Preutsheid

Jullie zagen waarschijnlijk recent de uitzending van de VS-versie van Sabine Hagedoren, die een vestje kreeg aangereikt door iemand buiten beeld om haar 'blootheid' mee te bedekken (indien niet: kijk hier). Op de korte tijd dat het uitzenden van een weerbericht duurt, had het nieuwsstation zoveel klachten gekregen, dat men het nodig achtte om haar nog tijdens de uitzending mee te helpen aankleden. Ok, haar kleedje was misschien niet ideaal om de lage temperaturen mee aan te kondigen, maar toch. 

We hebben hier effectief al enkele keren verbaasd gestaan over de preutsheid hier. Kinderen in kindergarden (derde kleuterklas, rest is preschool), mogen bijvoorbeeld niet geholpen worden tijdens hun toiletbezoek. Indien zij een accidentje hebben, worden ze naar de verpleegster gestuurd. Als leerkracht mag je dus geen poep afvegen en geen broekjes verversen. Van mentaal gehandicapte kinderen wordt trouwens hetzelfde verwacht. Een Amerikaanse vriendin, die jaren in die sector gewerkt heeft, vertelde me dat ze toch altijd hielp bij tieners die hun billen niet konden afvegen. Handschoentjes aan en vegen maar. Ze vond het een onmenselijke regel en zette eigenlijk heel wat op het spel voor het goed van haar 'kinderen'. (Die atypische mentaliteit maakt dat zij waarschijnlijk  zulk een toffe vriendin is.)

Ook op school heersen er strenge regels wat de kledij betreft. Rokjes mogen, maar alleen onder de knie en liefst nog met een shortje onder. Moest je toevallig toch iets meer tonen, bij het rechtkomen van op de grond bv., dan beschermt dat shortje je onzedigheid. Serieus, de dochter heeft dat als tip gekregen van een leerkracht! Had ik trouwens al verteld dat de artsen hier nooit rechtstreeks op je borst of rug je longen beluisteren? Zouden de stethoscopen hier dan zoveel beter zijn? Neen, maar serieus, die schaamte die ze zo bij je opwekken, heeft wel als gevolg dat je amper nog over een intiem probleem durft te praten met je dokter. Je wil die mens dat toch niet aandoen dat hij op een plaats moet gaan kijken die normaal bedekt moet blijven!

Nog enkele voorbeelden: vorige week moest ik een briefje tekenen van de school waarmee ik formeel de toestemming gaf dat een leerkracht mijn kind zou mogen insmeren met zonnecrème, in het geval ze niet zou ingesmeerd zijn voor de uitstap naar het zwembad. En de zoon mocht geen wit t-shirt aandoen voor field-day want ze zouden met water spelen en witte t-shirts laten dan te veel zien. Eerste tot vijfde leerjaar, beste mensen!  

En het rare van de hele zaak is dat het zwembad dan wel maar twee gedeelde omkleedkamers heeft, eentje voor de jongens en eentje voor de meisjes. Al die meisjes waren gisteren helemaal van hun melk want ze moesten zich in het bijzijn van hun vriendinnen uitkleden! En blijkbaar was toevallig een van de Zuid-Afrikaanse vriendinnen daar en 'weet je, mama, die kleedde zich gewoon uit, zonder zich te proberen te bedekken met een handdoek'! Tja, dat krijg je dan he.

Oh ja, enne die biepgeluiden die ze soms gebruiken om 'lelijke woorden' te verdoezelen, dat wordt dus echt gedaan he. Dat doen ze zelfs tijdens het uitzenden van muziek op de radio. Dus 'shaking that BIEP' en 'you're BIEP-ing perfect to me' horen wij hier dagelijks. Cultuurverschillen blijven toch verbazen, zelfs na 10 maanden!

Graduation

Het academiejaar is officieel ten einde! Het loopt hier al enkele dagen vol met studenten in toga en een 'potske' op. Omdat de Boliviaanse vriendin afstudeerde als master in de Voedingswetenschappen, vond ik het een leuk idee om eens een graduation commencement bij te wonen.

Het hele gebeuren vond plaats in de basketbal arena van Virginia Tech. Voor we binnen mochten, werden alle (hand)tassen gecontroleerd op wapens. De Virgina Tech politie (ja, ze hebben eigen politie) was ook duidelijk aanwezig. Eens binnen kon je chips, popcorn, pizza en drankjes kopen (???). Het basketveld stond vol met stoelen voor de afgestudeerden en de nieuwe doctors. De familieleden en vrienden zaten in de tribune. Het was de moeite om ze, mooi op een rij, te zien binnenkomen. Allemaal hadden ze een zwarte toga aan met een oranje lint op de rug en sommigen droegen een sjaal. Die sjaal had een specifieke betekenis. Zo betekende de kleurrijke sjaal van de vriendin 'Latino Heritage', een ode aan de Latino studenten. De zwarte studenten (mag ik zo eigenlijk niet noemen) droegen een groene sjaal. De Aziaten hadden nog een andere kleur en er waren er nog met een sjaal gemaakt uit bladeren, maar ik zou niet weten wat die betekende. Iedereen droeg dus ook de typische zwarte hoed met flos. Sommigen hadden bovenop een boodschap geschreven. Bij iemand stond er 'for U dad', bij iemand anders 'Thank you family'. Een aantal studentes had de hoed versierd met glitters en strikjes. Een van de zwarte studentes viel wel op met haar sjaal en glitterhoed! Ze maakte dan ook nog een typisch 'laat alles maar schudden'-dansje op het podium!

Want, inderdaad, na enkele speeches werden alle studenten om de beurt naar het podium geroepen. De doctoraatstudenten werden begeleid door hun promotor. Die moest op een platform gaan staan en een sjaal over de schouders van de student leggen (met de 'flappen' naar achter). Dit symboliseerde dat de afgestudeerde niet langer meer werd gezien als een student maar als een collega. Het was een hele vertoning! Soms was de student nog te groot en moest hij/zij door de knieën. Soms werd de sjaal precies wel heel strak aangetrokken (...) en zag je de student de sjaal van de keel naar voor trekken. Dan werd de hoed weer eens weggemaaid en een professor viel bijna van zijn platform. De proffen hadden ook allemaal een toga aan, een sjaal om in de kleuren van hun faculteit en een soort baret op. Na de doctors was het dan beurt aan de graduates. Na bijna drie uur werd eindelijk de vriendin naar voor geroepen. Hehe!

Vooraan op foto zitten de nieuwe doctors en hun proffen (kleurrijke sjaal of toga)
achteraan zitten de graduates met hun oranje lint op de rug

Voor de minderheden heeft de universiteit trouwens ook nog aparte ceremonies: eentje voor Latinos, voor zwarten, voor Aziaten. Voor mij voelde dat aan als helemaal verkeerd. Toen ik er met de vriendin over sprak, legde ze uit dat dat zo niet wordt begrepen. De meeste minderheden hebben enorm hard moeten werken om daar te staan. Vaak zijn ze de eerste generatie die mocht/kon gaan studeren. Hun ouders hebben daar vaak heel wat voor moeten opgegeven en zij hebben meestal nog tal van studentenjobs gecombineerd met het studeren. Die speciale ceremonie erkent die extra moeite die de minderheden hebben moeten doen om te staan waar ze nu staan en zij zijn daar, terecht, fier op. Er studeerden blijkbaar maar zes Latinos af als graduates (Master) dit jaar. Voor de undergraduates (Bachelor) lag dit aantal rond de 30. Het was wel opvallend dat maar een kwart van de doctors een Amerikaans klinkende naam had. Ook de meeste proffen hadden een buitenlandse naam. Wat zou een van de presidentskandidaten daarover denken?

Vandaag is het de beurt aan de echtgenoot om de toga aan te trekken. Hij moet lijnrechter spelen. 't Is te zeggen: zorgen dat de studenten rij per rij naar voor gaan en er geen file ontstaat. De undergraduates zijn met vier keer zoveel als de graduates dus dat gaat daar verschrikkelijk lang duren. Het is hier ook nog warm en dan met een kostuum, toga en hoed op... Hopelijk valt hij niet flauw want ik weet niet of zijn studenten staan te springen om hem te redden... 

zonder woorden

Over-eten

Een tijdje geleden hadden we twee studenten uit Belgie op bezoek. De echtgenoot had een deal met hen gesloten. Ze mochten hier twee weken logeren, op voorwaarde dat ze Belgisch bier meebrachten (voor een kaas- en bieravond met het departement) en ze twee maal zouden babysitten! Eindelijk nog eens een date night! Dat was van in oktober geleden en toen hadden we nog het hoofd van het departement mee, dus eigenlijk telde dat niet mee. Maar nu dus een twee hele avonden met z'n twee op pad! De eerste keer boekten we het 'beste' restaurant uit het dorp. Het was echt lekker, maar niet gezellig. De tweede keer het tweede beste, waar het heel gezellig en ook wel lekker was. En op beide avonden waren we twee uur later al terug thuis. Nog voor de kinderen sliepen!! Er heerst hier echt geen eetcultuur he. Je hoofdschotel volgt dadelijk op je voorgerecht en nog voor je je dessert binnen hebt, ligt de rekening al voor je klaar. Lekker eten, en je tijd mogen nemen om te eten, dat missen we hier wel. Toen we onlangs gingen eten met onze boekclub, werden we gewoon buiten gekeken. De ober werd echt grof en iemand begon de stoelen al op de tafels te zetten. Het was nog geen 10 uur...

Wat we hier ook missen, is een echte bakker. Er is hier een Our daily bread, maar het brood zit in plastieken zakken en de croissants zijn niet lekker. Eenmaal per week, op vrijdag, levert een echte bakker uit Roanoke echte croissants en lekker brood in de lokale wijnshop. De bakker heeft een opleiding gekregen in Duitsland en weet dus iets over brood bakken. Alleen zijn stokbrood is niet lekker. Dat wordt gebakken met zuurdesem deeg. Voor lekker stokbrood moet je naar de 'diepvriesafdeling' van Gourmet Pantry. Dat is een dure kookwinkel waar je ook enkele voedingsmiddelen kan vinden. Eens ontdooid, proeft hun stokbrood echt naar stokbrood. In de lokale Kroger kan je een (1) heel lekker brood vinden (met rozijnen en pecannoten) en een ok brood. En dat is het dan. Leve het aanbod uit Belgie! Leve de lekkere tijgerpistoletjes uit Kessel-Lo!

Op die negen maanden die we hier al zijn, hebben we nog maar twee keer een fastfood restaurant bezocht (2 x Waffle House). Onlangs hadden we het er nog over dat we eigenlijk af en toe eens een andere typische 'fastfooder' moeten aandoen (Taco Bell, McDonalds, KFC, Wendy's, Hardee's ...) want voor we het weten zijn we weer terug in Belgie en hebben de kinderen die portie Amerikaanse cultuur gemist... Niet dat dat een ramp zou zijn, maar het hoort er toch wel bij. Pizza's hebben we hier wel al gegeten, maar die zijn enorm vettig en dus ook niet zo lekker.

De schoolkeuken ziet er vrij ok uit. Naar het schijnt smaakt het naar niet veel, maar men probeert toch groenten en fruit te geven bij elke maaltijd. Vaak is het mais, of bruine bonen, maar het zijn toch groenten. De kinderen eten niet warm op school. De zoon eet amper zijn ene meegebrachte boterham op. Hij is vies van het eten dat de anderen eten en vindt dat men veel spuwt (op zijn boterham). De dochter ruilt haar meegebrachte boterhammen en snacks met vriendinnen. Op pizza-dag eet ze dus af en toe een stukje pizza. En omdat het hier vrij normaal is om 's middags chips te eten bij de boterham, krijgt ze af een toe eens een chipske te pakken. Al bij al zijn er vrij weinig kinderen obees. Virginia tech houdt de voedingswaarde van de schoollunches nauwlettend in het oog. Onderzoek had al uitgewezen dat het voor de meeste kinderen veel gezonder is om de schoollunch te eten dan de eigen meegebrachte lunch (chips!) op te eten. 

En zo hebben we naast de familie en vrienden ook altijd het eten om naar uit te kijken bij onze overtocht naar Belgie. Nog maar 15 schooldagen, zei de dochter me deze ochtend. Nog maar drie weken, dacht ik bij mezelf. 

Faits divers

Het normale schoolleven ligt weer even stil. Reden: de SOLs. SOL staat voor Standards Of Learning. Het gaat over online tests van wiskunde, Engels, geschiedenis en/of wetenschap, die ieder kind, vanaf de derde graad, moet afleggen. Alle kinderen, uit alle scholen in de hele staat Virginia, krijgen vragen uit dezelfde databank. De bedoeling is om na te gaan of de leerlingen voldoende kennis hebben om naar de volgende graad over te gaan en te bepalen of sommige scholen meer ondersteuning moeten krijgen. Nobele doelen. Omdat, naar verluidt, leerkrachten extra betaald worden voor het aantal leerlingen dat slaagt op die testen, worden de leerlingen gedrild in het oplossen van SOL-vragen. Het al SOL wat de klok slaat de voorbije weken. De prestaties van de leerlingen op die SOLs worden ook gebruikt om de score en rangorde van scholen te bepalen. Hoe hoger, hoe beter natuurlijk. Alle hens aan dek dus!! We kregen al brieven mee met daarin belangrijke instructies voor de ouders: zorg ervoor dat je kind uitgerust is, zorg ervoor dat je kind ontbijt, zeg tegen je kind dat het zijn/haar best moet doen, ... Er worden bijlessen wiskunde geprogrammeerd voor zij die het nodig achten en er worden oefentesten afgelegd. Zowel de zoon als de dochter moeten in hun eerste jaar alleen de SOL voor wiskunde afleggen. In je eerste jaar in de VS ben je voor de andere vakken vrijgesteld. Ah ja, stel je maar eens voor dat je het gemiddelde naar beneden zou trekken! (Of ben ik nu te cynisch?)

Over gemiddelden gesproken... Stel dat het gemiddelde voor een paper op 85% ligt. Slechts een persoon is gebuisd, 20% behaalde tussen de 70 en 80 (vooral 79) en 18% heeft in de 90. Dan is dat toch zo slecht nog niet, toch? Oh jawel! De studenten zijn hier zo gewoon om altijd A's (90 en meer) te halen, dat de echtgenoot bijna een revolte heeft veroorzaakt met die punten. Men gaat ervan uit dat, wanneer je de instructies volgt, 100% moet krijgen. En laten de instructies nu vrij vaag geweest zijn: lees het boek 'What money can't buy', bespreek uit ieder hoofdstuk een moreel probleem en geef je eigen opinie erover in 200 tot 300 woorden per hoofdstuk. Er stond niet bij dat je paper in correct Engels moest zijn. Er stond niet bij dat je geen 200 woorden mocht vol zeveren over je eigen leven. Er stond niet in dat je werk gestructureerd moest zijn en dat originaliteit werd geapprecieerd. En laten nu net de punten bekend gemaakt zijn vlak voor de evaluatie van de professor in kwestie... Voel je het al komen? Gelukkig zijn er verzachtende omstandigheden: eerste jaar in VS, eerste jaar vak gegeven. Je kan maar beter met een slechte evaluatie starten en die stelselmatig verbeteren, dan wanneer het de andere richting opgaat. Meer details over twee weken...

Nu eens iets anders. Ik heb een belachelijk uitgebouwd vogelvoederhoekje op ons terras. Vogeltjes kunnen bij ons terecht voor nectar, zangvogelzaad, zaad voor wilde vogels, zaadjes met fruit (in vierkant geperst), zaadjes met nootjes (idem vierkant), meelwormen, fruit en water. Omdat we geen bomen in onze tuin hebben en de helling moeten vrijhouden voor winterse slee-avonturen, kwamen er geen vogeltjes op bezoek. En we misten onze mussen uit Kessel-Lo en de vogels vanuit de kindertijd. Dus voila, een heel voedersysteem. En nu krijgen we dagelijks bezoek van drie kolibri's (die ondertussen al groener geworden zijn, voor zij die Facebook volgen...), vier gele Amerikaanse goudvinken, vier rode huisvinken (ordinaire naam voor zo'n mooi beestje), een mockingbird, een zangmus (serieus, die zingt keimooi en heeft spikkeltjes op zijn buik), een chipping mus (die maakt een krekelgeluid), gewone mussen en dan de plain titmouse (die heeft een kuifje) en de white-breasted nuthatch (ja, ik heb een boek gekocht om vogels te herkennen). Die twee laatsten kunnen moeilijk op een stokje zitten, dus heb ik een mandje onder het voederhuisje. Het ziet er niet uit, maar we hebben de mooiste vogeltjes op ons terras en ik word er altijd happy van.   

     

Moe maar voldaan

Vandaag, 10 jaar geleden, werd ons gezinnetje compleet gemaakt door de komst van de zoon. Ik herinner me nog goed hoe spannend de geboorte was. We wisten dat hij met een open lipje zou geboren worden, maar niet hoe erg het zou zijn. Ergens vreesde ik dat ik hem misschien niet mooi zou vinden. Maar dat bleek een vrees voor niets. Vanaf het moment dat ik hem voor het eerst zag, wist ik het: van dit ventje zou ik altijd blijven houden!

En vandaag is dit ventje dus 10 jaar oud! En vandaag waren we 'on a mission'. Negen jongens uit zijn klas waren uitgenodigd op zijn special agent/spy verjaardagsfeest. Dagen ben ik bezig geweest om alles in elkaar te steken. Ik werd zo goed in het rondsnuffelen dat een van de buren, of werkmannen van een nieuwbouw in de buurt, op een gegeven moment de politie heeft gebeld. Als dat geen compliment is! Toen de politiewagen langzaam voorbij reed, heb ik onschuldig gezwaaid. Wie verdenkt er nu een 'brave' huisvrouw van 'stoute' dingen?

De 10 feestvarkens moesten eerst, via allerlei tests, bewijzen dat ze over de competentie, het intellect en de moed beschikten die special agents van de FBI nodig hebben. We hebben ze laten bewijsmateriaal opeten (eetbaar papier, maar niet iedereen was er gerust in), een parcours doorkruipen zonder de lasers te raken (in blacklight met witte draden, vrij spectaculair), stemmen herkennen met een stemvervormer etc. Daarna moesten ze in twee groepen op zoek naar de juwelen van koningin Mathilde. Het werd een tocht waarbij ze verschillende aanwijzingen moesten decoderen. Onze ervaring tijdens de Escape Game en in het Spy Museum kwam goed van pas!

Tijdens een van mijn speurtochten in de buurt, had ik een totempaal en een superboomhut ontdekt in het bos achter ons. Omdat we daar nog nooit geweest waren, was die hut een echte verrassing voor de zoon. De juwelen hingen uiteindelijk in een klein handtasje aan de totempaal en in de boomhut had de koningin drank en donuts (of course!) klaargezet voor haar helpers. Terug thuis stond nog een echte Amerikaanse cake klaar. Zo'n ding in de meest afschuwelijke kleuren, waarvan ik dacht dat ik zoiets nooit zou kopen... Ach ja, je wordt maar een keer 10 zeker he. En daarna hebben de mannen zich nog rot geamuseerd met waterpistolen en -ballonnen, terwijl de ouders nog een Belgisch biertje of wijntje dronken. Zoals vroeger dus, maar nog net niet hetzelfde als met de Boven-lo-ouders...

De laatste gast is trouwens pas om kwart voor 9 naar huis gegaan (het feestje was van 2 tot 5). En raad eens wie dat was???? Tadada: de rus die het de zoon in het begin van het jaar zo moeilijk heeft gemaakt!! Ongelooflijk he! Ik denk dat de zoon nu punten gescoord heeft bij al zijn mannelijke klasgenoten. En dat was mijn bedoeling. Ik wou hem een superfeest geven zodat hij nog meer geïntegreerd zou geraken en ik denk dat het gelukt is! Mission accomplished!

En nu de dochter nog. Zij blijft nog altijd een beetje op de sukkel. Ze heeft wel een groep meisjes waar ze mee optrekt, maar ze noemt het nog altijd geen echte vriendinnen. Ze vindt het nog steeds erg dat we verhuisd zijn, maar ze heeft ermee leren leven, zegt ze. Het zal voor een deel de leeftijd wel zijn, maar toch. Ik vind het zo jammer. Moesten we bij haar nu ook eens iets in beweging kunnen brengen he. Een verschil maken zodat de contacten vlotter verlopen... Misschien moeten we een 'end-of-schoolyear-party organiseren', volgende maand? Ik ga er nog eens over slapen.

Bokrijk op zijn Amerikaans

Onlangs diende ik mijn kandidatuur in als chaperonne, voor de tweedaagse uitstap van de zoon naar Jamestown en Williamsburg. Ik had een klein beetje vals gespeeld in het begin van het schooljaar. Toen had ik de juf uitgelegd dat de zoon niet mee zou gaan als ik er niet bij mocht zijn... De boodschap was blijkbaar overgekomen want ik was uitgekozen! Ik mocht een van de 16 ouders zijn die de verantwoordelijkheid zou krijgen over twee of drie kinderen, waaronder de eigen zoon. I could do that!

Dit is toch heel anders dan in Belgie he. Daar gaan een paar leerkrachten op pad met twee grote klassen. Hier gaan drie leerkrachten, de directrice en 16 ouders op pad met vijftig 10-jarigen. Iedere ouder werd ingepeperd dat hij/zij de kinderen nooit uit het oog mocht verliezen. Je slaapt zelfs op dezelfde kamer. Je mocht tijdens de maaltijden wel aan een andere tafel gaan zitten, maar niet te ver. Je wil niet voorhebben dat een van je kinderen verloren loopt of onder een auto terecht komt. Je wil er ook voor zorgen dat je kinderen groenten eten bij de maaltijd en maar een enkel dessert nemen. Je wil er voor zorgen dat ze voor dat dessert geen gebruik maken van de chocoladefontein, want mensen die naar Golden Corral gaan, die niezen daar in. Je zorgt ervoor dat ze geen cafeïne-dranken drinken en dat ze allemaal voor het eten hun handen wassen. Je zorgt ervoor dat ze met hun 20 dollar geen wapens kopen of alles opkopen aan snoep. Je krijgt een persoonlijke eerste-hulp-kit mee maar je geeft geen medicatie. Je zorgt ervoor dat je om 5:30 aan de schoolpoort staat en checkt of je kinderen kleren aanhebben (geen pyjama), hun lunch in hun rugzak hebben zitten en je vervult de taken die op je papier staan (snacks halen, kinderen afroepen, koffers inladen, ...).

Na de tweede voorbereidende vergadering (lezing) was ik er precies niet meer gerust in. Wat als er toch ene stiekem een tweede dessert neemt of zijn vinger in die chocoladefontein zou steken? Hoe kan ik die gastjes op het toilet in het oog houden als ik zelf naar de damestoiletten moet? Zou het eten in de Golden Corral echt zo slecht zijn als ze zeggen? Stel je voor dat er 's nachts ene ziek wordt en zijn hele bed vuil maakt. Hopelijk spaart hij dan zijn bedgenoot...

De klas van de zoon, met mijn drie kornuiten links

Maar kijk, alles viel heel goed mee. Iedereen was aangekleed en zat om 6 uur op de bus. Na vijf uur rijden, kregen we een twee uur durende rondleiding in Jamestown. Daar waren de Britten in 1607 een eerste nederzetting begonnen. Dan terug de bus in naar Williamsburg, de eerste hoofdstad van Virginia. De oude stad is zoals Bokrijk, maar dan met statige huizen. Je kan in ieder huis binnengaan en dan krijg je uitleg van een gids/acteur over de functie van dat huis. We bezochten een pruikenmaker, edelsmid, black smith, ziversmid, gevangenis, kerk, paleis van de gouverneur, ... Er reden koetsen en karren rond en er waren winkeltjes. Over de twee dagen heen hebben we er vijf uur rondgelopen met een gids en twee uur zonder! Ja, Amerikanen nemen hun geschiedenis heel erg serieus! En dat begint al vanaf de kleuterklas. Iedere dag krijgt men hier geschiedenis.

Daar waar de vlag staat, staat een gids/acteur je te woord.
Het vuur links is voor de straf met pek met veren (hangen aan paal),
  een straf voor theedrinkers...

En voor de rest, wel ja, ik had de zoon en zijn twee Chinese vrienden onder mijn hoede. De ene vriend heeft ongelooflijk hard gesnurkt en zijn bedgenoot uit bed geduwd. De andere had het principe van 'de bril omhoog doen voor je plast', niet door. Toch speciaal, een badkamer delen met drie gastjes... Ze hebben, bij mijn weten, de chocoladefontein niet aangeraakt, maar wat dat tweede dessert betreft, daar durf ik mijn handen niet voor in de fontein, euh het vuur, te steken... Nog enkele opvallende observaties: slechts vijf kinderen, waaronder de zoon, hadden geen tablet of smartphone mee. Als je in de bus rondkeek, hing iedereen precies aan een zuurstoffles (adapter ingestoken in stopcontact boven hoofd). Chips is ok als lunch, als snack, als avondmaal. Nog net niet als ontbijt, dan neem je wafels. En Golden Corral? Mag ik dat even heel snel vergeten aub? Ik krijg er nog de kriebels van (wie legt nu een vasttapijt in een all you can eat buffetrestaurant???).

Samengevat was het een superfijne uitstap! En vandaag zat er een bedankingskaartje van de juf in de brievenbus. Hoe fijn is dat!!! Onze garagist doet dat ook, na een onderhoud of kleine herstelling, een bedankingskaartje sturen. En van het departement van de ingenieurs, via hetwelke we lakens gekocht hadden om te doneren aan een Afrikaans ziekenhuis, kregen we zelfs twee bedankingskaartjes: eentje van mijn medestudent Spaans, die mij erover aansprak, en eentje van de voorzitter van het departement. Dat zou in België ook meer mogen gebeuren. Een simpele 'dank u wel'.

Dank u wel voor het lezen van mijn blogje!

 

Mosselen voor niet-Belgen

Omdat een gepland etentje niet kon plaatsvinden, besloten we om voor een select groepje van 4 volwassenen en 5 kinderen mosselen-friet te maken.

Ja, je kan hier mosselen vinden. Ze zijn verpakt in een klein zakje in de versafdeling van Kroger. De mosselen kosten 5 dollar voor 1 lb. Dat is 5 dollar voor een kleine halve kilo. Die ene keer dat we al mosselen kochten, betaalden we 5 dollar voor 1 zakje. Bijgevolg: een zakje mosselen bevat een kleine halve kilo mosselen (gelukkig heb ik, in een ver verleden, nog onderzoek rond logisch redeneren uitgevoerd...).

Ok, gegeven het kleine groepje gasten, besloten we 8 zakjes mosselen te bestellen. Want zoveel mosselen heeft men nooit op voorraad. Acht maal een kleine halve kilo geeft 4 kilo mosselen, wat toch maar op het nippertje is voor het hele gezelschap. Maar met echte Belgische frieten erbij, ging dat misschien nog lukken.

Hop naar de winkel voor een friteuse. Omdat al enkele van onze toestellen mankementen vertonen op die paar maanden dat we ze nog maar hebben, besloten we voor Tefal te gaan. Een bekend merk met een goede referentie. We zochten de grootste doos uit en keken vol verwachting uit naar het openen ervan. Het was heel teleurstellend toen bleek dat in die grote doos vooral veel opvulmateriaal met een heel klein mandje zat. Twee uur heb ik staan friet voorbakken die namiddag! Twee uur!

En tijdens de voorbereidingen kregen we plots telefoon. Of toch nog iemand mocht meekomen vanavond. Een eenzame vrijgezel, met een goede appetijt. Natuurlijk kan dat, maar dan hebben we wel echt te weinig mosselen. Dus vroegen we bij het afhalen van onze bestelling maar vier zakjes mosselen bij. Maar die hadden ze natuurlijk niet meer. Dan maar naar de andere Kroger waar we de laatste zakjes meekregen. Missie geslaagd!

Eenmaal thuis bleken die zakjes precies toch wel heel erg groot. We bekeken het label en, lap Gerard, er zit niet 1 lb maar 2 lb in een zakje (terwijl we toch maar 5 dollar per zakje betaalden). Dus euh, we hadden zo maar even 12 kilo mosselen voor 5 volwassenen en 5 kinderen, waaronder 2 kleuters. Tot overmaat van ramp blijkt de eenzame vrijgezel toch niet mee te komen omdat hij in bed ligt met de griep! 12 kilo mosselen voor 4 volwassenen en die paar kinderen!!! En die mosselen zitten niet luchtdicht verpakt.

Uiteindelijk is de Braziliaanse buurvrouw nog binnengesprongen en waren we toch opnieuw met 5 volwassenen. Maar, niet-Belgen eten gemiddeld zo'n een 250 gram mosselen per persoon. 250 GRAM. Ik ga de berekening hier niet opnieuw maken, maar we hadden dus veel, heel veel, superveel mosselen (klaargemaakt en niet klaargemaakt) over. De klaargemaakte hebben we maar meegegeven met onze gasten, met kookpot en al. Een deel van de andere mosselen hebben we de volgende dag meegenomen als voorgerechtje bij een andere eetdate ('please, please, let me bring an appetizer with mussels tomorrow!') en de rest hebben we dan maar zelf opgegeten... We kunnen hier even geen mosselen meer rieken of zien!