Rare dingen onderweg

Onlangs wandelde ik naar mijn steples over het domein van Virginia Tech. In het midden van mijn pad zat een studente op haar knieën. Voor haar stond een andere studente met een gebroken been en krukken. De studente op haar knieën hield dat been vast, met beide handen, en was luidop aan het bidden voor een goed herstel. Toen ze klaar was, zei de studente met het gebroken been: 'Thanks, I really appreciate that'. In diezelfde week draag ik een stapel lege plateau's naar de keuken bij de zoon op school en hoor ik de ene 10-jarige tegen de andere vertellen over de bijbel. Ik liet bijna mijn plateau's vallen... En dan rijd je terug naar huis, kijk je naar de nummerplaat van de wagen voor jou en zie je het volgende: 

Over nummerplaten gesproken, je ziet er hier echt toffe. Meestal kan ik ze niet fotograferen, als verantwoordelijk chauffeur, maar soms sta ik stil aan een rood licht en krijg ik ze te pakken. Dit zijn twee goedjes:

En deze was ook leuk, maar reed net weg... Hij had DSERT1ST op zijn nummerplaat staan en op dat witte plaatje ervoor stond EAT. 

Voor de rest zie je soms wagens waar je liever heel ver van wegblijft. Deze bijvoorbeeld: 

Een sticker met 'Guns saves lives', eentje met een pistool met: 'We don't dial 911' en een andere met pistool en 'I think you are sexy'. En dan een afbeelding van een slang met 'Don't tread on me', zowel op zijn vlag als op zijn nummerplaat als op een sticker. Ter info: ik heb die foto ergens voorbije zomer getrokken, toen er nog geen verkiezingsstickers te zien waren...

En dan heb je natuurlijk ook heel fiere Amerikanen, zoals deze hieronder. Daar zou ik precies ook niet spontaan een gesprek mee aanknopen...

En soms wordt een immense boot versleept via de weg, of een huis(je) (gefotografeerd door bijzitter). 

En op zondag verplaatsen de buren zich gewoon zo: 

Welcome in the South, y'all!

Feeeeestjeu!

De dochter werd 12! Twaalf is een mijlpaal, right? Het kindje is eraf. Dat is niet jammer. Je kan nu al een glimp opvangen van de jongvolwassene die ze binnenkort zal zijn. En dat is een hele mooie vrouw. Zowel vanbinnen als vanbuiten. Natuurlijk ben ik een beetje gebiased. Maar dat zijn alle mama's, toch?

En zo gebeurde het dat we voor de tweede keer haar verjaardagsfeestje hier in de VS mochten organiseren. Wel met een week vertraging, want de echtgenoot vertoefde in België tijdens het weekend vlak na haar verjaardag. Het had gekund hoor, zeven meisjes op een slaapfeestje, maar het is toch iets comfortabeler om een extra volwassene in de buurt te hebben (en de jongere broer uit de buurt). 

Het feestje had een glow-in-the-dark thema. De weken vooraf mocht ik al overal gaan shoppen om spulletjes te vinden die licht geven in het donker, al dan niet onder het blacklight dat nog steeds in onze kelder hangt. Gelukkig staat Halloween voor de deur! Je kan hier nu genoeg lichtgevende dingen vinden. De lichtgevende nagellak was alvast een hit. Het blazen van neon zeepbellen liep een beetje uit de hand. Natuurlijk kwam die zeep overal op terecht en hadden de meisjes na een tijdje lichtgevende handafdrukken op kledij en huid. Blijkbaar was je die 'onzichtbare' zeepvlekken er niet zo gemakkelijk af. Ze leken verdwenen, maar eens terug onder het blacklight, stonden die handen er nog steeds... De 'zorgen' over wat hun mama's zouden zeggen, leken voor niets geweest te zijn, want we hebben toch nog geen lawsuit aan ons been... 

De meisjes hebben een fijne tijd gehad. Ze hebben spelletjes gespeeld in het donker / onder blacklight, truth or dare vragen beantwoord, filmpje gekeken en vooral veel plezier gemaakt. Het is een tof groepje! De dochter was in haar element. Ik denk dat ze eindelijk echte vriendinnen heeft. Eentje schreef op haar kaartje: "I just wanted to say Happy Birthday my gorgeous curly haired Dutch Best Friend. I love ya!". Dat is natuurlijk op zijn Amerikaans; alles is awesome en wonderful, maar toch. 

En toen het feestje gedaan was, kwam ook de zoon terug thuis. Hij had ook een sleepover gehad, maar was even uit het oog verloren dat het eerste gedeelte van dat woord, 'sleep', ook part of the deal is. Hij had de hele nacht TV gekeken i.p.v. te slapen. Laat ons zeggen dat we met z'n allen een moeilijk begin van de week gekend hebben... Maar het was het wel allemaal waard!

Presidentsverkiezingen, deel 1

En zo gebeurde het dat we met z'n twee voor de buis zaten om ons allereerste presidentiële debat bij te wonen. Best wel speciaal. Niet dat we overlopen van enthousiasme voor een van beide kandidaten, maar de ene wekt al wat meer - negatieve - emoties op dan de andere... En deep down moet ik toegeven dat ik het wel fijn zou vinden moest de volgende president van zo'n grootmacht als de US, eens een vrouw zijn.

Dus, glaasje wijn op tafel, kussen opgeschut, brilletje gepoetst en klaar voor 1,5 uur entertainment. Ja wadde. Trump deed in het begin nog zijn best om op de gestelde vragen te antwoorden maar na een minuut of 20 was het om zeep. Toen begon het 'Hillary bashen', het afgeven op de Mexicanen en de Japanners, soms ver onder de gordel. In het begin liet zij de zaken nog passeren en bleef op de vragen antwoorden, maar na een tijdje kwam er toch ook slijk vanuit haar hoek.

Het enige wat die man eigenlijk gezegd heeft, is dat Hillary het al 30 jaar verprutst heeft en het nu tijd is voor verandering. En weet je wat, heel veel Amerikanen vinden dat ook. Men wil terug een middenklasse die effectief middenklasse is en blijft, en men wil zijn geld niet zien verdampen na enkele jaren. Men wil jobs, men wil een eigen huis en een opleiding kunnen betalen. Geef ze eens ongelijk! Maar of Trump dat zal kunnen realiseren is een vraag waar je zo het antwoord toch al op weet! Iemand die er altijd de kantjes al vanaf heeft gelopen, die constant mensen beledigt en altijd eerst voor zichzelf heeft gezorgd, gaat nu niet plots naar beneden kijken en die middenklasse naar boven trekken. Komaan!

Meer dan een uur lang is Trump zo blijven afgeven op Jan en alleman, terwijl Hillary nog een beetje inhoud heeft gegeven. En weet je nu wat? Iedere nieuwszender, behalve CNN, vindt dat Trump het debat gewonnen heeft! Seriously?

Ik krijg er schrik van. Als iedere Amerikaan die verandering wil en/of geen vrouw boven hem (ja, zeg maar gerust hem) wil, op Trump gaat stemmen, dan zijn we/ze hier gejost. Het is maar te hopen dat de meest intelligente Amerikanen gaan stemmen. Hier in ons universiteitsdorp heeft een verkiezingsbord van Trump gestaan. Twee weken en toen is dat verdwenen. Nu, ik zie ook geen borden van Hillary, maar bon...

We gaan het weekend voor de verkiezingen naar Washington. Ik ben eens benieuwd hoe hevig de verkiezingsstrijd daar woedt. Spannend toch hoor!

Middle school

De dochter zit nu in de 7de graad. Dat staat gelijk aan het eerste middelbaar in Belgie, maar is al wel het tweede jaar in Middle school. Ze hoort dus niet meer bij de kleintjes. En sommige sixth graders kijken naar haar op. Zo was er eentje dat na de dansles naar ons toe kwam gelopen om haar een knuffel te geven. Ze was fier om te tonen aan haar vriendinnetjes dat ze een seventh grader kende.

Er is maar een Middle school in Blacksburg. Alle leerlingen uit de vijf publieke lagere scholen gaan naar diezelfde Middle school. Er zitten momenteel een 300-tal leerlingen in het zevende. De grote groep is onderverdeeld in drie pods. Leerlingen uit dezelfde pod delen dezelfde leerkrachten voor hun hoofdvakken.

De hoofdingang van Middle school, met de Amerikaanse vlag en de vlag van Virginia. 

Het curriculum is hier wel anders dan in België. Eerst en vooral hebben ze hier elke dag, een heel semester lang, dezelfde zes vakken in dezelfde volgorde: wiskunde, wetenschap, keyboarding, Engels, technologie en geschiedenis. In het tweede semester verdwijnt keyboarding en technologie, en komt er turnen en agriscience (soort biologie) voor in de plaats. In België heb je toch wel meer dan zes verschillende vakken in het middelbaar, niet? Voor een deel lijkt dit wel te worden ondervangen door de inhoudelijke invulling van een vak. Vorig jaar ging wetenschap meer over wat wij aardrijkskunde en chemie zouden noemen, terwijl het dit jaar eerder biologie lijkt te zijn. 

Ze mocht dit jaar ook maar een vak vrij kiezen, nl. technologie/agriscience. De alternatieven waren koor, muziek (instrument bespelen) of kunst. Latijn en andere talen (Frans en Spaans) worden pas gegeven in het 8ste en daaruit mag je maar een enkele taal kiezen. Wat wordt het dan? Is het dan zinvol om Latijn te starten, een jaar later dan leeftijdsgenoten in België, en onderwezen via een online cursus? Of start je beter terug met Frans? Dat wordt nog een moeilijke...

Men blijft ook nog steeds op een meer 'hands on' manier lesgeven. De nadruk ligt op begrijpen en inoefenen (massa's wiskunde-oefeningen op de computer als huiswerk) en minder op vanbuiten leren. Bij technologie werken ze bijvoorbeeld per twee voor een zestal weken rond een specifiek thema. De dochter heeft net digitale fotografie achter de rug. Via de computer volgen ze een lessenreeks en ze krijgen dan een bundel die ze moeten invullen met de geleerde info. Na die zes weken volgt een project en een openbundel-test. Later start dan een volgende module, zoals robotics, bruggenbouwen, computerwetenschappen, ... Momenteel zijn ze allemaal bezig met het bouwen van speelgoedmodel race-auto's... Binnenkort komt er een heuse race om te checken wie de beste auto heeft gebouwd.  

Lunch met de eigen pod (subgroep van 100 leerlingen die dezelfde leerkrachten hebben)

Dat speelse zie je natuurlijk ook in het lager onderwijs. Eenmaal per week ga ik helpen in de klas van de zoon en wordt er met dobbelstenen gespeeld. Ze moeten dan bijvoorbeeld met de vier geworpen cijfers een bewerking maken die leidt tot een uitkomst die groter is dan die van hun tegenstander. Effe uitkijken dat je eerder een optelling maakt met 1 dan een vermenigvuldiging, bv. Of ze krijgen een bowlingset op papier en iedere kegel heeft een cijfer tussen 1 en 10. Met de drie geworpen dobbelstenen moeten ze dan een bewerking maken die een uitkomst geeft die tevoren nog niet behaald werd / waarvan de kegel nog rechtstaat.

Ik heb het gevoel dat de beste onderwijsmethode ergens tussen de Belgische en de Amerikaanse ligt. Naar school gaan en leren is meer fun hier, dus de kinderen gaan liever, maar het is toch ook belangrijk om massa's informatie te leren structureren en memoriseren. Ik blijf het er ook ver over vinden dat je al je punten krijgt omdat je al je opdrachten gemaakt hebt, los van de kwaliteit van je werk. Zo kreeg de dochter 100% voor een schrijfopdracht die ze veel te snel had gemaakt. Dan zit er iets niet juist in het systeem. We zullen binnen een paar jaar wel merken waarin het schoolsysteem hier gefaald heeft... Hopelijk kan dat een beetje gecompenseerd worden met kwaliteiten waar men hier dan wel meer de nadruk op legt, zoals het schrijven van essays, presenteren van je werk, creativiteit, ... Een ding is wel zeker: hun Engels zal meer dan goed genoeg zijn!

En toen waren we plots met ... zeven

Bijna iedereen hier in de VS heeft een huisdier. Meestal is dit een hond. Op de tweede plaats staat de kat en dan komen kleine huisdieren zoals hamsters. De zoon is al een jaar aan het zagen voor een huisdier. 'Een diertje dat ik kan verzorgen, mama, en waarmee ik kan spelen'... Tot voor kort was ons antwoord telkens neen. Wat gaan wij hier nu doen met een huisdier? We spenderen onze vakanties meestal weg van huis. De voorbije grote vakantie waren we in het totaal 2 x 10 dagen hier. Neen dus.

Maar toen kreeg ieder kind een boekje over Humphrey de hamster mee naar huis om in de vakantie te lezen. En toen bleek Humphrey ook nog in het echt te bestaan! Hij zat de hele zomer in een heel mooi, gesloten, plastieken hokje in de lokale bib. Nu het schooljaar weer begonnen is, woont hij overdag in de bib van de school van de zoon. En Humprey is zo schattig... 

Ik weet nog steeds niet hoe het gebeurd is en welke impliciete beïnvloedings-technieken er gebruikt zijn, maar plots bleek het idee van een klein huisdiertje voor de zoon nog niet zo slecht. De dochter wil hoe langer hoe meer met rust gelaten worden en de buurkindjes hebben ook vaak andere activiteiten. Bovendien is het ook leerrijk om de verantwoordelijkheid te krijgen over de zorg van een diertje. Zo'n afgeschermd plastieken hokje, zonder tralies, houdt effectief ook alles netjes. Dus alle hop, wij naar de lokale Pet Smart om gewoon maar even te kijken naar de diertjes. Alleen maar om te kijken...

Een hamster is natuurlijk een nachtdier. Het is niet de bedoeling dat Humphrey's broer of zus de zoon een hele nacht wakker houdt. Maar zie, naast de hamsters zaten gerbils, diertjes die ook overdag wakker zijn. Het lijken hamsters, maar ze hebben een lange pluisstaart (het zijn woestijnratjes). En ze zijn zo schattig...

De zoon, die op zijn minst gezegd alles behalve een enthousiaste lezer is, 'schoolde' zich op de kortst mogelijke tijd bij in de wereld van de gerbils. Hij ging ook aan de Braziliaanse buurvrouw vragen of zij voor een diertje zou willen zorgen als wij weg zijn. Ze had hem al vroeger gezegd dat ze dit gerust wou doen. Zij en haar man zijn beide dierenarts dus veel beter kan je niet terechtkomen! 

De zoon had geleerd dat je een gerbil beter niet alleen houdt, want dan wordt hij of zij triest. En dat mooi, volledig afgeschermd, plastieken hokje bleek ook niet geschikt voor gerbils. En wist je dat je alleen gerbils van eenzelfde nest kan houden want dat ze anders gaan vechten? 'Maar mama, als we maar twee gerbils nemen, wat gebeurt er dan met dat derde beestje? Dan is zij alleen, mama, en wordt zij triest en niemand gaat haar willen'. Dus raad eens met hoeveel beestjes wij na ons tweede bezoek aan Pet Smart thuis kwamen? Juist ja.

Dus zie hier onze drie nieuwe 'familieleden'. Ze zijn om de vier uur actief, dus ook 's nachts, maar de zoon slaapt er gelukkig door. We proberen ze tam te maken maar momenteel vinden ze onze vingers ook nog lekker. Ze hollen een maal per dag rond in de badkamer in een plastieken bal en houden van zonnebloempitten en rozijnen. Het zijn drie meisjes: Witje, Browny en Blacky. Ze hebben alle drie een eigen karakter. De bruine houdt van eten en kan je het gemakkelijkste lokken. Zij slaapt graag in de etensbak. De zwarte is heel erg bang en bijt graag. De lichtbruine is een beetje avontuurlijk aangelegd. Zij durft het meest.
Zo snel ben je dus plots met z'n zeven...

Driver's license and registration, please

Het zat er natuurlijk eens aan te komen. De echtgenoot zou ooit wel eens tegengehouden worden door de politie... Zijn auto valt op. Punt. En dat ding is gemaakt om veel sneller dan de toegestane 110 km/u te rijden. Wat ik niet gedacht had, was dat hij ging tegengehouden worden voor iets anders dan een snelheidsovertreding. En dan nog door de Virginia Tech police, die instaat voor de veiligheid van de studenten, personeelsleden en bezoekers van de universiteit. Voor zijn eigen veiligheid dus.

De echtgenoot was bijna met zijn wagen uit het Virginia Tech grondgebied, toen een politiewagen met zwaailicht achter hem aankwam en hem deed stoppen. Eens uitgestapt, was het aanraken van de auto van de echtgenoot het eerste wat die agent deed. Dit was niet omdat hij de auto zo'n prachtexemplaar vond... Neen, dit heeft als bedoeling om zijn vingerafdrukken achter te laten. Die kunnen bewijzen dat de auto effectief werd tegengehouden, moest de echtgenoot plots besluiten om te ontsnappen en moesten ze zijn nummerplaat niet gezien hebben. Eigenlijk komt die gewoonte van voor de aanwezigheid van veiligheidscamera's in politiewagens. Maar bon, de man in het blauw raakt de auto dus aan en zegt dan de befaamde woorden: 'driver's license and registration, please'.

Gelukkig hebben wij al enkele Amerikaanse politiereeksen achter de kiezen. De echtgenoot wist dus dat je nooit mag uitstappen wanneer ze je doen stoppen en dat je flink je handjes aan het stuur moet houden, daar waar ze ze kunnen zien. Al die recente shootings van onschuldigen die worden tegengehouden door politieagenten indachtig, vroeg de echtgenoot maar eerst braaf de toestemming om zijn portefeuille uit zijn broekzak te mogen halen. Eens alles gecheckt en in orde, bleek dat het probleem het ontbreken van een nummerplaat vooraan de auto was.

In heel wat staten, ondermeer onze buurstaten, is een nummerplaat vooraan niet verplicht. Wel in Virginia. De corvette heeft geen plaats om vooraan een nummerplaat te bevestigen. Die tweede nummerplaat ligt dan ook al meer dan 10 maanden in onze keukenkast. De agent heeft de echtgenoot laten gaan met een waarschuwing en de suggestie om toch een nummerplaat te laten installeren. Blijkbaar kan dit wel, maar kost dit op zijn minst 200 dollar. De echtgenoot is nog steeds aan het twijfelen of het wel de moeite wel waard is om het te doen. Weldra begint immers het academiejaar en wordt het opnieuw druk voor de politie... I know, I know, regels zijn regels, maar wist je dat er een petitie aan de gang is om die verplichting te laten afschaffen? Stel je maar eens voor dat je net de 'investering' gedaan hebt en daarna hoeft het niet meer... Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Het nieuwe schooljaar is begonnen

Sinds gisteren hebben we opnieuw een vaste routine. Ja, 9 augustus was de eerste schooldag! De zoon vloog erin met veel goesting, de dochter met frisse tegenzin.

Vorige week trokken we naar Walmart voor de aankoop van alle schoolspullen. Net zoals vorig jaar moest ik eerst een beroep doen google afbeeldingen om te zien wat al die namen betekenden. De twee lijsten die we hadden doorgekregen, somden alles ook op volgens leerkracht en niet volgens type materiaal. Een ringmap wordt niet door iedereen een ringmap genoemd en die ijzeren dingetjes in een gewone map (pocket folder) heten soms springs en soms prongs. Na een voorbereiding van een uur (!), was mijn gestructureerde volle A-4 lijst klaar. Wonder boven wonder hebben we alles ook gevonden in een enkele - grote - winkel. Dat was een meevaller!

De leerkracht van de zoon is een schatje. We ontmoetten haar vorige week op de openklasdag. Ze staat al 27 jaar in het onderwijs en is een echt oma-type. De twee vierdes zijn opgesplitst in drie vijfdes. Wat een opluchting! En de Chinese vriend zit nog steeds bij de zoon in de klas. De ESL-leerkracht (English as a Second Language) heeft gepleit om alle ESL-kinderen bij elkaar te houden en bij de meest ervaren leerkracht te plaatsen. Ik ben haar zo dankbaar! De zoon hoeft dit jaar ook geen ESL meer te volgen. De score op zijn Engelse test was zo goed dat hij geen bijles meer nodig heeft, net zoals zijn zus. Chique he!!! Dus hij kan gewoon de hele dag bij de andere kinderen blijven. Dat verkleint de kans dat er informatie wordt doorgegeven op een moment waarop hij niet aanwezig is. Vorig jaar was het soms moeilijk om te weten of het aan een gebrek aan aandacht lag dat hij dingen niet wist of doordat de juf zaken had doorgegeven wanneer hij niet in de klas was. Hij was gisterenavond alvast heel enthousiast over zijn juf!

De dochter heeft een heel toffe mannelijke science teacher. In zijn klas staan verschillende aquariums met vissen, schildpadden en kikkers. Het is een hele gezapige man die meer dan zijn hele bureaustoel inneemt. Haar leerkracht wiskunde spreekt een beetje oud-Engels ('thou shall not...') en de eerste les had als Chinees geklonken. Als dat maar goed komt... Een van haar grote frustraties was dat ze dit semester iedere dag turnen (PE) zou hebben, maar omdat de leerkracht keyboarding in december op pensioen gaat, hebben we de vakken van semester veranderd. Keyboarding is een verplicht vak in Middle School. We hoopten nog dat ze er zou van kunnen tussenmuizen omdat ze in Belgie al een cursus typen heeft gevolgd, maar dat is niet gelukt. Het vak is iets ruimer dan alleen leren typen (brieven leren schrijven, Word, ...). Er zitten trouwens twee van de vijf vriendinnen in haar klas (Pod met 100 leerlingen) en ze zit bij ieder vak wel bij iemand die ze kent. Ze was niet heel enthousiast gisteren, maar kloeg deze ochtend toch niet toen ik haar naar school bracht.

Dus voila, zij zijn vertrokken. Het academiejaar van de universiteit start pas eind augustus, maar de echtgenoot is ook al flink aan het werk. En ik? Ah, ik ga vanaf nu elke voormiddag een uur en half studeren. Het wordt ofwel Spaans (via duo-lingo en mijn boeken) ofwel iets (online-cursus of boek) dat bijdraagt tot mijn plan om later coaching te gaan doen. Ik volg momenteel een cursus positieve psychologie op coursera. Interessant en gratis. Bon, ik ga er eens aan beginnen se.