Het went niet

Wanneer je al anderhalf jaar lang in een ander land woont, dan geraak je stillaan gewoon aan heel wat zeden en gewoonten. Ik vind het bijvoorbeeld helemaal niet meer vreemd dat de vrouwen hier een hele dag lang in hun yoga pants rondlopen. Je moet maar eens luisteren naar deze man, dan begrijp je het volledig (...). Het is zelfs zover gekomen dat ook ik de kinderen naar school breng in mijn sportoutfit. Niets zo duidelijk voor mijn excuses zoekende brein als die sportoutfit. No way, je hebt het aan, je gaat sporten. Of op uitstap gaan met sportschoenen. Niets zit zo comfortabel als die schoenen wanneer je lang moet stappen. Die shorts, ok, die blijven erover. Alleen bij wandeltochten in de natuur, dan vind ik ze toegelaten.

Of neem nu op restaurant. Het is zeer fijn dat ze je vriendelijk begroeten en dadelijk een menukaart komen brengen. Je geraakt ook gewoon aan die snelle bediening. Het was weer even wennen in Belgie, in dat ene restaurant, waar we zeker een kwartier moesten wachten op de menukaart.

En de 'how are you?'s en 'how's going?'s, daar zijn we al even aan gewend. We kijken er al helemaal niet meer van op wanneer doodvreemden naar ons lachen in de supermarkt of wanneer dokters en verpleegsters ons drie keer bedanken. We lachen, zwaaien en bedanken in volle overtuiging terug.

Maar waar ik maar niet aan gewend geraak, zijn die Amerikaanse feestjes. Feestjes met een einduur. Dat organiseer je toch niet? Ok, misschien gebeurt het wel met een verjaardagsfeestje voor de kinderen, alhoewel ook die in Belgie altijd uitliepen. Maar hier dus niet. Het kerstfeest van de faculteit vond plaats tussen zes en negen. Stipt om negen sloot de bar en kreeg je geen drankje meer los. En dit weekend hadden we een van onze weinige volbloed Amerikaanse kennissen uitgenodigd. Zondag om 12:30 leek perfect als startuur. Toevallig kwam tijdens het eten, om 14:30 u., het gesprek op wanneer ze graag hun dochtertje wilden gaan oppikken bij haar vriendinnetje. Bleek dat ze gedacht hadden om om 15:00 uur hier te vertrekken! Twee en een half uur na het toekomen?!? We hadden ons dessert nog niet gehad! In sneltempo heb ik de borden dan maar opgeruimd en het dessert geserveerd. Om 15:30 waren ze hier buiten. Ik ben nog kunnen gaan sporten! Heel raar, vind ik dat.

De Amerikaanse doctoraatsstudenten van de echtgenoot, die we hier af en toe over de vloer krijgen, die moeten we nog 'buiten gooien' tegen middernacht, zelfs wanneer we 's middags starten. Maar eens de universiteit voorbij, wordt het leven hier erg serieus genomen. Geen uitspattingen, keihard werken en ondertussen de kinderen naar allerlei activiteiten en tutors brengen. Zelfs die enkele uurtjes ontspannen bij vrienden, zijn geprogrammeerd. Geef mij dan maar onze Zuid-Afrikanen, Fransen, Bolivianen, Turken, Italianen en andere buitenlanders. Die kunnen ten minste genieten!

American dream?

Al eeuwen laten mensen hun hebben en houden achter om een nieuw leven te starten in Amerika. America, the land of opportunities. En dat is ook wel zo. Ik heb het gevoel dat je nergens in Europa zoveel geld kan verdienen als hier. Met een gouden idee word je rijk. Werk je je te pletter in een bedrijf dan klim je op en krijg je een mooi loon. Maar er is toch ook een vies kantje aan dit alles.

Neem nu onze Zuid-Afrikaanse vrienden. De ene kreeg enkele maanden geleden een promotie aangeboden. Een minieme promotie in termen van loon, maar een grote verandering in termen van levenskwaliteit. Hij moest zelden of nooit op business trip en was iedereen avond rond zes thuis bij vrouw en drie kinderen. Nu is hij minstens twee weken en een half per maand weg voor het werk. Soms zijn het trips naar een naburige staat, soms naar de andere kant van het land en soms is het naar Europa of verder. Waarom aanvaardde hij die promotie? Omdat hij geen keuze had. Stel dat hij vriendelijk bedankt had, dan zou hij tussen dit en enkele maanden op zijn beurt vriendelijk bedankt worden. Geen zin om verder te groeien, geen toekomst in het bedrijf.

En neem nu die andere Zuid-Afrikaanse vriend. Hij heeft de voorbije maanden heel wat pech gekend. Eerst verloor hij een stukje van zijn duim, tijdens het maken van kasten voor hun gloednieuwe huis. Begin december werd hij geveld door een vreemd virus dat hem een week in het ziekenhuis heeft gehouden. Rond kerst nam hij vijf dagen verlof om te bekomen van de verhuis, de tegenslagen en om even van vrouw en kinderen te kunnen genieten. En, guess what? Bij terugkeer krijgt hij te horen dat zijn rol in het bedrijf is uitgespeeld. Na zeven jaar inzet en zonder veel boe of ba mag je gewoon gaan. En daar zit je dan met je nieuwe huis/lening, vrouw die niet werkt en twee kleine kinderen... Ze denken er nu zelfs over om terug naar Zuid-Afrika te gaan. Een land zonder veel toekomst lijkt aantrekkelijker dan deze wegwerpmaatschappij waarin je van het ene moment op het andere aan de deur wordt gezet. Bij het andere vuil.

En dan is er die vriend die alleen maar op vrijdag en zaterdag thuis is en op zondag in de namiddag een vaste afspraak heeft met het luchthavenpersoneel. Hij kreeg te horen dat hij zijn vrijdagen moet gaan investeren in networking (golfen, lunchen, clubben, ...) met het hoger management in Washington of Chicago want dat hij anders nooit zal kunnen doorgroeien. En niet doorgroeien betekent ontslag. En ontslag betekent het land verlaten binnen de twee weken. Want ook hij is hier op een H1b visum. Een visum dat je toestaat om te werken voor die ene werkgever binnen de VS. Word je ontslagen, dan vervalt je verblijfsvisum. Over een kwetsbare positie gesproken! Jammer voor zijn vrouw, die net zwanger is van haar tweede kindje. Zij zal binnenkort haar echtgenoot zo'n vier volle en vier halve dagen per maand thuis treffen. Althans, als zijn vlucht vrijdagavond niet wordt afgelast of wordt verlaat naar de volgende dag. 

Ook de echtgenoot is hier op een H1b visum. Gelukkig heeft hij een vaste postitie (tenured) en gaat het er aan de universiteit qua personeelsbeleid iets anders aan toe. Maar anderzijds, hoe groot is die rol van de universiteit wanneer de president bepaalt dat je niet meer binnen mag omdat je toevallig in dat ene land geboren bent? Het maakt niet uit dat je vooraf, bij het toekennen van je visum of green card, stevig gescreend bent. Neen, gewoon slot er op, omwille van je afkomst en/of geloof. Angstaanjagend en misselijkheidsmakend is dit. American dream? Mijn voeten, ja!  

Basketten bij de buren

Montgomery County, de county waar wij in wonen, bestaat uit drie dorpen: Blacksburg, Christiansburg en Radford. Blacksburg en Radford zijn 'universiteits-dorpen'. In Christiansburg vind je Walmart, Target, autoverkopers, de Christmas Store, ... 'Zij' zijn dus anders dan 'wij'. 'Wij' zijn dat soort mensen dat geen autoband kan vervangen en al fier is wanneer ze erin slagen om lucht aan die band toe te voegen (ja, ik pleit schuldig...). 'Wij' zijn dat soort mensen dat propere handjes heeft en een beetje snobistisch is. 'Zij' zijn een paar koppen groter en maten breder dan 'wij' en rijden in pick-up trucks. Tot zover de korte, volledig 'foute beschrijving' van de twee 'volkeren' die hier in Montgomery County in alle vrede naast elkaar leven en elkaar eigenlijk zelden tot nooit treffen. Wel, op dat vriendelijke contact met de kassierster of met de garagist na.

Maar dan besluiten de coaches van het basketbalteam van de zoon, het team ook in te schrijven voor een competitie in Christiansburg. De jongens basketten maar drie maanden en hebben anders maar een match of zes te spelen. Op die manier spelen ze toch een 12-tal keer. Dus, voor de tweede week op rij, rijden wij op woensdagavond naar Christiansburg om te gaan supporteren. Vorige week was er geen enkele, GEEN ENKELE, 11 tot 12-jarige van 'hen' kleiner dan of maar even groot als die van 'ons'. Zei ik al 'geen enkele'? De opworp was hilarisch. 'Onze' speler kwam net iets boven de broek van de andere uit. Het had een slapstick kunnen zijn. Resultaat: 46 - 9. Je mag eens raden voor wie... 

Gisteren waren ze niet overdreven veel groter maar wel bijna allemaal twee keer zo breed. Ook de supporters van dat andere team namen dubbel zo veel plaats in dan de onze... Resultaat: 35 - 5. Gelukkig spelen ze ook nog eens op zaterdagochtend maar dan tegen hetzelfde 'soort'. Voorbije zaterdag was het 21 - 21. 

Dat we met z'n allen in vrede kunnen samenleven en nog meer, indien gewenst, werd gisteren ook nog verder bewezen. Terwijl ik aan het wachten was op de start van de wedstrijd, stapte ik op de looppiste die de vier basketvelden omringt (ja, ook de sporthal is dubbel zo groot). Plots komt er een man al glimlachend op mij af en stelt zich voor als Sam. Hij begint een hele babbel en wil mij een hand geven met zijn linkerhand. Ik geef, heel onhandig, mijn linkerhand terug en hij zegt: Oh, ik had niet gezien dat je een trouwring droeg, anders had ik je niet aangesproken... Je ziet, verschillen tussen mensen, dat is allemaal maar relatief he.

Alles gewoon ok

Wow, al een maand ging voorbij tussen deze post en de vorige. Time flies when you're having fun! En fun we had. Zo waren er de twee weken in Belgie. Familie en vrienden bijtanken, maar niet overladen. We hadden bewust ons bezoekschema wat rustiger gehouden dan tijdens de voorbije bezoeken. Hoe graag we ook nog hadden afgesproken met anderen, of extra uitstapjes toegevoegd, we hebben ons aan dat iets tragere ritme gehouden en zijn niet volledig vermoeid teruggekeerd. En dat was een geluk, want de dag van onze terugkeer lag het hier vol sneeuw. En sneeuw betekent onze heuvel afglijden met de slee! Fijne momenten en twee extra vakantiedagen voor de kinderen.

Het voelt anders nu, om in Belgie te zijn. We zijn gewend geraakt aan het gewoon op bezoek komen en dat lijkt voor de anderen ook zo te zijn. Dat is goed. Het is niet meer of/of maar en/en. In juni had ik de eerste paar weken een gevoel van heimwee naar wat was geweest. Naar ons leven van vroeger. Maar tijdens de laatste week werd het weer tijd om terug te vertrekken. Nu had ik het gevoel van een vakantietrip. Fijn iedereen terugzien, op en top genieten van de bezoekjes en het lekkere eten en dan opnieuw naar het normale leven. Ik denk dat ik nu echt ingeburgerd geraakt ben, na anderhalf jaar.

De honeymoon-periode is dus voorbij, maar ik ben nog steeds heel erg dankbaar dat we hier mogen wonen. Ik ben dankbaar voor de gezondheid van de dochter en het geluk dat we hier gevonden hebben. Ik ben dankbaar voor mijn vrijheid en voor het gevoel dat ik nog van alles kan doen in de toekomst. Dat de toekomst niet vastligt. We laten alles komen zoals het komt en maken nog niet te veel plannen. We zien wel. We leven van dag tot dag.

Stille nacht, donkere nacht

We zaten gezellig samen aan de keukentafel, de dochter en ik. De mannen waren gaan basketten, de ene als trainer, de andere als trainee. De dochter was opzoekingswerk aan het doen voor haar Christmas Carol-project op haar Chromebook. Ikzelf was druk aan het Candy Crushen. En toen werd het plots donker. Geen kerstlichtjes meer, geen licht meer boven de tafel, geen muziek, geen internet, geen verwarming, geen warm water/douche voor de basketters. Stroompanne, om 5:10 pm. Het was weer eens wat anders.

Met de hulp van het resterende beetje zonlicht van buiten, gingen we snel op zoek naar zaklampen (he, spellingscontrole maakt van dit woord 'zatlappen', dat zou wat zijn...), kaarsen en lucifers. Gelukkig hadden we deze vorig jaar ingeslagen, toen de sneeuwstorm voor de deur stond. Onze spooky lantaarn van Halloween kwam ook opnieuw van pas. Met een klein hartje zette ik de schakelaar van onze haard aan. De schakelaar ziet er net hetzelfde uit als deze van de verlichting maar werkt blijkbaar niet op elektriciteit. Yeah, warmte in huis! Dat heb je met die nieuwe verwarmingstoestellen, die doen niets zonder elektriciteit. En te zeggen dat we nog getwijfeld hebben om die (prijzige) haard erbij te nemen bij het bouwen van ons huis... Hou je maar warm bij -8 graden, in de vooravond. Het voordeel van die temperatuur is dat je het materiaal vanuit de frigo wel kan koud houden buiten. Koken was er gisteren dus niet bij. Water nemen van aan de frigo lukte ook niet (mental check: meer flessenwater kopen - water van kraan smaakt echt slecht). En de voiture van de echtgenoot, die mocht voor het eerst een nachtje buiten slapen.

Appalachian Power kreeg haar grid terug aan de praat rond 9 uur, voor een uurtje. Dan was het opnieuw even om zeep. Nu, we waren nog bij de goede. Het andere stuk van Blacksburg heeft pas vandaag, om 3 uur in de namiddag, opnieuw stroom.

Het wordt tijd om onze valiezen te pakken en een paar weken in het 'warme' België te spenderen. Daar komt de temperatuur overdag toch nog boven de 0 graden...

Disney World!

Eindelijk, EINDELIJK, was het zover: onze trip naar Disney! De eerste keer, voor ons alle vier. We hadden het hen vroeger al verteld: 'Ooit gaan we naar het echte Disney, Disney World of Land, in Amerika, niet dat van Parijs'. De redenen waren toen meer van praktische aard (zo druk, al dat wachten, zo duur) maar daar hadden we toen netjes over gezwegen.

'Laat ons tijdens Thanksgiving gaan', dachten we. Een moment waarop iedereen thuis, bij familie, wil zijn en een pretpark een van de laatste plaatsen is waar je je dankbaarheid wil tonen. Maar, net zoals met de verkiezingen, waren we verkeerd. Je kon er over de koppen lopen: zo druk, al dat wachten en, ja hoor, zo duur. Maar omdat je nu eenmaal niet in de VS kunt wonen zonder toch een keer een Disney park te hebben bezocht, trokken we toch richting Florida.

Een rit van 3 uur tot in Charlotte (North-Carolina)
en dan een vlucht van 1u20 naar Orlando (Florida)

We kozen voor een vierdaags pakket: vier nachten in een Disney resort en vier tickets voor vier verschillende parken: Magic Kingdom, Hollywood Studio's, Epcot en Animal Kingdom. Tot dan wist ik zelfs niet dat er vier grote pretparken waren in Disney World (en dan zijn er nog twee waterparken ook). Twee weken voor vertrek kregen we elk een eigen armband, waarvan we tevoren de kleur hadden mogen kiezen. Die armbanden zaten niet in zo maar een doosje. Neen hoor! Het doosje was gepersonaliseerd! Die armband is ook het enige dat je nodig hebt tijdens je trip. Het bevat je busticket van de luchthaven naar Disney, je inkomkaarten voor alle parken, je fast passes, informatie over je meal plan, je betaalt er je rekeningen mee en kan op de koop in een van de vele Disney shops. Dat is natuurlijk alleen maar mogelijk omdat je kredietkaart vasthangt aan dat plastieken ding...

Disney World is in niets te vergelijken met een pretpark zoals bij ons. We hadden zelfs even tijd nodig om eraan te wennen. Ten eerste is het hele domein kilometers groot. Er zijn aparte snelwegen, met eigen paars-roos gekleurde wegaanduidingen, en eigen busdiensten, vanuit ieder resort naar ieder park. Ten tweede vind je in die parken niet de ene attractie naast de andere. Neen, er is een attractie en dan zijn er enkele 'restaurants' en enkele winkels. Dan stap je weer een eind verder en vind je weer een nieuwe attractie. Iedere attractie is ook meer dan alleen de attractie. Er hangt een heel verhaal aan vast. Net zoals de Vliegende Hollander in de Efteling. Je wacht meestal in een ruimte die al deel uitmaakt van het verhaal zoals de ontvangstruimte van een hotel of de inkomhal van een kasteel. Ook de attractie zelf begint vaak met een verhaal, een context. En dat gaat ver. Zo werken in de Epcot paviljoens (attractie, winkel, restaurant) alleen maar mensen die de nationaliteit hebben van dat paviljoen (Mexicanen, Japanners, Chinezen, Afrikanen, ...). Ik weet eigenlijk niet goed wat daarover te denken...

Het kasteel van Assepoester, blikvanger van Magic Kingdom

Omdat er minder attracties zijn, moet je natuurlijk wel lang wachten. Maar dan komen de fast passes van pas. Je mag voor drie attracties per dag een fast pass gebruiken. Die passes reserveer je weken op voorhand. Je hebt dan een tijdsspanne van een uur om je aan te melden bij die attractie en dan hoef je daar amper te wachten. Dat maakt het lange wachten bij een andere attractie veel draaglijker. Eens je drie passes gebruikt, kan je nieuwe reserveren aan speciale kiosken. Of proberen te reserveren, want voor de meest populaire attracties zijn de fast passes allemaal op.

  

Zonnende nijlpaarden en gieren op safari in Animal Kingdom.

We zagen onder meer 4D-films, vielen meters naar beneden in de lift van de Tower of Terror, gingen op safari, werden kletsnat met zo'n ronde raft, vlogen over de hele wereld, schoten virtuele balletjes op het speelgoed van Toy Story, werden afgeschoten in de ruimte, vonden Nemo tijdens een ride en nog eens tijdens de musical, zagen stunts van Indiana Jones, bewonderden het mooiste vuurwerk ooit, zagen drones figuren maken in de nachtelijke hemel, aten Hawaïaans, Cubaans, Mexicaans en Afrikaans, genoten van het warme weer (27 graden) en liepen kilometers per dag. Ja, het was echt wel de moeite! Een aanrader voor iedereen die ons komt bezoeken! 

De plannetjes en brochures liggen op je te wachten in de kast van onze gastenkamer...

Tower of Terror in Hollywood Studios.
We vielen echt meters naar beneden,
voor dat open gat in de toren!
En dan vlogen we weer omhoog
en wisten we wat er ging komen...

Twee prinsessen

Shop until you drop

 

Kletsnat! Gelukkig hadden we nog een fleece voor de zoon...

Carribean Beach Resort te Disney

Ondertussen op school

Iedere vrijdag spendeer ik enkele uren op school. In de voormiddag help ik een uur in de klas bij de zoon met math centers (wiskundespelletjes in kleine groepen) en in de namiddag kan je me vinden in de bibliotheek. Dan komen de kleuters en de kinderen van het eerste leerjaar op bezoek. De bibliothecaresse leest eerst een boekje voor en dan mag iedereen een boek uitlenen. Ik help bij het proberen te motiveren van sommigen om stil op de mat te blijven zitten en 'respectvol' te zijn, bij het vinden van een match tussen kind en boek ('ik wil een boek over Afrika', 'ik wil een boek over leeuwen, neen, niet dat boek, een ander') en bij het uitchecken van boeken.

Gisteren was het een vreemde vrijdag. Zonder het zelf te weten, was ik blijkbaar slachtoffer van onrespectvol gedrag. En dit twee keer! Het eerste 'incident' deed zich voor in de klas bij de zoon. Een tienjarige jongen wou niet meewerken met een wiskundespel. Hij wou de dobbelstenen niet doorgeven, wou de tussenresultaten niet opschrijven enz. Toen ik hem vroeg waarom niet, zei hij me dat hij het een saai spel vond. Tja, ik uitgelegd dat het maar een kwartier van zijn tijd is en dat ik het toch fijn zou vinden moest hij meewerken omdat ik mijn vrije tijd (zo kostbaar en schaars... ahum) opoffer om met hen te komen werken. Blijkbaar werkte mijn uitleg wel, want hij besloot dan toch om mee te doen. Maar, een ander klasgenootje vond dat ze dit moest vertellen aan de juf. Ik heb haar beleefd gezegd dat ik de volwassenen ben en zelf de juf wel zal inschakelen als ik het nodig vind. (Het was hetzelfde klasgenootje dat aan de juf was gaan vertellen dat de zoon zijn vriend had geduwd, terwijl het een vriendelijk 'schouderklopje' was. Gelukkig viel ook die vriend uit de lucht toen ze bij de juf moesten komen...). Bon, fast forward naar 10 uur 's avonds. Plots komt er een berichtje binnen op mijn telefoon van de mama van die jongen. Dat hij bij de juf geroepen is voor respectloos gedrag naar mij toe. Dat de mama een mail heeft gekregen van de juf. Dat de jongen een verontschuldiging moet neerpennen in een brief die naar mij zal gestuurd worden.... WTF? Blijkbaar was dat meisje dan toch gaan klikken en is die jongen op het matje geroepen.

In de namiddag wordt me gevraagd om een 'moeilijker' kindje te helpen bij het uitzoeken van een boek. Hij wil een dik leesboek uitlenen maar de regel is dat ze een boek moeten uitlenen dat ze zelf kunnen lezen. Omdat hij nog maar in het eerste leerjaar zit, is zijn lezen niet goed genoeg voor dat boek. Ik probeer op alle manieren om een ander boek te vinden, op zijn niveau, maar hij blijft naar 'chapter books' gaan. Voor ik kan doorvragen waarom hij zo graag een dik boek wil, wordt hij bij de juf geroepen en verdwijnt hij uit de bib. Na een tijdje komt dat ventje terug binnen met de counselor. Ze roept me bij zich en hij moet zich bij mij verontschuldigen voor zijn respectloos gedrag naar mij toe. EUH? Hij had niets gezegd of gedaan, hij wou alleen per se een dik boek uitlenen.

En dan denk ik terug aan vorig jaar. Toen kreeg ik regelmatig een telefoontje van de directrice en was daar telkens niet goed van. De zoon kon/kan zich serieus misdragen thuis, maar op school bleef dat meestal binnen de perken. We vonden het vreemd dat dit veranderd was maar dachten dat het aan de stress van de verhuis te wijten was. De laatste tijd begrijp ik beter wat er toen aan de hand was. Voor het minste word je hier op het matje geroepen en krijg je een 'consequence'. Als je je al, zonder dat je het zelf weet, in de rol van slachtoffer van een 'incident' bevindt, hoe snel ben je dan geen 'dader'?

En dan verkiezen ze een master bully als president... Leg dat dan maar eens uit aan die kinderen!