Mosselen voor niet-Belgen

Omdat een gepland etentje niet kon plaatsvinden, besloten we om voor een select groepje van 4 volwassenen en 5 kinderen mosselen-friet te maken.

Ja, je kan hier mosselen vinden. Ze zijn verpakt in een klein zakje in de versafdeling van Kroger. De mosselen kosten 5 dollar voor 1 lb. Dat is 5 dollar voor een kleine halve kilo. Die ene keer dat we al mosselen kochten, betaalden we 5 dollar voor 1 zakje. Bijgevolg: een zakje mosselen bevat een kleine halve kilo mosselen (gelukkig heb ik, in een ver verleden, nog onderzoek rond logisch redeneren uitgevoerd...).

Ok, gegeven het kleine groepje gasten, besloten we 8 zakjes mosselen te bestellen. Want zoveel mosselen heeft men nooit op voorraad. Acht maal een kleine halve kilo geeft 4 kilo mosselen, wat toch maar op het nippertje is voor het hele gezelschap. Maar met echte Belgische frieten erbij, ging dat misschien nog lukken.

Hop naar de winkel voor een friteuse. Omdat al enkele van onze toestellen mankementen vertonen op die paar maanden dat we ze nog maar hebben, besloten we voor Tefal te gaan. Een bekend merk met een goede referentie. We zochten de grootste doos uit en keken vol verwachting uit naar het openen ervan. Het was heel teleurstellend toen bleek dat in die grote doos vooral veel opvulmateriaal met een heel klein mandje zat. Twee uur heb ik staan friet voorbakken die namiddag! Twee uur!

En tijdens de voorbereidingen kregen we plots telefoon. Of toch nog iemand mocht meekomen vanavond. Een eenzame vrijgezel, met een goede appetijt. Natuurlijk kan dat, maar dan hebben we wel echt te weinig mosselen. Dus vroegen we bij het afhalen van onze bestelling maar vier zakjes mosselen bij. Maar die hadden ze natuurlijk niet meer. Dan maar naar de andere Kroger waar we de laatste zakjes meekregen. Missie geslaagd!

Eenmaal thuis bleken die zakjes precies toch wel heel erg groot. We bekeken het label en, lap Gerard, er zit niet 1 lb maar 2 lb in een zakje (terwijl we toch maar 5 dollar per zakje betaalden). Dus euh, we hadden zo maar even 12 kilo mosselen voor 5 volwassenen en 5 kinderen, waaronder 2 kleuters. Tot overmaat van ramp blijkt de eenzame vrijgezel toch niet mee te komen omdat hij in bed ligt met de griep! 12 kilo mosselen voor 4 volwassenen en die paar kinderen!!! En die mosselen zitten niet luchtdicht verpakt.

Uiteindelijk is de Braziliaanse buurvrouw nog binnengesprongen en waren we toch opnieuw met 5 volwassenen. Maar, niet-Belgen eten gemiddeld zo'n een 250 gram mosselen per persoon. 250 GRAM. Ik ga de berekening hier niet opnieuw maken, maar we hadden dus veel, heel veel, superveel mosselen (klaargemaakt en niet klaargemaakt) over. De klaargemaakte hebben we maar meegegeven met onze gasten, met kookpot en al. Een deel van de andere mosselen hebben we de volgende dag meegenomen als voorgerechtje bij een andere eetdate ('please, please, let me bring an appetizer with mussels tomorrow!') en de rest hebben we dan maar zelf opgegeten... We kunnen hier even geen mosselen meer rieken of zien!

Trip naar Washington

Onze eerste echte uitstap in de VS is een feit: een citytrip naar Washington. Omwille van de weinige geplande vakantiedagen voor de kinderen, is het moeilijk om grote uitstappen te maken doorheen het schooljaar. Ze hebben geen herfstvakantie (wel 3 dagen vrij met Thanksgiving) en geen krokusvakantie. De kerstvakantie duurt wel 2 weken, maar toen waren we op bezoek in België. Dus toen bleek dat ze toch woensdagnamiddag, donderdag, vrijdag en maandag vrij waren voor Pasen, hebben we niet lang getwijfeld en een hotel vastgelegd in Washington.

Het centrum van Washington ligt zo'n 4 uur en half rijden van Blacksburg. Dat valt heel goed mee. Het is bijna altijd rechtdoor (...) en je rijdt een stukje op de Route 66. Deze periode is ook een heel mooie, maar drukke periode in de stad. De Japanse kerselaars staan immers in bloei. De Japanners hebben ooit 100 bomen cadeau gedaan en die staan rond het Tidal Basin (zie foto) en in de buurt van enkele bekende monumenten. Er worden ook allerlei activiteiten rond het Cherry Blossom Festival georganiseerd, waaronder een concert en boottochten. Dus ja, we waren er zeker niet alleen.

Ik vond het vooral super om EINDELIJK het Witte Huis en het Capitool te zien en al die monumenten en gebouwen (FBI) die je kent uit de film. We hebben enkele Smithsonian musea gedaan zoals het Natural History museum, het Air and Space museum en natuurlijk de National zoo. Al die plaatsen zijn trouwens gratis te bezoeken. Je moet alleen aanschuiven voor een security check. En verder op het programma stond het Spy Museum en een Escape game. Dat waren twee heel fijne activiteiten! Bij de Escape game werden we opgesloten in een kamer en moesten we proberen met de hulp van aanwijzingen, verspreid doorheen de kamer, de code van de deur te vinden en dit binnen de 45 minuten. We hebben een paar tips nodig gehad van de spelleider (wie dacht nu aan het opendraaien van de onderkant van een wandelstok!) maar al bij al hebben we het heel goed gedaan. Misschien was dat nog wel de leukste binnenactiviteit!

Wat we natuurlijk ook gedaan hebben, is lekker gegeten. Iedereen die de echtgenoot een beetje kent, weet dat hij erin slaagt om de betere restaurants uit te kiezen. Op een gegeven moment belandden we in korte broek/rok en rugzak in een restaurant waar de obers in pak, met strikje rondliepen... Blijkbaar hebben we de test toch voldoende goed doorstaan, want we kregen nog een extra dessert van het huis. 'Please sir, you got to taste our Key Lime pie...'. Ok, als je aandringt... (en 't was inderdaad lekker!).  

Het is vreemd hoe de aanslagen in België je bewuster maken van kwetsbare plaatsen. De metrostations in Washington zijn precies grote betonnen buizen. Soms kruiselings op elkaar geplaatst, als je kan overstappen op een andere lijn. En dan denk je: Wat als? Want daar geraak je echt niet snel uit. Zeker niet met zoveel volk. Men riep daar regelmatig af dat je verdachte zaken moest melden en er was heel veel politie op de baan. Ook op alle digitale informatieborden op de snelweg stond die boodschap. En dan hoor je een dag later dat er een schutter geweest is in het Capitool. Ik blijf erbij: het is kwestie van zoveel mogelijk te genieten en niet te veel uit te stellen! 'Live like you were dying' zingt Tim McGraw. Awel ja.

 

Wat vliegt de tijd!

Wow, mijn vorige post is al meer dan twee weken geleden! Waar gaat de tijd naartoe? Het is niet dat ik hier zoveel verplichtingen heb, maar op de een of andere manier slaag ik erin geen tijd te hebben.

Het mooie weer zit er waarschijnlijk voor iets tussen. We hebben hier al een paar weken temperaturen van boven de 20 graden. Hoe zalig is dat! Het doet zo'n deugd om de zon opnieuw te voelen. We zijn al enkele keren met de hond van de buren gaan wandelen, hebben al een happy hour gehad op een picknickmat in de tuin, hebben onze frambozen- en braambessenstruiken geplant, bloemetjes gezaaid en ja, ik ben terug op pad geweest met de wandelgroep. Geen petje, wel buiten. En vandaag is mijn outdoor mat toegekomen. Die mat gaat onder het zeteltje op onze 'porch'. Ik zal binnenkort eens een foto plaatsen.

De zon doet de buren terug buiten komen. We kunnen nu eindelijk de drie nieuwe Chinese gezinnen leren kennen van in het begin van onze straat. De kinderen hebben hun trampoline al mee ingewijd ('Het waren allemaal Chinezen, en dan den dezen', vatte de zoon het samen...) en een zwijgzaam Chinees kleutertje duikt te pas en te onpas op omdat hij fan is van de zoon (hij heeft twee jongere zussen).

Vandaag was het oudercontact. Het is een county-breed oudercontact tijdens de schooluren (yep, geen school dus). Bij de zoon was het dit keer een 'normaal' oudercontact, zonder ESL-juf (English as a Second Language- juf) en zonder de counselor. Hij doet het immers supergoed! Hij is en blijft natuurlijk een normale 10-jarige, die wel eens in de clinch geraakt over een potlood en huiswerk 'vergeet', maar dat is het dan ook. Hij doet goed zijn best en haalt goede punten. Hij heeft ook een beste vriend, sinds enkele weken. De vriend is een Chinese jongen die twee jaar geleden door hetzelfde proces is gegaan als de zoon. Die mannen begrijpen ellkaar en ze maken zoveel plezier. Ze zijn op die paar weken al aan hun vierde playdate toe. Zo fijn!!!

En de dochter, wel, de leerkachten kunnen niet over de groei die ze letterlijk en figuurlijk gemaakt heeft sinds Kerst. Ze is nog maar 17,5 cm kleiner dan ik en dat is echt niet meer zoveel hoor! En nu heeft ze sandalen met hakjes! Haar Engels is zo goed dat ze volgend jaar geen ESL meer hoeft te volgen. Ze haalt goede punten op taal (het gewone Engels, met de andere jongeren) en ze mag over naar Advanced math. Dus alleen maar positief nieuws uit deze hoek!

Ikzelf ben nu half trekker gebombardeerd voor het Green School programma op school. Een beetje met een vreemd gevoel want het is toch anders om samen te werken met Amerikanen. Ze komen bv. te laat of ze laten je gewoon zitten, ze lezen je voorbereidingen niet maar zeggen je dan wel wat je moet doen... Het is nog even serieus wennen en we zullen wel zien of ik beter ingeburgerd geraak, wat dat betreft. Maar bon, mijn vaste shift in de cafetaria zal ik zeker blijven doen.

Tot zover deze lezing want het is bijna tijd om de zoon terug te gaan ophalen bij zijn vriend. Hij heeft vandaag immers nog een inhaalvoetbaltraining. Die van maandagavond was afgelast door de storm. Diezelfde storm die het dak van de school van de dochter in brand heeft doen vliegen. Zij heeft dus al drie dagen geen school meer gehad. Het is hier soms wat hoor! Vandaar dat ik geen tijd heb om te schrijven he!

The life of a housewife

Vanaf het moment dat je superblij kunt zijn wanneer je stofzuiger terug werkt, komt het besef dat je je de rol van huisvrouw helemaal hebt eigen gemaakt... Ja, het is nu al een tijdje dat ik gestopt ben met werken. Negen maanden al, om precies te zijn. En, raar maar waar, ik vind dit leven best wel comfortabel.

Ik heb nooit begrepen waar al die vrouwen uit al die reeksen de tijd halen om koffie te gaan drinken bij elkaar en te gaan kaarten, maar zie, onze straat begint hoe langer hoe meer te gelijken op Wisteria Lane (yep, Desperate Housewives). We hebben zelfs een WhatsApp-groepje waar de meest hilarische dingen op worden gedeeld. Zo kreeg de buurvrouw links bezoek van de bug man... Omdat we liever dromen over een gespierde adonis die een eenzame vrouw ter hulp komt dan over een in kaki gekleede vijftiger die doet wat de tekst op zijn auto doet vermoeden, vlogen mogelijke foto's van onze ingebeelde bug man van huis tot huis (behalve dan dat van de linkse buurvrouw, die nogal vreemd is en niet echt tot het groepje behoort). Ik denk dat de lachsalvo's tot in de volgende straat werden gehoord!

We hebben sinds kort ook een boekenclub. Ja, het kan nog Amerikaanser! Je kan ook mee gaan wandelen in de mall, met een petje op, omdat het buiten te koud is... Dat is voor mij echt een brug te ver. En ik heb het niet alleen over dat petje! Maar bon, een boekenclub dus. Het is een typische boekenclub voor onze straat. Je bent niet verplicht om een bepaald boek te lezen die maand. Je bent zelfs niet verplicht om boeken te lezen. We komen gewoon samen om anderen warm te maken over boeken die de gastvrouw van die maand voorstelt, zonder verplichtingen. Als er op die drie uur een kwartier over boeken is gepraat, dan zal het veel zijn. We hebben wel wijn gedronken, hapjes gegeten en superveel plezier gemaakt. Voila, een boekenclub a la onze straat.

Het grote voordeel van thuis te zijn, is dat je de tijd hebt om af te spreken met vriendinnen binnen de schooluren. Mijn vriendinnen hier werken niet omdat ze ook geen werkvisum hebben of omdat de kinderopvang zo duur is dat je hele loon daaraan opgaat. En opnieuw, probeer maar te gaan werken wanneer er op twee maanden tijd een - ik herhaal: 1 - normale schoolweek geweest is! Je kan dus gerust een tasje thee of koffie gaan drinken bij iemand thuis en nog tijd genoeg hebben om te doen wat je 'moet' doen. En het weekend dient niet om te recupereren van een week rennen. Neen, je hebt nog tonnen energie over om mensen uit te nodigen om te komen eten. En omdat iedereen hier een inwijkeling is, met de familie ver weg, kan je gerust enkele dagen in plaats van weken of maanden op voorhand afspreken. Dus neen, ik heb weinig klachten over mijn nieuwe rol ;)

Toch maar alleen...

Vandaag is de echtgenoot op congres vertrokken. Niet zo heel ver hoor, maar twee Staten lager, en toch voelt het alsof hij aan het andere eind van de wereld zit. Vroeger, in België, waren we het heel gewoon dat de echtgenoot een keer of vijf per jaar effectief aan het andere eind van de wereld zat. Elke keer minstens voor een week. Maar dat voelde ok. Nu voelt het vreemd. Nochtans hebben we hier ondertussen een netwerkje opgebouwd van mensen waar je echt op kan tellen. Ze wonen hier zelfs maar twee huizen vandaan. En toch... toch voelt het nu anders.

Ik denk dat we de voorbije maanden heel erg close geworden zijn in ons gezinnetje. Tijdens de ziekte van de dochter was dat ook wel zo, maar nu voelt het alsof we maar met z'n vier zijn overgebleven. En ergens is dat ook zo. Geen haar op mijn hoofd dat er vroeger aan dacht om vrienden of buren op de hoogte te brengen van het feit dat de echtgenoot weg was. Nochtans kon ik ook omver gereden worden of van de trap vallen of wat dan ook. Maar hier, stel dat me hier nu iets overkomt, dan moet er wel een nieuwe vriendin of buur ingeschakeld worden om de kinderen op te vangen. Dus ja, mijn eerste werk vandaag was een vreemd telefoontje naar mijn lieve Zuid-Afrikaanse vriendin om te laten weten dat ik er even alleen voor sta en of ze, in geval van nood, zou willen inspringen. Gek he?!

En dan is hij nog maar een paar 100 mijl en een korte vliegtuigreis van ons verwijderd... Zijn volgende trip, heel binnenkort, is er eentje terug naar België. Maar misschien ben ik het tegen dan opnieuw weer een beetje gewoon.

Back on track

Na twee woelige weken zitten we opnieuw op een min of meer normaal schema.

Ten eerste is de sneeuw verdwenen. Dat betekent dat de scholen weer op het normale beginuur starten en op het normale einduur stoppen. De voorbije twee weken zijn er twee normale schooldagen geweest. Op alle andere dagen was het ofwel geen school, ofwel lag het startuur twee uur later. Probeer zo maar eens structuur te creëren in het leven van je kids!

Ten tweede, en het allerbelangrijkste, de niersteen van de dochter lijkt effectief verbrijzeld te zijn! Voorbije dinsdag was het grote moment. Met een bang hartje reden we door het sneeuwlandschap richting dagkliniek. Maar dat bang hartje bleek niet echt nodig. We werden daar ongelooflijk goed opgevangen door het verplegend personeel. Iedereen, ook de verpleegsters van in de operatiezaal, kwam dag zeggen en was supervriendelijk. De dokter zei: 'You just keep on smiling girl and I'll do anything for you!'. De dochter kreeg een iPad met spelletjes voor haar neus en 'was going to have a blast because we will give you laughing gas!'... Toen ik zat te wachten in de wachtzaal, kreeg ik plots een telefoontje van de dokter om te zeggen dat de verbrijzeling gelukt was. Zo vreemd, via de telefoon, maar wel een opluchting. En nadien, op de recovery, bleven twee verpleegsters de hele tijd bij haar om haar op te volgen. Ongelooflijk dat men hier zoveel persoonlijk aandacht schenkt aan de patiënt! Je voelt je hier veel minder een nummer dan in Belgische ziekenhuizen (behalve op de onco-afdeling/dagzaal, daar voelden we ons ook 'thuis').

Ondertussen zijn er al heel veel kleine brokjes steen uitgeplast. Volgende week volgt er opnieuw een x-ray (bij onze zwarte man in het bruine kostuum) om te kijken of er nog ergens een residu is achtergebleven. De pijn is alvast volledig weg en dat is toch wel het allerbelangrijkste! Op die twee weken was ze zelfs iets meer dan 4 kilo afgevallen! Sinds donderdag is ze ook opnieuw naar school en dat gaat zonder problemen.

Dus kijk, ik denk dat we weer opnieuw even normaal mogen ademhalen.

Update nierstenen

Waar waren we gebleven... Pijn die bleef duren ondanks het verdwijnen van de niersteen? Wel, die pijn verdween niet. En op zondag was er opnieuw een crisis. Omdat we het allemaal even niet meer zagen zitten, zijn we op maandag opnieuw naar spoed gereden. Dit keer in Roanoke, in het ziekenhuis waar ze ook de follow-up doen van haar kankerbehandeling. En, guess what? De steen was klaar en duidelijk te zien op de echo. Een beest van 10,1 mm (< 5 mm is klein). Waar hij zich de week daarvoor verstopt had, geen idee, maar nu hadden ze hem wel gevonden. Een lijstje met pijnstillers en een telefoonnummer van een uroloog rijker, mochten we weer naar huis.

En dan proberen een afspraak vast te krijgen met de uroloog. Drie telefoontjes, de kankerkaart en waarschijnlijk een mailtje van onze oncoloog verder, kregen we een afspraak voor vandaag, vrijdag. Slechts vier dagen na het eerste telefoontje. Dat kon slechter! Gelukkig was de pijn intussen veel beter. De steen zit in haar urineleider en kan geen kant meer op. Zolang hij niet beweegt, is er zo goed als geen pijn.

Holy Bible in wachtzaal

En vandaag eerst om een foto in het ene ziekenhuis en dan op naar het andere op consultatie bij de uroloog. Gelukkig zijn de mensen hier zo vriendelijk. De man aan de balie voor de foto heeft ons echt doen lachen. Beeld je een pikzwarte man in, in een bruin kostuum met strikje, en met een zalig zuiders accent: "Ya'll know how I can tell she is smart? 'Cause she got them dimples in her cheek! Mmm, that's the truth!". De uroloog straalde gelukkig ook vertrouwen uit. Zijn naam stond bovenaan vermeld op de informatieborden (belangrijkste eerst? Of was het alfabetisch?) en hij krijgt een 4.1 op 5, volgens  reviews op healthgrades, een website waar dokters door patiënten beoordeeld worden.

Uren wachten

[Vreemd he, dat je beoordelingen van dokters terugvindt op het internet? De dokter waar ik binnen 2 weken naartoe mag, heb ik gevonden door eerst een aanbeveling te vragen via de Facebook-pagina van onze buurt en hem dan op te zoeken op healthgrades (4.5 op 5). Raar om zo je dokter te kiezen! (En ja, hij zit in die familiekliniek dus bye bye nummertje 22!).]

Nu dinsdag gaan ze proberen de steen te verbrijzelen. Ik hoop met heel mijn hart dat het zal lukken!!! Ze is mogen stoppen met antibiotica en als nu die steen weg is, dan lijkt alles echt wel afgerond. Duimen maar voor een goede verbrijzeling en niet te veel pijn achteraf!!!