En toen waren we plots met ... zeven

Bijna iedereen hier in de VS heeft een huisdier. Meestal is dit een hond. Op de tweede plaats staat de kat en dan komen kleine huisdieren zoals hamsters. De zoon is al een jaar aan het zagen voor een huisdier. 'Een diertje dat ik kan verzorgen, mama, en waarmee ik kan spelen'... Tot voor kort was ons antwoord telkens neen. Wat gaan wij hier nu doen met een huisdier? We spenderen onze vakanties meestal weg van huis. De voorbije grote vakantie waren we in het totaal 2 x 10 dagen hier. Neen dus.

Maar toen kreeg ieder kind een boekje over Humphrey de hamster mee naar huis om in de vakantie te lezen. En toen bleek Humphrey ook nog in het echt te bestaan! Hij zat de hele zomer in een heel mooi, gesloten, plastieken hokje in de lokale bib. Nu het schooljaar weer begonnen is, woont hij overdag in de bib van de school van de zoon. En Humprey is zo schattig... 

Ik weet nog steeds niet hoe het gebeurd is en welke impliciete beïnvloedings-technieken er gebruikt zijn, maar plots bleek het idee van een klein huisdiertje voor de zoon nog niet zo slecht. De dochter wil hoe langer hoe meer met rust gelaten worden en de buurkindjes hebben ook vaak andere activiteiten. Bovendien is het ook leerrijk om de verantwoordelijkheid te krijgen over de zorg van een diertje. Zo'n afgeschermd plastieken hokje, zonder tralies, houdt effectief ook alles netjes. Dus alle hop, wij naar de lokale Pet Smart om gewoon maar even te kijken naar de diertjes. Alleen maar om te kijken...

Een hamster is natuurlijk een nachtdier. Het is niet de bedoeling dat Humphrey's broer of zus de zoon een hele nacht wakker houdt. Maar zie, naast de hamsters zaten gerbils, diertjes die ook overdag wakker zijn. Het lijken hamsters, maar ze hebben een lange pluisstaart (het zijn woestijnratjes). En ze zijn zo schattig...

De zoon, die op zijn minst gezegd alles behalve een enthousiaste lezer is, 'schoolde' zich op de kortst mogelijke tijd bij in de wereld van de gerbils. Hij ging ook aan de Braziliaanse buurvrouw vragen of zij voor een diertje zou willen zorgen als wij weg zijn. Ze had hem al vroeger gezegd dat ze dit gerust wou doen. Zij en haar man zijn beide dierenarts dus veel beter kan je niet terechtkomen! 

De zoon had geleerd dat je een gerbil beter niet alleen houdt, want dan wordt hij of zij triest. En dat mooi, volledig afgeschermd, plastieken hokje bleek ook niet geschikt voor gerbils. En wist je dat je alleen gerbils van eenzelfde nest kan houden want dat ze anders gaan vechten? 'Maar mama, als we maar twee gerbils nemen, wat gebeurt er dan met dat derde beestje? Dan is zij alleen, mama, en wordt zij triest en niemand gaat haar willen'. Dus raad eens met hoeveel beestjes wij na ons tweede bezoek aan Pet Smart thuis kwamen? Juist ja.

Dus zie hier onze drie nieuwe 'familieleden'. Ze zijn om de vier uur actief, dus ook 's nachts, maar de zoon slaapt er gelukkig door. We proberen ze tam te maken maar momenteel vinden ze onze vingers ook nog lekker. Ze hollen een maal per dag rond in de badkamer in een plastieken bal en houden van zonnebloempitten en rozijnen. Het zijn drie meisjes: Witje, Browny en Blacky. Ze hebben alle drie een eigen karakter. De bruine houdt van eten en kan je het gemakkelijkste lokken. Zij slaapt graag in de etensbak. De zwarte is heel erg bang en bijt graag. De lichtbruine is een beetje avontuurlijk aangelegd. Zij durft het meest.
Zo snel ben je dus plots met z'n zeven...

Driver's license and registration, please

Het zat er natuurlijk eens aan te komen. De echtgenoot zou ooit wel eens tegengehouden worden door de politie... Zijn auto valt op. Punt. En dat ding is gemaakt om veel sneller dan de toegestane 110 km/u te rijden. Wat ik niet gedacht had, was dat hij ging tegengehouden worden voor iets anders dan een snelheidsovertreding. En dan nog door de Virginia Tech police, die instaat voor de veiligheid van de studenten, personeelsleden en bezoekers van de universiteit. Voor zijn eigen veiligheid dus.

De echtgenoot was bijna met zijn wagen uit het Virginia Tech grondgebied, toen een politiewagen met zwaailicht achter hem aankwam en hem deed stoppen. Eens uitgestapt, was het aanraken van de auto van de echtgenoot het eerste wat die agent deed. Dit was niet omdat hij de auto zo'n prachtexemplaar vond... Neen, dit heeft als bedoeling om zijn vingerafdrukken achter te laten. Die kunnen bewijzen dat de auto effectief werd tegengehouden, moest de echtgenoot plots besluiten om te ontsnappen en moesten ze zijn nummerplaat niet gezien hebben. Eigenlijk komt die gewoonte van voor de aanwezigheid van veiligheidscamera's in politiewagens. Maar bon, de man in het blauw raakt de auto dus aan en zegt dan de befaamde woorden: 'driver's license and registration, please'.

Gelukkig hebben wij al enkele Amerikaanse politiereeksen achter de kiezen. De echtgenoot wist dus dat je nooit mag uitstappen wanneer ze je doen stoppen en dat je flink je handjes aan het stuur moet houden, daar waar ze ze kunnen zien. Al die recente shootings van onschuldigen die worden tegengehouden door politieagenten indachtig, vroeg de echtgenoot maar eerst braaf de toestemming om zijn portefeuille uit zijn broekzak te mogen halen. Eens alles gecheckt en in orde, bleek dat het probleem het ontbreken van een nummerplaat vooraan de auto was.

In heel wat staten, ondermeer onze buurstaten, is een nummerplaat vooraan niet verplicht. Wel in Virginia. De corvette heeft geen plaats om vooraan een nummerplaat te bevestigen. Die tweede nummerplaat ligt dan ook al meer dan 10 maanden in onze keukenkast. De agent heeft de echtgenoot laten gaan met een waarschuwing en de suggestie om toch een nummerplaat te laten installeren. Blijkbaar kan dit wel, maar kost dit op zijn minst 200 dollar. De echtgenoot is nog steeds aan het twijfelen of het wel de moeite wel waard is om het te doen. Weldra begint immers het academiejaar en wordt het opnieuw druk voor de politie... I know, I know, regels zijn regels, maar wist je dat er een petitie aan de gang is om die verplichting te laten afschaffen? Stel je maar eens voor dat je net de 'investering' gedaan hebt en daarna hoeft het niet meer... Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Het nieuwe schooljaar is begonnen

Sinds gisteren hebben we opnieuw een vaste routine. Ja, 9 augustus was de eerste schooldag! De zoon vloog erin met veel goesting, de dochter met frisse tegenzin.

Vorige week trokken we naar Walmart voor de aankoop van alle schoolspullen. Net zoals vorig jaar moest ik eerst een beroep doen google afbeeldingen om te zien wat al die namen betekenden. De twee lijsten die we hadden doorgekregen, somden alles ook op volgens leerkracht en niet volgens type materiaal. Een ringmap wordt niet door iedereen een ringmap genoemd en die ijzeren dingetjes in een gewone map (pocket folder) heten soms springs en soms prongs. Na een voorbereiding van een uur (!), was mijn gestructureerde volle A-4 lijst klaar. Wonder boven wonder hebben we alles ook gevonden in een enkele - grote - winkel. Dat was een meevaller!

De leerkracht van de zoon is een schatje. We ontmoetten haar vorige week op de openklasdag. Ze staat al 27 jaar in het onderwijs en is een echt oma-type. De twee vierdes zijn opgesplitst in drie vijfdes. Wat een opluchting! En de Chinese vriend zit nog steeds bij de zoon in de klas. De ESL-leerkracht (English as a Second Language) heeft gepleit om alle ESL-kinderen bij elkaar te houden en bij de meest ervaren leerkracht te plaatsen. Ik ben haar zo dankbaar! De zoon hoeft dit jaar ook geen ESL meer te volgen. De score op zijn Engelse test was zo goed dat hij geen bijles meer nodig heeft, net zoals zijn zus. Chique he!!! Dus hij kan gewoon de hele dag bij de andere kinderen blijven. Dat verkleint de kans dat er informatie wordt doorgegeven op een moment waarop hij niet aanwezig is. Vorig jaar was het soms moeilijk om te weten of het aan een gebrek aan aandacht lag dat hij dingen niet wist of doordat de juf zaken had doorgegeven wanneer hij niet in de klas was. Hij was gisterenavond alvast heel enthousiast over zijn juf!

De dochter heeft een heel toffe mannelijke science teacher. In zijn klas staan verschillende aquariums met vissen, schildpadden en kikkers. Het is een hele gezapige man die meer dan zijn hele bureaustoel inneemt. Haar leerkracht wiskunde spreekt een beetje oud-Engels ('thou shall not...') en de eerste les had als Chinees geklonken. Als dat maar goed komt... Een van haar grote frustraties was dat ze dit semester iedere dag turnen (PE) zou hebben, maar omdat de leerkracht keyboarding in december op pensioen gaat, hebben we de vakken van semester veranderd. Keyboarding is een verplicht vak in Middle School. We hoopten nog dat ze er zou van kunnen tussenmuizen omdat ze in Belgie al een cursus typen heeft gevolgd, maar dat is niet gelukt. Het vak is iets ruimer dan alleen leren typen (brieven leren schrijven, Word, ...). Er zitten trouwens twee van de vijf vriendinnen in haar klas (Pod met 100 leerlingen) en ze zit bij ieder vak wel bij iemand die ze kent. Ze was niet heel enthousiast gisteren, maar kloeg deze ochtend toch niet toen ik haar naar school bracht.

Dus voila, zij zijn vertrokken. Het academiejaar van de universiteit start pas eind augustus, maar de echtgenoot is ook al flink aan het werk. En ik? Ah, ik ga vanaf nu elke voormiddag een uur en half studeren. Het wordt ofwel Spaans (via duo-lingo en mijn boeken) ofwel iets (online-cursus of boek) dat bijdraagt tot mijn plan om later coaching te gaan doen. Ik volg momenteel een cursus positieve psychologie op coursera. Interessant en gratis. Bon, ik ga er eens aan beginnen se.

Al een jaar in de VS

Sinds gisteren zijn wij al een jaar in de VS! Ongelooflijk! Vanaf nu kunnen we allerlei dingen voor de tweede keer beleven. Dat biedt al wat meer gemoedsrust dan vorig jaar.

Toen zaten we omstreeks deze tijd in een donker huurhuis, zonder meubels en zonder tuin. Het enige dat we hadden was een gekochte luchtmatras, een geleende luchtmatras en een geleende mousse waar de zoon op kon slapen. Een dag later kregen we twee afgedankte zetels van het diensthoofd van de echtgenoot en nog een dag later mochten we een tafel en vier stoelen lenen van een collega. En dan bleek de echtgenoot in de computer van de universiteit geregistreerd te zijn als ex-werknemer. En dan bleek de beloofde zomerbonus niet in orde te komen zodat we nog extra centen moesten overschrijven vanuit Belgie. En dan bleek de ziekteverzekering pas in te gaan vanaf september, hoewel we wel al op controle moesten in augustus. Goh, en zo spooky die eerste controle, met al die nieuwe dokters. En dan bleek de eindafrekening van ons huis toch een dikke 10.000 dollar meer te bedragen dan gedacht. En dan moesten de kinderen naar school. Alle twee naar een verschillende, met amper kennis van het Engels en zonder ook maar iemand te kennen. Brutal, zeggen ze hier dan...

En toen moesten we dringend op zoek naar een auto, want je kan niet blijven rondrijden met een 'rental'. Hop, de kinderen meegesleurd van de ene garage naar de andere, uren wachtende op van die zwarte leren zeteltjes. Ja, dat was nog voor de school startte. En geen enkele verzekering was happig om ons te verzekeren, noch voor de auto, noch voor ons huis. En al die administratieve rompslomp... Onlangs nog hebben we ontdekt dat men er toch nog in geslaagd was om een fout te maken in de geboortedatum van de echtgenoot op zijn social security card. Oh ja, en onze meubels, speelgoed, boeken en winterkledij uit Belgie kwamen pas toe eind oktober. Net op tijd voor de start van de winter.

Maar zie, ondertussen zijn we hier helemaal gesettled. Het kan allemaal wel hoor, met veel geduld, flexibiliteit en een vleugje geluk. Ik vind dat het hele proces je socialer en toleranter maakt. Het schudt je echt wakker en opent je ogen. Weg automatische piloot. Niets, maar dan ook niets, is nog vanzelfsprekend. Je ervaart alles veel intenser en geniet veel meer van de fijne dingen. Het heeft ons, als gezin, ook hechter gemaakt. Maar je neemt je verleden wel mee. Frustraties en onenigheden laat je niet achter in je land van herkomst. Die krijg je in het begin dubbel en dik in je gezicht geworpen, samen met alles dat de eerste maanden per definitie misloopt. Is het dit dan allemaal wel waard? Absoluut!!!

En ik kijk ook echt uit naar dit tweede jaar. Omdat we nu al wat vastere bodem hebben, kunnen we nog meer op ontdekking binnen de VS. Ik verheug me ook op de familie en vrienden die ons zullen komen bezoeken en die we in de watten zullen mogen leggen! Yep, laat maar komen die volgende 365 dagen!

Home sweet home!

En we zijn terug thuis, na een fantastische vakantie! Opnieuw druk, ook al hadden we niet zoveel afspraken vastgelegd, maar wel heel fijn. Voor we terug hier waren, hebben we nog enkele dagen Chicago verkend. Die stad is een aanrader voor iedereen (in de zomer toch)! Er is constant iets te doen. Er zijn 7000 restaurants en daarvan hebben we er vier gedaan... De musea zijn indrukwekkend en je komt regelmatig een fontein tegen waar de kinderen zich in kunnen verfrissen. Er is bijvoorbeeld een fontein waar immense gezichten op worden getoond die meestal gewoon lachen en hun tandjes laten zien. Maar op een gegeven moment tuiten die hun lippen en 'spuwen' ze water op de omstaanders. Supertof. 

 

Toen we dan uiteindelijk echt thuis waren, wachtten er enkele verrassingen op ons. De eerste was onze voortuin. Die stond vol met bloemen allerlei. Ik had enkele maanden geleden wat geëxperimenteerd met bloemenzaad, maar had niets speciaals zien groeien. Af en toe stond er iets waarvan ik niet wist of het onkruid was, of mogelijk bloemen in wording. Maar nu, na vijf weken zon en door mij met rust te zijn gelaten, staan er zonnenbloemen en andere wilde bloemen! Ook de struiken die vorig jaar waren aangeplant, staan nu in bloei. Super!

Je ziet het niet zo goed op de foto, maar er staan wel degelijk veel bloemetjes :).

En de tweede verrassing was dat onze Zuid-Afrikaanse buurvrouw een quiche, melk en fruitsap voor ons had klaarstaan in onze keuken. Hoe attent was dat!? Ze wist dat we pas rond 18 u gingen toekomen en we niets in huis hadden. En nu konden we iets eten en 's ochtends ontbijten. Een ideaal 'welcome home' geschenk! 

Van links naar rechts: Zuid-Afrikaanse buurvrouw, Belgisch geval, Braziliaanse
buurvrouw en Zuid-Afrikaanse vriendin uit andere buurt. Een hecht groepje.

De warme welkom van onze vrienden en de rust en ruimte in ons huis, maakten dat we ons dadelijk terug thuis voelden. Het was wel al opnieuw aan het kriebelen geraakt eind juni. We voelden toen precies al dat het tijd was om terug te gaan. Ja, nu voelt het hier echt als thuis. Het leven hier is een leven zonder stress. Het contrast met België kan niet groter. Het is hier stil en rustig, het weer is fantastisch, we hebben een zalig huis (met een buurtzwembad) en we hebben hier schatten van vrienden. En weet je wat? Die vrienden hebben we in België ook. Het beste uit twee werelden dus! Wat een luxe he!   

Belgische bodem

We zijn ondertussen al drie weken op vakantie in België, met een tussenstop in Turkije. Wat is het fijn om weer terug te zijn! We hebben opnieuw al die warme gevoelens bij het weerzien van familie en vrienden. Iedereen is blij om ons terug te zien en hetzelfde geldt andersom. Maar nu is dat gevoel precies een klein beetje gekleurd. Er zit een randje aan. Ik krijg het niet zo goed beschreven, maar het leunt het dichtst aan bij heimwee. Heel vreemd! Zowel de echtgenoot als ikzelf hadden na de eerste week het gevoel dat we hier in België, en dan vooral het Leuvense, thuis horen. Dat we wel weer gewoon zouden kunnen worden aan het leven hier. Dit gevoel hadden we niet met kerst. Toen was alles waarschijnlijk nog te nieuw.

Wat wel opvalt is het drukke verkeer en de drukte bij de mensen. Iedereen fietst, stapt of rijdt met een verbeten uitdrukking op het gezicht. Gisteren werden we nog 'uitgemaakt' omdat we ons rechtmatig parkeerden, maar hierdoor de doorgang 'bemoeilijkten' omdat de persoon in kwestie dubbel geparkeerd stond. Gek hoor. Wij deden niets mis en men kon nog altijd passeren. We stonden erbij en keken er naar. Vroeger zouden we teruggeroepen hebben... Anderzijds krijg je wel een mooie, en soms verbaasde glimlach terug wanneer je naar een doodvreemde lacht. In de VS is dat normaal. Hier lijkt men ervan te schrikken.

En het eten is heel lekker, maar toch niet zo uitzonderlijk als wat we in ons hoofd hadden (met uitzondering van oma's mosselen met friet en moekes rijstpap...). Ik vind mijn lievelingsthee zelfs niet meer zo lekker. En het aanbod in Delhaize is zeer groot, maar niet meer zo speciaal als wat we dachten. Wat is er toch met ons aan de hand?

Ik ben zeer benieuwd naar onze terugkeer binnen een dikke week. Naar hoe we ons gaan voelen op de plaats waar we al bijna een jaar wonen. De dochter vertelde dat ze toch liever hier zou blijven want de persoon die ze ginder is, is niet de persoon die ze eigenlijk is. Die kan ze alleen maar hier zijn. De zoon kijkt wel uit naar het spelen met zijn overzeese vrienden. En wij, wij zijn benieuwd of de nieuwe, maar heel intense contacten met onze vrienden ginder, de meer gewortelde vriendschappen hier in België kunnen compenseren. We zullen zien.

Preutsheid

Jullie zagen waarschijnlijk recent de uitzending van de VS-versie van Sabine Hagedoren, die een vestje kreeg aangereikt door iemand buiten beeld om haar 'blootheid' mee te bedekken (indien niet: kijk hier). Op de korte tijd dat het uitzenden van een weerbericht duurt, had het nieuwsstation zoveel klachten gekregen, dat men het nodig achtte om haar nog tijdens de uitzending mee te helpen aankleden. Ok, haar kleedje was misschien niet ideaal om de lage temperaturen mee aan te kondigen, maar toch. 

We hebben hier effectief al enkele keren verbaasd gestaan over de preutsheid hier. Kinderen in kindergarden (derde kleuterklas, rest is preschool), mogen bijvoorbeeld niet geholpen worden tijdens hun toiletbezoek. Indien zij een accidentje hebben, worden ze naar de verpleegster gestuurd. Als leerkracht mag je dus geen poep afvegen en geen broekjes verversen. Van mentaal gehandicapte kinderen wordt trouwens hetzelfde verwacht. Een Amerikaanse vriendin, die jaren in die sector gewerkt heeft, vertelde me dat ze toch altijd hielp bij tieners die hun billen niet konden afvegen. Handschoentjes aan en vegen maar. Ze vond het een onmenselijke regel en zette eigenlijk heel wat op het spel voor het goed van haar 'kinderen'. (Die atypische mentaliteit maakt dat zij waarschijnlijk  zulk een toffe vriendin is.)

Ook op school heersen er strenge regels wat de kledij betreft. Rokjes mogen, maar alleen onder de knie en liefst nog met een shortje onder. Moest je toevallig toch iets meer tonen, bij het rechtkomen van op de grond bv., dan beschermt dat shortje je onzedigheid. Serieus, de dochter heeft dat als tip gekregen van een leerkracht! Had ik trouwens al verteld dat de artsen hier nooit rechtstreeks op je borst of rug je longen beluisteren? Zouden de stethoscopen hier dan zoveel beter zijn? Neen, maar serieus, die schaamte die ze zo bij je opwekken, heeft wel als gevolg dat je amper nog over een intiem probleem durft te praten met je dokter. Je wil die mens dat toch niet aandoen dat hij op een plaats moet gaan kijken die normaal bedekt moet blijven!

Nog enkele voorbeelden: vorige week moest ik een briefje tekenen van de school waarmee ik formeel de toestemming gaf dat een leerkracht mijn kind zou mogen insmeren met zonnecrème, in het geval ze niet zou ingesmeerd zijn voor de uitstap naar het zwembad. En de zoon mocht geen wit t-shirt aandoen voor field-day want ze zouden met water spelen en witte t-shirts laten dan te veel zien. Eerste tot vijfde leerjaar, beste mensen!  

En het rare van de hele zaak is dat het zwembad dan wel maar twee gedeelde omkleedkamers heeft, eentje voor de jongens en eentje voor de meisjes. Al die meisjes waren gisteren helemaal van hun melk want ze moesten zich in het bijzijn van hun vriendinnen uitkleden! En blijkbaar was toevallig een van de Zuid-Afrikaanse vriendinnen daar en 'weet je, mama, die kleedde zich gewoon uit, zonder zich te proberen te bedekken met een handdoek'! Tja, dat krijg je dan he.

Oh ja, enne die biepgeluiden die ze soms gebruiken om 'lelijke woorden' te verdoezelen, dat wordt dus echt gedaan he. Dat doen ze zelfs tijdens het uitzenden van muziek op de radio. Dus 'shaking that BIEP' en 'you're BIEP-ing perfect to me' horen wij hier dagelijks. Cultuurverschillen blijven toch verbazen, zelfs na 10 maanden!