsvakken natuurlijk, maar ook zoiets als ‘introductie tot de gezondheids- en medische wetenschappen’ en ‘medische terminologie’. Ieder jaar kies je 8 vakken. Ieder vak wordt iedere dag gegeven, hetzij 90 minuten (in blok), hetzij 45 minuten. Vakken van 90 minuten volg je maar een semester, vakken van 45 minuten volg je een heel jaar lang. Taalvakken worden altijd in blokken van 45 minuten gegeven omdat je een taal best iedere dag oefent. Latijn zal ze blijven virtueel volgen, omdat de leerkracht alleen maar Latijn 1 geeft in het eerste jaar. Dat vindt ze trouwens meer dan prima omdat ze dan zelf alles kan controleren.

De dochter wil heel graag haar hogere studies in Belgie afleggen. Natuurlijk zit je daar wel even met een ingangsexamen en bovendien moet dat high school diploma van hier ook nog wel geldig zijn in Belgie. Na navraag bij KULeuven, blijkt dat de dochter voor haar wetenschapsvakken echt wel de AP vakken (Advanced Placement) moet trachten te volgen om op het niveau te zitten dat je nodig hebt om voor het ingangsexamen te slagen. AP vakken zijn vakken op het niveau van college hier en waarvoor je ook college credits krijgt. Dit jaar neemt de dochter al drie vakken van High School, waarvoor ze al High School credits krijgt, wel, zo moet ze dus proberen om de volgende vier jaar  wiskunde, chemie, fysica en biologie op college niveau (AP) te nemen. Man, man, man, ik word er al zenuwachtig van!

Iedereen die in Belgie wil verder studeren en een buitenlands middelbare school diploma heeft, moet ook twee taaltesten afleggen om te checken of het Nederlands nog up to date is. Stel dat ze nog steeds voor arts wil gaan en dat ze het ingangsexamen succesvol zou afleggen, dan hoeft ze geen taaltesten meer te doen. Indien ze zou beslissen om iets anders te studeren, dan moet het weer wel.

Vandaag moet haar selectie van vakken binnen. Straks komt ook een van de vier studentenbegeleiders met haar praten om te kijken of haar keuzes zinvol zijn. Diezelfde studentenbegeleider zal haar de komende vier jaar blijven opvolgen. Ik vind het allemaal zeer spannend!

Sneeuwdagen

Als het meezit, kunnen de kinderen deze week toch twee volledige dagen naar school. Maandag hadden ze vrijaf omwille van Martin Luther Kingdag. Dinsdag liep alles vlotjes, maar deze ochtend kwam er om 6:30 u een berichtje binnen om te melden dat het vandaag een sneeuwdag is. Dat was nog maar net op tijd of ik had de twee slapers gewekt gehad. Gisterenavond was er nog niets te zien en enkele dagen geleden was het nog 15 graden... Het weer hier in Blacksburg blijft me verbazen...

In Belgie ligt alles plat wanneer het sneeuwt. Wel, hier krijgt ‘alles’ niet eens de kans om plat te liggen. De scholen sluiten wanneer er wat te veel water of sneeuw voorspeld wordt. De gemeente en bibliotheek sloot vandaag op de middag en zelfs bij het dierenasiel stond je voor een gesloten deur vanaf 2 uur. Ik weet eigenlijk niet wat ervan te denken. Op de “Virginia-manier” vermijd je natuurlijk heel wat gevaarlijke situaties en 1000 of meer kilometer file. Maar, er zijn zoveel noorderlijk gelegen staten die veel grotere bergen en zoveel meer sneeuw op hun wegen hebben, en waar men zelden of nooit de scholen sluit. De arme dutskes zouden anders drie jaar langer nodig hebben om af te studeren... 

De sneeuwdagen worden hier wel op het einde van het jaar ingehaald, tot een maximum van zes dagen. Dit schooljaar zitten we al aan vijf in te halen dagen, want, jawel, zonet kwam het bericht binnen dat het morgen opnieuw geen school is. En vanaf vandaag worden de sneeuwdagen blijkbaar gesponsord door de lokale Domino’s pizza! Echt waar!?!?! De opbrengst van alle bestelde pizza’s gaat naar 'marketing efforts' en naar de Educational Foundation, die onder meer fondsen uitdeelt aan leerkrachten. Dat vind ik er nu precies net wel weer over gaan.