Moe maar voldaan

Vandaag, 10 jaar geleden, werd ons gezinnetje compleet gemaakt door de komst van de zoon. Ik herinner me nog goed hoe spannend de geboorte was. We wisten dat hij met een open lipje zou geboren worden, maar niet hoe erg het zou zijn. Ergens vreesde ik dat ik hem misschien niet mooi zou vinden. Maar dat bleek een vrees voor niets. Vanaf het moment dat ik hem voor het eerst zag, wist ik het: van dit ventje zou ik altijd blijven houden!

En vandaag is dit ventje dus 10 jaar oud! En vandaag waren we 'on a mission'. Negen jongens uit zijn klas waren uitgenodigd op zijn special agent/spy verjaardagsfeest. Dagen ben ik bezig geweest om alles in elkaar te steken. Ik werd zo goed in het rondsnuffelen dat een van de buren, of werkmannen van een nieuwbouw in de buurt, op een gegeven moment de politie heeft gebeld. Als dat geen compliment is! Toen de politiewagen langzaam voorbij reed, heb ik onschuldig gezwaaid. Wie verdenkt er nu een 'brave' huisvrouw van 'stoute' dingen?

De 10 feestvarkens moesten eerst, via allerlei tests, bewijzen dat ze over de competentie, het intellect en de moed beschikten die special agents van de FBI nodig hebben. We hebben ze laten bewijsmateriaal opeten (eetbaar papier, maar niet iedereen was er gerust in), een parcours doorkruipen zonder de lasers te raken (in blacklight met witte draden, vrij spectaculair), stemmen herkennen met een stemvervormer etc. Daarna moesten ze in twee groepen op zoek naar de juwelen van koningin Mathilde. Het werd een tocht waarbij ze verschillende aanwijzingen moesten decoderen. Onze ervaring tijdens de Escape Game en in het Spy Museum kwam goed van pas!

Tijdens een van mijn speurtochten in de buurt, had ik een totempaal en een superboomhut ontdekt in het bos achter ons. Omdat we daar nog nooit geweest waren, was die hut een echte verrassing voor de zoon. De juwelen hingen uiteindelijk in een klein handtasje aan de totempaal en in de boomhut had de koningin drank en donuts (of course!) klaargezet voor haar helpers. Terug thuis stond nog een echte Amerikaanse cake klaar. Zo'n ding in de meest afschuwelijke kleuren, waarvan ik dacht dat ik zoiets nooit zou kopen... Ach ja, je wordt maar een keer 10 zeker he. En daarna hebben de mannen zich nog rot geamuseerd met waterpistolen en -ballonnen, terwijl de ouders nog een Belgisch biertje of wijntje dronken. Zoals vroeger dus, maar nog net niet hetzelfde als met de Boven-lo-ouders...

De laatste gast is trouwens pas om kwart voor 9 naar huis gegaan (het feestje was van 2 tot 5). En raad eens wie dat was???? Tadada: de rus die het de zoon in het begin van het jaar zo moeilijk heeft gemaakt!! Ongelooflijk he! Ik denk dat de zoon nu punten gescoord heeft bij al zijn mannelijke klasgenoten. En dat was mijn bedoeling. Ik wou hem een superfeest geven zodat hij nog meer geïntegreerd zou geraken en ik denk dat het gelukt is! Mission accomplished!

En nu de dochter nog. Zij blijft nog altijd een beetje op de sukkel. Ze heeft wel een groep meisjes waar ze mee optrekt, maar ze noemt het nog altijd geen echte vriendinnen. Ze vindt het nog steeds erg dat we verhuisd zijn, maar ze heeft ermee leren leven, zegt ze. Het zal voor een deel de leeftijd wel zijn, maar toch. Ik vind het zo jammer. Moesten we bij haar nu ook eens iets in beweging kunnen brengen he. Een verschil maken zodat de contacten vlotter verlopen... Misschien moeten we een 'end-of-schoolyear-party organiseren', volgende maand? Ik ga er nog eens over slapen.

Bokrijk op zijn Amerikaans

Onlangs diende ik mijn kandidatuur in als chaperonne, voor de tweedaagse uitstap van de zoon naar Jamestown en Williamsburg. Ik had een klein beetje vals gespeeld in het begin van het schooljaar. Toen had ik de juf uitgelegd dat de zoon niet mee zou gaan als ik er niet bij mocht zijn... De boodschap was blijkbaar overgekomen want ik was uitgekozen! Ik mocht een van de 16 ouders zijn die de verantwoordelijkheid zou krijgen over twee of drie kinderen, waaronder de eigen zoon. I could do that!

Dit is toch heel anders dan in Belgie he. Daar gaan een paar leerkrachten op pad met twee grote klassen. Hier gaan drie leerkrachten, de directrice en 16 ouders op pad met vijftig 10-jarigen. Iedere ouder werd ingepeperd dat hij/zij de kinderen nooit uit het oog mocht verliezen. Je slaapt zelfs op dezelfde kamer. Je mocht tijdens de maaltijden wel aan een andere tafel gaan zitten, maar niet te ver. Je wil niet voorhebben dat een van je kinderen verloren loopt of onder een auto terecht komt. Je wil er ook voor zorgen dat je kinderen groenten eten bij de maaltijd en maar een enkel dessert nemen. Je wil er voor zorgen dat ze voor dat dessert geen gebruik maken van de chocoladefontein, want mensen die naar Golden Corral gaan, die niezen daar in. Je zorgt ervoor dat ze geen cafeïne-dranken drinken en dat ze allemaal voor het eten hun handen wassen. Je zorgt ervoor dat ze met hun 20 dollar geen wapens kopen of alles opkopen aan snoep. Je krijgt een persoonlijke eerste-hulp-kit mee maar je geeft geen medicatie. Je zorgt ervoor dat je om 5:30 aan de schoolpoort staat en checkt of je kinderen kleren aanhebben (geen pyjama), hun lunch in hun rugzak hebben zitten en je vervult de taken die op je papier staan (snacks halen, kinderen afroepen, koffers inladen, ...).

Na de tweede voorbereidende vergadering (lezing) was ik er precies niet meer gerust in. Wat als er toch ene stiekem een tweede dessert neemt of zijn vinger in die chocoladefontein zou steken? Hoe kan ik die gastjes op het toilet in het oog houden als ik zelf naar de damestoiletten moet? Zou het eten in de Golden Corral echt zo slecht zijn als ze zeggen? Stel je voor dat er 's nachts ene ziek wordt en zijn hele bed vuil maakt. Hopelijk spaart hij dan zijn bedgenoot...

De klas van de zoon, met mijn drie kornuiten links

Maar kijk, alles viel heel goed mee. Iedereen was aangekleed en zat om 6 uur op de bus. Na vijf uur rijden, kregen we een twee uur durende rondleiding in Jamestown. Daar waren de Britten in 1607 een eerste nederzetting begonnen. Dan terug de bus in naar Williamsburg, de eerste hoofdstad van Virginia. De oude stad is zoals Bokrijk, maar dan met statige huizen. Je kan in ieder huis binnengaan en dan krijg je uitleg van een gids/acteur over de functie van dat huis. We bezochten een pruikenmaker, edelsmid, black smith, ziversmid, gevangenis, kerk, paleis van de gouverneur, ... Er reden koetsen en karren rond en er waren winkeltjes. Over de twee dagen heen hebben we er vijf uur rondgelopen met een gids en twee uur zonder! Ja, Amerikanen nemen hun geschiedenis heel erg serieus! En dat begint al vanaf de kleuterklas. Iedere dag krijgt men hier geschiedenis.

Daar waar de vlag staat, staat een gids/acteur je te woord.
Het vuur links is voor de straf met pek met veren (hangen aan paal),
  een straf voor theedrinkers...

En voor de rest, wel ja, ik had de zoon en zijn twee Chinese vrienden onder mijn hoede. De ene vriend heeft ongelooflijk hard gesnurkt en zijn bedgenoot uit bed geduwd. De andere had het principe van 'de bril omhoog doen voor je plast', niet door. Toch speciaal, een badkamer delen met drie gastjes... Ze hebben, bij mijn weten, de chocoladefontein niet aangeraakt, maar wat dat tweede dessert betreft, daar durf ik mijn handen niet voor in de fontein, euh het vuur, te steken... Nog enkele opvallende observaties: slechts vijf kinderen, waaronder de zoon, hadden geen tablet of smartphone mee. Als je in de bus rondkeek, hing iedereen precies aan een zuurstoffles (adapter ingestoken in stopcontact boven hoofd). Chips is ok als lunch, als snack, als avondmaal. Nog net niet als ontbijt, dan neem je wafels. En Golden Corral? Mag ik dat even heel snel vergeten aub? Ik krijg er nog de kriebels van (wie legt nu een vasttapijt in een all you can eat buffetrestaurant???).

Samengevat was het een superfijne uitstap! En vandaag zat er een bedankingskaartje van de juf in de brievenbus. Hoe fijn is dat!!! Onze garagist doet dat ook, na een onderhoud of kleine herstelling, een bedankingskaartje sturen. En van het departement van de ingenieurs, via hetwelke we lakens gekocht hadden om te doneren aan een Afrikaans ziekenhuis, kregen we zelfs twee bedankingskaartjes: eentje van mijn medestudent Spaans, die mij erover aansprak, en eentje van de voorzitter van het departement. Dat zou in België ook meer mogen gebeuren. Een simpele 'dank u wel'.

Dank u wel voor het lezen van mijn blogje!

 

Mosselen voor niet-Belgen

Omdat een gepland etentje niet kon plaatsvinden, besloten we om voor een select groepje van 4 volwassenen en 5 kinderen mosselen-friet te maken.

Ja, je kan hier mosselen vinden. Ze zijn verpakt in een klein zakje in de versafdeling van Kroger. De mosselen kosten 5 dollar voor 1 lb. Dat is 5 dollar voor een kleine halve kilo. Die ene keer dat we al mosselen kochten, betaalden we 5 dollar voor 1 zakje. Bijgevolg: een zakje mosselen bevat een kleine halve kilo mosselen (gelukkig heb ik, in een ver verleden, nog onderzoek rond logisch redeneren uitgevoerd...).

Ok, gegeven het kleine groepje gasten, besloten we 8 zakjes mosselen te bestellen. Want zoveel mosselen heeft men nooit op voorraad. Acht maal een kleine halve kilo geeft 4 kilo mosselen, wat toch maar op het nippertje is voor het hele gezelschap. Maar met echte Belgische frieten erbij, ging dat misschien nog lukken.

Hop naar de winkel voor een friteuse. Omdat al enkele van onze toestellen mankementen vertonen op die paar maanden dat we ze nog maar hebben, besloten we voor Tefal te gaan. Een bekend merk met een goede referentie. We zochten de grootste doos uit en keken vol verwachting uit naar het openen ervan. Het was heel teleurstellend toen bleek dat in die grote doos vooral veel opvulmateriaal met een heel klein mandje zat. Twee uur heb ik staan friet voorbakken die namiddag! Twee uur!

En tijdens de voorbereidingen kregen we plots telefoon. Of toch nog iemand mocht meekomen vanavond. Een eenzame vrijgezel, met een goede appetijt. Natuurlijk kan dat, maar dan hebben we wel echt te weinig mosselen. Dus vroegen we bij het afhalen van onze bestelling maar vier zakjes mosselen bij. Maar die hadden ze natuurlijk niet meer. Dan maar naar de andere Kroger waar we de laatste zakjes meekregen. Missie geslaagd!

Eenmaal thuis bleken die zakjes precies toch wel heel erg groot. We bekeken het label en, lap Gerard, er zit niet 1 lb maar 2 lb in een zakje (terwijl we toch maar 5 dollar per zakje betaalden). Dus euh, we hadden zo maar even 12 kilo mosselen voor 5 volwassenen en 5 kinderen, waaronder 2 kleuters. Tot overmaat van ramp blijkt de eenzame vrijgezel toch niet mee te komen omdat hij in bed ligt met de griep! 12 kilo mosselen voor 4 volwassenen en die paar kinderen!!! En die mosselen zitten niet luchtdicht verpakt.

Uiteindelijk is de Braziliaanse buurvrouw nog binnengesprongen en waren we toch opnieuw met 5 volwassenen. Maar, niet-Belgen eten gemiddeld zo'n een 250 gram mosselen per persoon. 250 GRAM. Ik ga de berekening hier niet opnieuw maken, maar we hadden dus veel, heel veel, superveel mosselen (klaargemaakt en niet klaargemaakt) over. De klaargemaakte hebben we maar meegegeven met onze gasten, met kookpot en al. Een deel van de andere mosselen hebben we de volgende dag meegenomen als voorgerechtje bij een andere eetdate ('please, please, let me bring an appetizer with mussels tomorrow!') en de rest hebben we dan maar zelf opgegeten... We kunnen hier even geen mosselen meer rieken of zien!

Trip naar Washington

Onze eerste echte uitstap in de VS is een feit: een citytrip naar Washington. Omwille van de weinige geplande vakantiedagen voor de kinderen, is het moeilijk om grote uitstappen te maken doorheen het schooljaar. Ze hebben geen herfstvakantie (wel 3 dagen vrij met Thanksgiving) en geen krokusvakantie. De kerstvakantie duurt wel 2 weken, maar toen waren we op bezoek in België. Dus toen bleek dat ze toch woensdagnamiddag, donderdag, vrijdag en maandag vrij waren voor Pasen, hebben we niet lang getwijfeld en een hotel vastgelegd in Washington.

Het centrum van Washington ligt zo'n 4 uur en half rijden van Blacksburg. Dat valt heel goed mee. Het is bijna altijd rechtdoor (...) en je rijdt een stukje op de Route 66. Deze periode is ook een heel mooie, maar drukke periode in de stad. De Japanse kerselaars staan immers in bloei. De Japanners hebben ooit 100 bomen cadeau gedaan en die staan rond het Tidal Basin (zie foto) en in de buurt van enkele bekende monumenten. Er worden ook allerlei activiteiten rond het Cherry Blossom Festival georganiseerd, waaronder een concert en boottochten. Dus ja, we waren er zeker niet alleen.

Ik vond het vooral super om EINDELIJK het Witte Huis en het Capitool te zien en al die monumenten en gebouwen (FBI) die je kent uit de film. We hebben enkele Smithsonian musea gedaan zoals het Natural History museum, het Air and Space museum en natuurlijk de National zoo. Al die plaatsen zijn trouwens gratis te bezoeken. Je moet alleen aanschuiven voor een security check. En verder op het programma stond het Spy Museum en een Escape game. Dat waren twee heel fijne activiteiten! Bij de Escape game werden we opgesloten in een kamer en moesten we proberen met de hulp van aanwijzingen, verspreid doorheen de kamer, de code van de deur te vinden en dit binnen de 45 minuten. We hebben een paar tips nodig gehad van de spelleider (wie dacht nu aan het opendraaien van de onderkant van een wandelstok!) maar al bij al hebben we het heel goed gedaan. Misschien was dat nog wel de leukste binnenactiviteit!

Wat we natuurlijk ook gedaan hebben, is lekker gegeten. Iedereen die de echtgenoot een beetje kent, weet dat hij erin slaagt om de betere restaurants uit te kiezen. Op een gegeven moment belandden we in korte broek/rok en rugzak in een restaurant waar de obers in pak, met strikje rondliepen... Blijkbaar hebben we de test toch voldoende goed doorstaan, want we kregen nog een extra dessert van het huis. 'Please sir, you got to taste our Key Lime pie...'. Ok, als je aandringt... (en 't was inderdaad lekker!).  

Het is vreemd hoe de aanslagen in België je bewuster maken van kwetsbare plaatsen. De metrostations in Washington zijn precies grote betonnen buizen. Soms kruiselings op elkaar geplaatst, als je kan overstappen op een andere lijn. En dan denk je: Wat als? Want daar geraak je echt niet snel uit. Zeker niet met zoveel volk. Men riep daar regelmatig af dat je verdachte zaken moest melden en er was heel veel politie op de baan. Ook op alle digitale informatieborden op de snelweg stond die boodschap. En dan hoor je een dag later dat er een schutter geweest is in het Capitool. Ik blijf erbij: het is kwestie van zoveel mogelijk te genieten en niet te veel uit te stellen! 'Live like you were dying' zingt Tim McGraw. Awel ja.

 

Wat vliegt de tijd!

Wow, mijn vorige post is al meer dan twee weken geleden! Waar gaat de tijd naartoe? Het is niet dat ik hier zoveel verplichtingen heb, maar op de een of andere manier slaag ik erin geen tijd te hebben.

Het mooie weer zit er waarschijnlijk voor iets tussen. We hebben hier al een paar weken temperaturen van boven de 20 graden. Hoe zalig is dat! Het doet zo'n deugd om de zon opnieuw te voelen. We zijn al enkele keren met de hond van de buren gaan wandelen, hebben al een happy hour gehad op een picknickmat in de tuin, hebben onze frambozen- en braambessenstruiken geplant, bloemetjes gezaaid en ja, ik ben terug op pad geweest met de wandelgroep. Geen petje, wel buiten. En vandaag is mijn outdoor mat toegekomen. Die mat gaat onder het zeteltje op onze 'porch'. Ik zal binnenkort eens een foto plaatsen.

De zon doet de buren terug buiten komen. We kunnen nu eindelijk de drie nieuwe Chinese gezinnen leren kennen van in het begin van onze straat. De kinderen hebben hun trampoline al mee ingewijd ('Het waren allemaal Chinezen, en dan den dezen', vatte de zoon het samen...) en een zwijgzaam Chinees kleutertje duikt te pas en te onpas op omdat hij fan is van de zoon (hij heeft twee jongere zussen).

Vandaag was het oudercontact. Het is een county-breed oudercontact tijdens de schooluren (yep, geen school dus). Bij de zoon was het dit keer een 'normaal' oudercontact, zonder ESL-juf (English as a Second Language- juf) en zonder de counselor. Hij doet het immers supergoed! Hij is en blijft natuurlijk een normale 10-jarige, die wel eens in de clinch geraakt over een potlood en huiswerk 'vergeet', maar dat is het dan ook. Hij doet goed zijn best en haalt goede punten. Hij heeft ook een beste vriend, sinds enkele weken. De vriend is een Chinese jongen die twee jaar geleden door hetzelfde proces is gegaan als de zoon. Die mannen begrijpen ellkaar en ze maken zoveel plezier. Ze zijn op die paar weken al aan hun vierde playdate toe. Zo fijn!!!

En de dochter, wel, de leerkachten kunnen niet over de groei die ze letterlijk en figuurlijk gemaakt heeft sinds Kerst. Ze is nog maar 17,5 cm kleiner dan ik en dat is echt niet meer zoveel hoor! En nu heeft ze sandalen met hakjes! Haar Engels is zo goed dat ze volgend jaar geen ESL meer hoeft te volgen. Ze haalt goede punten op taal (het gewone Engels, met de andere jongeren) en ze mag over naar Advanced math. Dus alleen maar positief nieuws uit deze hoek!

Ikzelf ben nu half trekker gebombardeerd voor het Green School programma op school. Een beetje met een vreemd gevoel want het is toch anders om samen te werken met Amerikanen. Ze komen bv. te laat of ze laten je gewoon zitten, ze lezen je voorbereidingen niet maar zeggen je dan wel wat je moet doen... Het is nog even serieus wennen en we zullen wel zien of ik beter ingeburgerd geraak, wat dat betreft. Maar bon, mijn vaste shift in de cafetaria zal ik zeker blijven doen.

Tot zover deze lezing want het is bijna tijd om de zoon terug te gaan ophalen bij zijn vriend. Hij heeft vandaag immers nog een inhaalvoetbaltraining. Die van maandagavond was afgelast door de storm. Diezelfde storm die het dak van de school van de dochter in brand heeft doen vliegen. Zij heeft dus al drie dagen geen school meer gehad. Het is hier soms wat hoor! Vandaar dat ik geen tijd heb om te schrijven he!

The life of a housewife

Vanaf het moment dat je superblij kunt zijn wanneer je stofzuiger terug werkt, komt het besef dat je je de rol van huisvrouw helemaal hebt eigen gemaakt... Ja, het is nu al een tijdje dat ik gestopt ben met werken. Negen maanden al, om precies te zijn. En, raar maar waar, ik vind dit leven best wel comfortabel.

Ik heb nooit begrepen waar al die vrouwen uit al die reeksen de tijd halen om koffie te gaan drinken bij elkaar en te gaan kaarten, maar zie, onze straat begint hoe langer hoe meer te gelijken op Wisteria Lane (yep, Desperate Housewives). We hebben zelfs een WhatsApp-groepje waar de meest hilarische dingen op worden gedeeld. Zo kreeg de buurvrouw links bezoek van de bug man... Omdat we liever dromen over een gespierde adonis die een eenzame vrouw ter hulp komt dan over een in kaki gekleede vijftiger die doet wat de tekst op zijn auto doet vermoeden, vlogen mogelijke foto's van onze ingebeelde bug man van huis tot huis (behalve dan dat van de linkse buurvrouw, die nogal vreemd is en niet echt tot het groepje behoort). Ik denk dat de lachsalvo's tot in de volgende straat werden gehoord!

We hebben sinds kort ook een boekenclub. Ja, het kan nog Amerikaanser! Je kan ook mee gaan wandelen in de mall, met een petje op, omdat het buiten te koud is... Dat is voor mij echt een brug te ver. En ik heb het niet alleen over dat petje! Maar bon, een boekenclub dus. Het is een typische boekenclub voor onze straat. Je bent niet verplicht om een bepaald boek te lezen die maand. Je bent zelfs niet verplicht om boeken te lezen. We komen gewoon samen om anderen warm te maken over boeken die de gastvrouw van die maand voorstelt, zonder verplichtingen. Als er op die drie uur een kwartier over boeken is gepraat, dan zal het veel zijn. We hebben wel wijn gedronken, hapjes gegeten en superveel plezier gemaakt. Voila, een boekenclub a la onze straat.

Het grote voordeel van thuis te zijn, is dat je de tijd hebt om af te spreken met vriendinnen binnen de schooluren. Mijn vriendinnen hier werken niet omdat ze ook geen werkvisum hebben of omdat de kinderopvang zo duur is dat je hele loon daaraan opgaat. En opnieuw, probeer maar te gaan werken wanneer er op twee maanden tijd een - ik herhaal: 1 - normale schoolweek geweest is! Je kan dus gerust een tasje thee of koffie gaan drinken bij iemand thuis en nog tijd genoeg hebben om te doen wat je 'moet' doen. En het weekend dient niet om te recupereren van een week rennen. Neen, je hebt nog tonnen energie over om mensen uit te nodigen om te komen eten. En omdat iedereen hier een inwijkeling is, met de familie ver weg, kan je gerust enkele dagen in plaats van weken of maanden op voorhand afspreken. Dus neen, ik heb weinig klachten over mijn nieuwe rol ;)

Toch maar alleen...

Vandaag is de echtgenoot op congres vertrokken. Niet zo heel ver hoor, maar twee Staten lager, en toch voelt het alsof hij aan het andere eind van de wereld zit. Vroeger, in België, waren we het heel gewoon dat de echtgenoot een keer of vijf per jaar effectief aan het andere eind van de wereld zat. Elke keer minstens voor een week. Maar dat voelde ok. Nu voelt het vreemd. Nochtans hebben we hier ondertussen een netwerkje opgebouwd van mensen waar je echt op kan tellen. Ze wonen hier zelfs maar twee huizen vandaan. En toch... toch voelt het nu anders.

Ik denk dat we de voorbije maanden heel erg close geworden zijn in ons gezinnetje. Tijdens de ziekte van de dochter was dat ook wel zo, maar nu voelt het alsof we maar met z'n vier zijn overgebleven. En ergens is dat ook zo. Geen haar op mijn hoofd dat er vroeger aan dacht om vrienden of buren op de hoogte te brengen van het feit dat de echtgenoot weg was. Nochtans kon ik ook omver gereden worden of van de trap vallen of wat dan ook. Maar hier, stel dat me hier nu iets overkomt, dan moet er wel een nieuwe vriendin of buur ingeschakeld worden om de kinderen op te vangen. Dus ja, mijn eerste werk vandaag was een vreemd telefoontje naar mijn lieve Zuid-Afrikaanse vriendin om te laten weten dat ik er even alleen voor sta en of ze, in geval van nood, zou willen inspringen. Gek he?!

En dan is hij nog maar een paar 100 mijl en een korte vliegtuigreis van ons verwijderd... Zijn volgende trip, heel binnenkort, is er eentje terug naar België. Maar misschien ben ik het tegen dan opnieuw weer een beetje gewoon.