Sneeuwdagen

Als het meezit, kunnen de kinderen deze week toch twee volledige dagen naar school. Maandag hadden ze vrijaf omwille van Martin Luther Kingdag. Dinsdag liep alles vlotjes, maar deze ochtend kwam er om 6:30 u een berichtje binnen om te melden dat het vandaag een sneeuwdag is. Dat was nog maar net op tijd of ik had de twee slapers gewekt gehad. Gisterenavond was er nog niets te zien en enkele dagen geleden was het nog 15 graden... Het weer hier in Blacksburg blijft me verbazen...

In Belgie ligt alles plat wanneer het sneeuwt. Wel, hier krijgt ‘alles’ niet eens de kans om plat te liggen. De scholen sluiten wanneer er wat te veel water of sneeuw voorspeld wordt. De gemeente en bibliotheek sloot vandaag op de middag en zelfs bij het dierenasiel stond je voor een gesloten deur vanaf 2 uur. Ik weet eigenlijk niet wat ervan te denken. Op de “Virginia-manier” vermijd je natuurlijk heel wat gevaarlijke situaties en 1000 of meer kilometer file. Maar, er zijn zoveel noorderlijk gelegen staten die veel grotere bergen en zoveel meer sneeuw op hun wegen hebben, en waar men zelden of nooit de scholen sluit. De arme dutskes zouden anders drie jaar langer nodig hebben om af te studeren... 

De sneeuwdagen worden hier wel op het einde van het jaar ingehaald, tot een maximum van zes dagen. Dit schooljaar zitten we al aan vijf in te halen dagen, want, jawel, zonet kwam het bericht binnen dat het morgen opnieuw geen school is. En vanaf vandaag worden de sneeuwdagen blijkbaar gesponsord door de lokale Domino’s pizza! Echt waar!?!?! De opbrengst van alle bestelde pizza’s gaat naar 'marketing efforts' en naar de Educational Foundation, die onder meer fondsen uitdeelt aan leerkrachten. Dat vind ik er nu precies net wel weer over gaan.

Oeps! Het is al 2018!

Hallo daar in de verte! Yep, ik ben er terug! Het heeft hier weer een tijdje stil gelegen, maar deze keer niet omdat ik in een dipje zat. Oh neen, noem het eerder maar een 'upje'.

Ik heb een 'bezige' tijd achter de rug. Ik durf het niet 'druk' te noemen, want in vergelijking tot het leven van een werkende vrouw met kinderen, kunnen de voorbije maanden hoogstens beschreven worden als 'een extra klein melktandje bijsteken'. Maar, in vergelijking tot mijn huiswife bestaan van ervoor, was dit wel een drukkere periode.

Ik ben, ten eerste, 'gepromoveerd' tot lid van het organiserende food pantry team van de Christmasstore. Ieder jaar, tijdens de eerste week van december, organiseert Montgomery County een kerstwinkel waar arme mensen gratis kunnen komen shoppen. Ze krijgen een nieuwe outfit voor henzelf en de familie (ook pampers, indien nodig), speelgoed voor de kinderen, huishoudgerief, ... en eten voor kerst. Iedereen krijgt een of meerdere (families van 12!?!) hammen, verse patatjes, appels, mac & cheese, pannenkoekenbeslag en havermout in een doos en een zak vol ingeblikte groeten, soep en fuit. Verder mogen zij ook eten kiezen uit onze rekken. Al dat eten, op die verse voeding na, wordt gedoneerd. Ondergetekende was mede verantwoordelijk om lokale firma's en groepen te contacteren om hen te vragen een 'food drive' te organiseren, en dit op te volgen. Vanaf begin november zijn we dan begonnen om kartonnen dozen van Wendy's en McDonald's in elkaar te steken en binnengebracht eten te sorteren, te tellen en in te pakken. Het is ongelooflijk hoeveel soorten bonen in blik je hier kan vinden! En goene bonen zijn soms French style, soms Italian en soms gesneden in de keuken (waar anders? de garage?). Soms zijn ze zeer dun gesneden (nog dunner dan French?) of 'fresh' (waarschijnlijk French verkeerd gespeld) of 'fancy'. En wist je dat er in perziken in blik 19 gram suiker zit en in peren maar 11 gram? Het was een hele tour om later ongeveer dezelfde soorten in zakjes te verpakken.

Alle bezoekers van de Christmasstore krijgen een toegewezen tijd waarop ze mogen komen winkelen en we moeten er voor zorgen dat zij die op dinsdag komen, dezelfde keuze hebben als zij die op zaterdag komen. Iedere doos met een bepaalde soort voeding krijgt dan ook een tijdslot toegewezen en vrijwilligers moeten ervoor zorgen dat zij geen doos van de dag erna openen (yeah, right!). Tussen 5 en 9 december zijn er 1380 families komen winkelen. Iedereen is langs ons gepasseerd en hebben we geholpen. Soms ging het vlot, soms werd er al wat langer gepraat en geknuffeld. Verhalen van miserie en armoede. Oud en jong. Mobiel en heel wat minder mobiel. Maar iedereen met de glimlach. Uren heb ik gesorteerd, geteld, gepakt en uitgedeeld (google zegt mij zelfs nu nog dat het 23 minuten rijden is naar mijn 'werk'). Het was opnieuw een superervaring!

En, ten tweede, ben ik begonnen met het maken van een zesweekse cursus rond 'Happiness'. Ik heb hier ondertussen al 6 online cursussen gevolgd waarvan de helft rond positieve psychologie en geluk. En ik lees me te pletter. Het is een ongelooflijk interessant onderwerp. Wist je dat 50% van je geluk (maar) genetisch bepaald is? 10% wordt bepaald door de omstandigheden (positief of negatief) en 40% hangt af van je eigen gedrag! Je hebt dus een enorme invloed op hoe gelukkig je jezelf voelt! Hoe je dat geluk kan verhogen, welke activiteiten je daarvoor kan doen, awel, dat kan je leren in mijn cursus. Ik heb al materiaal (slides en oefeningen) voor vijf weken en volgende week start ik aan het maken van mijn laatste les. Ik heb vlak voor kerst de YMCA gecontacteerd om te vragen of ik dit semester, als vrijwilliger, die lessenreeks mag komen geven. Ze zijn nu net vanaf dit jaar overgeschakeld op een beperkter programma, maar ze gingen het me laten weten. Moest het niet lukken, ga ik toch proberen die lessenreeks uit te testen, zodat ik deze later tegen betaling kan geven.

U zei? Ja, u hoorde het goed: later. We hebben immers beslist dat we nog niet klaar zijn om terug naar ons thuisland te keren. Iedereen voelt zich hier goed. Ons stressniveau ligt hier zeer laag. We hebben een netwerk van vrienden en goede buren. De kinderen hebben vrienden en willen hier high school afwerken (dochter) en hier naar college (zoon - ai, ai, dure grap). We zijn hier gewoon gelukkig. Het is niet dat we hier voorgoed willen blijven, maar nog een paar jaar zou fijn zijn. Dus, eens de echtgenoot terug in het land, starten we met de aanvraag van de verlenging van ons visum (dat in juni vervalt) en met de procedure voor de aanvraag van een green card. Ons visum geldt voor drie jaar en een green card voor 10 jaar. Een green card zou ons wat meer vrijheid geven om onze terugkeerdatum zelf te bepalen. Maar hierover later meer. Zo blijft er nog materiaal over voor een volgend blogbericht in 2018 ;).

Doktersscript

Wanneer je in België een afspraak maakt met de dokter, dan verloopt alles volgens een gekend script. Je weet wat je te wachten staat en hoe je je hoort te gedragen. Wanneer je in een ander land woont, dan ga je voort op dat gekende script, maar loopt alles toch net weer even anders.

Onze ziekteverzekering betaalt voor iedereen een jaarlijks doktersconsult waarbij je je volledig laat nakijken. Voor volwassenen betekent dat inclusief een bloedname, wat normaal gezien een dure grap is. Iedereen doet hier die jaarlijkse physical checkup dus dan ga je maar mee in die gewoonte.

Ik bel voor het maken van een afspraak. Hoe goed ik ook mijn best doe aan de telefoon om klaar en duidelijk Engels te praten, blijven telefoongesprekken moeilijkheden geven. De dame aan de andere kant van de lijn vraagt met welke dokter uit de familiekliniek ik een afspraak wens. Ik zeg: 'dr. Mertes'. Antwoord: 'I'm sorry, there is no doktor Mertes here'. Ik, helemaal in de war: 'Maar ik had vorig jaar een afspraak met dr. Mertes'. Zij weer: 'There is no doktor Mertes here'. Ik ondertussen de iPad geopend en gezocht naar de pagina waarop alle dokters opgelijst zijn... 'See, here is he is, dr. Christopher Mertes'. Zij: 'Oh, dr. 'Meurtes'...'. Ja, pardon my accent!  

Dan gilt ze in mijn oor: 'Pijp or no pijp'. Ik: 'Excuse me?' 'Pijp or no pijp?' Ik ondertussen koortsachtig nadenkende over wat ze zou kunnen bedoelen en dan maar het zekere voor het onzekere nemende: 'No pijp'. Nadat de afspraak vastlag, heb ik maar even gegoogeld naar wat ze kon bedoeld hebben en mijn vaag vermoeden werd bevestigd: uitstrijkje/pap ('pijp' op z'n Zuiders) of geen uitstrijkje/no pap. Ja wadde!

Helemaal nuchter verschijn ik om 9 uur op de doktersafspraak. De 'eerste ronde' is altijd aan de verpleegster. Zij komt je halen en dan word je op de gang gewogen en gemeten. Je krijgt dan een kamertje waar ze je bloeddruk en temperatuur meet en waar je wacht op de dokter, die van kamer naar kamer gaat. Na een gesprek met de dokter bleek dat ik toch maar beter voor die 'pijp' zou gaan. Alle hop, operatiejasje aan en wachten maar. En dan bleek alles effectief zo te verlopen zoals je ziet in de film: geen bloot laten zien en alles bedekken met een handdoek. Eerst de ene arm uit dat operatiejasje en snel een handdoek boven op de borst en dan voelen onder de handdoek. Dan arm terug in de jas en andere arm eruit en weer snel het handdoekje er over. Idem dito voor onderaan. Maar ondertussen staan ze daar wel met zijn twee onder die handdoek te kijken: de verpleegster met een 'zilver' plateautje met allerlei instrumenten en de dokter om dat uitstrijkje te nemen. Moest ik meer op mijn gemak geweest zijn, ik had er eens goed mee gelachen.

Na de 'pijp' laten ze me achter, kleed ik me aan en wacht ik op de bloedname. Tien minuten gaan voorbij, vijftien minuten, en na 20 minuten steek ik mijn hoofd uit dat kamertje om te horen of ze mij misschien vergeten zijn. Oh neen, natuurlijk niet, voor een bloedname moet je naar het lab, wist ik dat niet? Euh, neen dus. Alle hop, ik dus op zoek naar het lab waar dan een andere verpleegster mijn bloed heeft getrokken. Om 11 uur kon ik dan EINDELIJK mijn eerste kop koffie en mijn ontbijt nemen. Dan ga je eens op controle bij de dokter...

Boy Scouts

Laat ik eerst starten met te zeggen dat wij niet zo into jeugdbewegingen zijn. Ikzelf ging, als 10-jarige, enkele maanden (weken?) naar de Roodkapjes, de lokale jeugdbeweging die vergaderde in mijn lagere school. Ik ging zelfs mee op weekend. Het enige dat ik me daarover nog herinner is dat het zeer koud was. Dat was mijn laatste ervaring met een jeugdbeweging. De echtgenoot is nooit een fan geweest van grote groepen, dus geen haar op zijn hoofd (en vroeger had hij er veel) dat er ooit aan dacht om lid te worden van een jeugdbeweging. De dochter vond het vlechten van de haren van haar vriendinnen het leukste aan haar eerste en enige Chiro-ervaring... 

De zoon, daarentegen, is veel avontuurlijker en heeft veel sociale contacten nodig om zich goed te voelen. Alle huidige vrienden van de zoon zitten in de Boy Scouts. Omdat dit jaar de voetbaltraining niet overlapt met de bijeenkomsten van de scouts, kon hij eindelijk, met zeer veel goesting, starten in een jeugdbeweging. 

De scouts hier lijken mij totaal verschillend van de scouts in België. Ten eerste zijn de leiders allemaal volwassen mannen. Er zijn ook jongens uit het middelbaar, maar die functioneren onder die volwassenen. Dus, als je in de zaal toekomt, zie je eigenlijk vooral 'oudere' mannen in korte broek. De bijeenkomsten zijn op maandagavond, van half 8 tot half 9. Dat is kort en laat. Elke bijeenkomst start en eindigt met een ritueel. Twee grotere jongens dragen op commando een vlag van achter naar voor en iedereen zegt de scouts-eed en de scouts-wet. Je voelt je echt in een militaire school! 

Ik spreek ook (nog) geen scouts. Ik begrijp de mails niet helemaal en ik begrijp het doel niet van alle vergaderingen. Vorige week was er een uur extra bijeenkomst voor jongens die mee willen gaan op nucleaire ontdekking naar Tennessee. De zoon zag dit natuurlijk zitten. Het idee is om te gaan kamperen bij iemand in de tuin en dan een nucleair lab te gaan bezoeken. Iemand van de scoutsleiders geeft dan enkele weken vooraf aan de uitstap uitleg over nucleaire wetenschap. Interessant! Iedereen had het de hele tijd over de locatie 'Mariepatch' waar de jongens naartoe zullen gaan. Althans, dat was wat ik ervan begreep.

Gisteren was er vooraf aan de vergadering weer een bijeenkomst over 'Mariepatch'. Alle hop, wij een uur vroeger naar ginder. Nu bleek dat het de hele tijd gaat over 'merit badge'!!! Dus, het verdienen van een badge!!! 'Mariepatch' is helemaal geen locatie in Tennessee! De jongens volgen telkens andere lessen en moeten taken vervullen waarmee ze blijkbaar een badge kunnen verdienen... En gisteren had niets te maken met de 'merit badge' van het nucleaire. Daarvoor moet hij morgen een les gaan volgen... Je staat er dan bij en je kijkt ernaar.

En dan is er backpacking en kamperen. Er is een verschil. De zoon had zich ingeschreven om volgend weekend mee te gaan 'kamperen', van vrijdagavond tot zondagavond. Gisteren kwam een van de leiders naar me toe met twijfels of de zoon al wel klaar is om te gaan backpacken, want dat is toch weer iets anders dan kamperen... O dear!!! Dit weekend trekken ze erop uit met de rugzak, wandelen kilometers en slapen knal in het bos, tussen de slangen en de beren, op verschillende locaties in de bergen. De zoon heeft nog geen rugzak en geen hangmat die in een tent moet hangen (hij heeft ook nog geen tent maar die van zijn vriend is groot genoeg voor twee). Hij kan al die dingen wel lenen, maar de ervaring is vrij intens (puur natuur) en misschien wat te intens als eerste kampeerervaring. Ik had al mijn twijfels (maar ja een mens moet leren loslaten, niet waar?) en nu die bevestigd zijn, denk ik dat zijn eerste ervaring met slapen in de tent inderdaad best die ene wordt, daar in een tuin in Tennessee, waar dan ook, maar niet in 'Mariepatch'.

Het is echt een aparte wereld. Het zal wel allemaal duidelijker worden met de tijd, maar momenteel voel ik me als Alice in Wonderland tussen al die kaki groene mannen in korte broek. 

De voorbije zomer

We hebben een ongelooflijk drukke, maar fijne zomer achter de rug. We dachten er dit jaar eens goed van te profiteren omdat het laatste jaar van ons verblijfsvisum is ingegaan. Naast het 'gewone' bezoek aan Belgie, met een zijsprongetje naar Parijs en Andalusie, bezochten we ook nog Washington DC en New York. Dit deden we vergezeld door oma, tante en het Belgische vriendinnetje van de dochter. Begin augustus volgden we de echtgenoot ook nog mee naar San Francisco. We waren net op tijd voor het begin van het schooljaar terug. 

We hadden een druk programma met 'ons volkske uit Belgie'. We kwamen met z'n allen op 4 juli aan in Washington. Met heel veel moeite zijn we wakker gebleven tot het vuurwerk dat om 9:07 (...) startte op de National Mall. De volgende dag bezochten we de 'must see' locaties in Washington en reden dan met een zeer grote auto naar Blacksburg. Daar werden onze plannen wat in de war gestuurd omdat geen enkele van onze twee auto's nog reed. Mijn auto had een platte band die niet kon hersteld worden en die van de echtgenoot een platte batterij. Met een beetje gepuzzel en hulp van onze Zuid-Afrikaanse buurvrouw, konden we onze huurauto de volgende dag toch nog op tijd afzetten en zelfs nog een bezoekje brengen aan Build-a-Bear. Het was best wel spooky om met dat immens salon op wielen te rijden!!

Invasie van Belgen aan the White House

Altijd een topper: de Cascades!

Na drie dagen Blacksburg, met natuurlijk een wandeling naar de Cascades, vertrokken we richting New York. Eerst reden we met twee auto's drie uur naar het zuiden, om dan in Charlotte een vlucht naar het noorden te nemen. New York was intens. We verbleven in Chinatown en dat roken we al van verre. Hoewel iedere nacht het vuilnis werd opgehaald, bleven de stoepen vol vuilzakken liggen. Meng die geur dan met de geur van verse (?) vis en kruiden en dan weet je het wel... We zagen de stad met behulp van een hop-on-hop-off bus, bezochten het Natural History Museum en het 9/11 memorial, Times Square (met de Disney en M&M shop), deden een boottocht rond het vrijheidsbeeld, gingen shoppen bij Macy's en 'liepen' verloren onderweg naar de luchthaven. Dat was nog even spannend. Google had ons op het verkeerde spoor gezet. Letterlijk dan. De metrolijn waar we mee onderweg waren, bleek toch geen verbinding te hebben richting luchthaven. Natuurlijk ontdek je dat pas wanneer je net het water over bent richting Brooklyn... Dan maar een taxi proberen. Maar ja, we waren met vijf en er passen maar vier personen in een taxi... De Uberman wou ons niet meenemen. Twee taxi's was een optie maar ook een beetje spooky. Wie zet je in die tweede taxi? Twee dames die geen Engels spreken? Eventueel de dochter er ook bij? Uiteindelijk stopte een gewone taxichauffeur en propten we ons met vier op zijn achterbank. "No worries, we'll be on time! I know the way... By the way, there is my house! Can you see the bike of my son?" Euh? Waar? Wat? En ja, we waren effectief op tijd, de ene al wat misselijker dan de andere. De terugtocht met de metro verliep vlotter. In een rechte lijn, met een correcte overstap. Na een uur en half roken we onze buurt al. Als afsluiter van onze New York trip, namen we met z'n vier nog een Broadway show, een Madame Tussauds en een 'Ripley's belief it or not' mee. Een hele ervaring!

Het schizofrene Times Square

San Francisco was dan weer helemaal anders. De echtgenoot had twee en halve dagen om 37 personen te interviewen in een hotelkamer. Heel raar, maar dit is blijkbaar de gewoonte. De focus van dat congres ligt op jobinterviews. Zo kwam het dat de kinderen en ik, samen met de vriendin van een doctoraatsstudent die zelf werd geinterviewd, op pad gingen. We zagen de zeeleeuwen op Pier 39, bezochten het aquarium en een science museum. We reden opnieuw met een hop-on-hop-off door de verschillende buurten en in de gietende regen over de Golden Gate Bridge. Het fijnste was misschien wel de fietstocht vanuit het centrum, over de brug naar Sausalito. In plaats van de Golden Gate te zien in de gietende regen, zagen we haar nu - amper - in de mist. Maar in Sausalito, aan de overkant van de brug, was het zalig warm. Daar namen we de fiets mee op de ferry en reden terug naar de verhuurplaats. Verder hebben we kilometers gestapt en zeer lekker gegeten!

(foto's van San Francisco volgen nog...)

Oh ja, we kregen ook nog drie dagen bezoek van een vriendin uit Belgie. Dat was ook heel fijn! Uit pure nostalgie bezochten we de filmlocatie van Dirty Dancing en gingen natuurlijk opnieuw naar de Cascades. Samen met de kinderen lieten we ons ook even gaan in een pinball-museum. Grappig! 

 Mountain lake lodge. Baby, my sweet baby, ...

Ja, het was me een zomertje wel!! We zijn het nieuwe schooljaar met heel veel fijne herinneringen gestart. Benieuwd wat dit nieuwe jaar gaat brengen!

Afscheid nemen

Het is logisch dat je als expat regelmatig moet afscheid nemen. Iedere keer wanneer je op familie- en vriendenbezoek gaat, komt er weer dat moment om afscheid te nemen. Je geraakt er wel wat aan gewend. Het is meestal 'maar' afscheid nemen voor een half jaar en dan zie je elkaar terug. Ondertussen is er Skype, WhatsApp, Facebook, ... Keuze te over. 

Waar ik echter maar niet aan gewend lijk te geraken, is aan dat afscheid nemen hier. Vriendinnen verdwijnen voor kort of voor lang of voor altijd. Het grote nadeel van expat te zijn, is dat zo goed als je hele vriendenkring ook expat is. En dat blijkt nu eenmaal een vrij 'onstabiele' groep te zijn. Je woonst is waar je werk is en dat kan in een andere staat of een heel ander land zijn. Emigreren is waarschijnlijk ook een beetje als vreemdgaan (...), eens je geproefd hebt van 'den vreemde', ligt de drempel om het opnieuw te doen veel lager ...

De ene, zeer grappige vriendin zit voor een half jaar in Frankrijk. De andere, Spaans-Franse vriendin, zit een half jaar in Italie en dan een half jaar in Bolivie. En dan heb je de ongelooflijk fijne Zuid-Afrikaanse vriendin, wiens man zijn job in het begin van het jaar verloren is, wel, zij gaat terug naar Zuid-Afrika. Vandaag hadden we een afscheidsthee met ons kleine groepje, vlak voor het grote afscheidsfeest van morgen. Het was moeilijk. De andere Zuid-Afrikaanse vriendin en buurvrouw is een fotografe en zij had alle foto's van ons samen in een mooi fotoboek gegoten. Al die vrolijke genietfoto's van op Facebook bij elkaar. En dan komen natuurlijk de traantjes. We hebben op die twee jaar zoveel mooie herinneringen opgebouwd. Natuurlijk spreken we wel eens af in Zuid-Afrika, maar het is niet hetzelfde. Het was natuurlijk ook een fijne voormiddag. Zo fijn dat we hebben afgesproken om nog een afscheidsthee te organiseren. Ah ja, we moeten er nog eens goed van profiteren voor ze weg is!!

Dus ja, nu bij het begin van het nieuwe schooljaar zal ik ook weer opnieuw op zoek mogen gaan naar een nieuwe structuur en nieuwe activiteiten. Morgen komt alvast mijn bureautje en kan ik de speelkamer een beetje herinrichten in werk- en speelruimte. Ik begin eind deze maand aan een nieuwe cursus (projectmanagement) en vanaf het moment dat mijn nieuwe laptop in orde staat, kan ik beginnen ook zelf cursussen te maken. Het plan is om deze dan als vrijwilliger te gaan geven in de YMCA. En natuurlijk ga ik ook regelmatiger opnieuw bloggen. Het moet toch net als vroeger vroeger mogelijk zijn om wekelijks iets van mij te laten horen. Wacht maar tot ik aan mijn nieuwe bureautje zit in plaats van aan de keukentafel met de afwas achter mij en de stofvlokken voor mij ;).

Tweede zomers bezoek

We zijn ondertussen al bijna drie weken terug in Belgie. Het is echt tof om even terug te zijn. Eindelijk kunnen we familie en vrienden nog eens aanraken tijdens het begroeten. Skype is een ongelooflijk goed hulpmiddel om contacten te onderhouden, maar kan toch niet tippen aan die echte knuffel of dikke kus. Het maakt ons altijd heel vrolijk om mensen in 'real life' terug te zien. Dan beseffen we pas echt hoeveel geluk we hebben met zoveel fijne mensen in ons leven!

We zijn ondertussen ook al wat gewoon geraakt aan ons appartement. We hebben hier maar enkele weken gewoond voordat we naar de VS verhuisden, waardoor het lang geduurd heeft (tot nu eigenlijk) voor we het een beetje als 'van ons' konden beschouwen. Maar, het blijft nog steeds aanvoelen als iets tijdelijks en we - de kinderen en ikzelf - vervelen ons hier rot. Stom he. We hebben nochtans wel nood aan deze plaats, waar we even met vier kunnen uitrusten na een druk programma. Het doet immers goed om een paar nachten op rij op dezelfde plaats te zijn en niet de hele tijd uit een koffer te leven. Maar, we slapen hier niet goed en moeten er overdag op uit of we lopen de muren op.

We hebben dat niet in Amerika. We hebben daar een zekere routine opgebouwd, ook op vrije dagen. Anderzijds verloopt het leven er toch ook meer ongepland. Dat is voor mij een van de grotere aanpassingen in het naar hier komen. Hier verloopt alles veel gestructureerder en moet je al van lang op voorhand afspraken vastleggen. Hier heeft iedereen het druk. En wij dan ook, natuurlijk. Het ritme ligt veel hoger dan in Blacksburg. Dat is even aanpassen.

En verder valt het me op dat we veel vaker 'sorry' en 'dank u' zeggen dan de gemiddelde persoon die we hier tegenkomen. In Blacksburg zeg je sorry wanneer je iemand met je winkelkarretje passeert. Je zegt sorry wanneer je wat te veel in het midden van de stoep loopt. Je wacht flink in een rij je beurt af, zelfs in het vliegtuig. Niemand zal snel even van achteraan proberen voor te steken. En we starten ook veel gemakkelijker een conversatie. Ik herinner me de typische situatie van in een lift te staan met een aantal mensen en te constateren dat de enige die iedereen open begroet bij het binnenkomen de Amerikaan is. Wel, nu moet ik mij inhouden om niet iedereen te begroeten... Dus langzamerhand nemen we bepaalde gewoontes over. Het maakt je soms een beetje een vreemde in eigen land. En natuurlijk ben je ook nog steeds een vreemde in je gastland. Dit is waarschijnlijk wat er bedoeld wordt met nergens nog volledig thuis te zijn, eens je expat bent (geweest). Anderzijds, positief gedraaid, betekent het ook dat we overal onze draai wel zullen kunnen vinden. Het is niet erg om een beetje vreemd te zijn.