De voorbije zomer

We hebben een ongelooflijk drukke, maar fijne zomer achter de rug. We dachten er dit jaar eens goed van te profiteren omdat het laatste jaar van ons verblijfsvisum is ingegaan. Naast het 'gewone' bezoek aan Belgie, met een zijsprongetje naar Parijs en Andalusie, bezochten we ook nog Washington DC en New York. Dit deden we vergezeld door oma, tante en het Belgische vriendinnetje van de dochter. Begin augustus volgden we de echtgenoot ook nog mee naar San Francisco. We waren net op tijd voor het begin van het schooljaar terug. 

We hadden een druk programma met 'ons volkske uit Belgie'. We kwamen met z'n allen op 4 juli aan in Washington. Met heel veel moeite zijn we wakker gebleven tot het vuurwerk dat om 9:07 (...) startte op de National Mall. De volgende dag bezochten we de 'must see' locaties in Washington en reden dan met een zeer grote auto naar Blacksburg. Daar werden onze plannen wat in de war gestuurd omdat geen enkele van onze twee auto's nog reed. Mijn auto had een platte band die niet kon hersteld worden en die van de echtgenoot een platte batterij. Met een beetje gepuzzel en hulp van onze Zuid-Afrikaanse buurvrouw, konden we onze huurauto de volgende dag toch nog op tijd afzetten en zelfs nog een bezoekje brengen aan Build-a-Bear. Het was best wel spooky om met dat immens salon op wielen te rijden!!

Invasie van Belgen aan the White House

Altijd een topper: de Cascades!

Na drie dagen Blacksburg, met natuurlijk een wandeling naar de Cascades, vertrokken we richting New York. Eerst reden we met twee auto's drie uur naar het zuiden, om dan in Charlotte een vlucht naar het noorden te nemen. New York was intens. We verbleven in Chinatown en dat roken we al van verre. Hoewel iedere nacht het vuilnis werd opgehaald, bleven de stoepen vol vuilzakken liggen. Meng die geur dan met de geur van verse (?) vis en kruiden en dan weet je het wel... We zagen de stad met behulp van een hop-on-hop-off bus, bezochten het Natural History Museum en het 9/11 memorial, Times Square (met de Disney en M&M shop), deden een boottocht rond het vrijheidsbeeld, gingen shoppen bij Macy's en 'liepen' verloren onderweg naar de luchthaven. Dat was nog even spannend. Google had ons op het verkeerde spoor gezet. Letterlijk dan. De metrolijn waar we mee onderweg waren, bleek toch geen verbinding te hebben richting luchthaven. Natuurlijk ontdek je dat pas wanneer je net het water over bent richting Brooklyn... Dan maar een taxi proberen. Maar ja, we waren met vijf en er passen maar vier personen in een taxi... De Uberman wou ons niet meenemen. Twee taxi's was een optie maar ook een beetje spooky. Wie zet je in die tweede taxi? Twee dames die geen Engels spreken? Eventueel de dochter er ook bij? Uiteindelijk stopte een gewone taxichauffeur en propten we ons met vier op zijn achterbank. "No worries, we'll be on time! I know the way... By the way, there is my house! Can you see the bike of my son?" Euh? Waar? Wat? En ja, we waren effectief op tijd, de ene al wat misselijker dan de andere. De terugtocht met de metro verliep vlotter. In een rechte lijn, met een correcte overstap. Na een uur en half roken we onze buurt al. Als afsluiter van onze New York trip, namen we met z'n vier nog een Broadway show, een Madame Tussauds en een 'Ripley's belief it or not' mee. Een hele ervaring!

Het schizofrene Times Square

San Francisco was dan weer helemaal anders. De echtgenoot had twee en halve dagen om 37 personen te interviewen in een hotelkamer. Heel raar, maar dit is blijkbaar de gewoonte. De focus van dat congres ligt op jobinterviews. Zo kwam het dat de kinderen en ik, samen met de vriendin van een doctoraatsstudent die zelf werd geinterviewd, op pad gingen. We zagen de zeeleeuwen op Pier 39, bezochten het aquarium en een science museum. We reden opnieuw met een hop-on-hop-off door de verschillende buurten en in de gietende regen over de Golden Gate Bridge. Het fijnste was misschien wel de fietstocht vanuit het centrum, over de brug naar Sausalito. In plaats van de Golden Gate te zien in de gietende regen, zagen we haar nu - amper - in de mist. Maar in Sausalito, aan de overkant van de brug, was het zalig warm. Daar namen we de fiets mee op de ferry en reden terug naar de verhuurplaats. Verder hebben we kilometers gestapt en zeer lekker gegeten!

(foto's van San Francisco volgen nog...)

Oh ja, we kregen ook nog drie dagen bezoek van een vriendin uit Belgie. Dat was ook heel fijn! Uit pure nostalgie bezochten we de filmlocatie van Dirty Dancing en gingen natuurlijk opnieuw naar de Cascades. Samen met de kinderen lieten we ons ook even gaan in een pinball-museum. Grappig! 

 Mountain lake lodge. Baby, my sweet baby, ...

Ja, het was me een zomertje wel!! We zijn het nieuwe schooljaar met heel veel fijne herinneringen gestart. Benieuwd wat dit nieuwe jaar gaat brengen!

Afscheid nemen

Het is logisch dat je als expat regelmatig moet afscheid nemen. Iedere keer wanneer je op familie- en vriendenbezoek gaat, komt er weer dat moment om afscheid te nemen. Je geraakt er wel wat aan gewend. Het is meestal 'maar' afscheid nemen voor een half jaar en dan zie je elkaar terug. Ondertussen is er Skype, WhatsApp, Facebook, ... Keuze te over. 

Waar ik echter maar niet aan gewend lijk te geraken, is aan dat afscheid nemen hier. Vriendinnen verdwijnen voor kort of voor lang of voor altijd. Het grote nadeel van expat te zijn, is dat zo goed als je hele vriendenkring ook expat is. En dat blijkt nu eenmaal een vrij 'onstabiele' groep te zijn. Je woonst is waar je werk is en dat kan in een andere staat of een heel ander land zijn. Emigreren is waarschijnlijk ook een beetje als vreemdgaan (...), eens je geproefd hebt van 'den vreemde', ligt de drempel om het opnieuw te doen veel lager ...

De ene, zeer grappige vriendin zit voor een half jaar in Frankrijk. De andere, Spaans-Franse vriendin, zit een half jaar in Italie en dan een half jaar in Bolivie. En dan heb je de ongelooflijk fijne Zuid-Afrikaanse vriendin, wiens man zijn job in het begin van het jaar verloren is, wel, zij gaat terug naar Zuid-Afrika. Vandaag hadden we een afscheidsthee met ons kleine groepje, vlak voor het grote afscheidsfeest van morgen. Het was moeilijk. De andere Zuid-Afrikaanse vriendin en buurvrouw is een fotografe en zij had alle foto's van ons samen in een mooi fotoboek gegoten. Al die vrolijke genietfoto's van op Facebook bij elkaar. En dan komen natuurlijk de traantjes. We hebben op die twee jaar zoveel mooie herinneringen opgebouwd. Natuurlijk spreken we wel eens af in Zuid-Afrika, maar het is niet hetzelfde. Het was natuurlijk ook een fijne voormiddag. Zo fijn dat we hebben afgesproken om nog een afscheidsthee te organiseren. Ah ja, we moeten er nog eens goed van profiteren voor ze weg is!!

Dus ja, nu bij het begin van het nieuwe schooljaar zal ik ook weer opnieuw op zoek mogen gaan naar een nieuwe structuur en nieuwe activiteiten. Morgen komt alvast mijn bureautje en kan ik de speelkamer een beetje herinrichten in werk- en speelruimte. Ik begin eind deze maand aan een nieuwe cursus (projectmanagement) en vanaf het moment dat mijn nieuwe laptop in orde staat, kan ik beginnen ook zelf cursussen te maken. Het plan is om deze dan als vrijwilliger te gaan geven in de YMCA. En natuurlijk ga ik ook regelmatiger opnieuw bloggen. Het moet toch net als vroeger vroeger mogelijk zijn om wekelijks iets van mij te laten horen. Wacht maar tot ik aan mijn nieuwe bureautje zit in plaats van aan de keukentafel met de afwas achter mij en de stofvlokken voor mij ;).

Tweede zomers bezoek

We zijn ondertussen al bijna drie weken terug in Belgie. Het is echt tof om even terug te zijn. Eindelijk kunnen we familie en vrienden nog eens aanraken tijdens het begroeten. Skype is een ongelooflijk goed hulpmiddel om contacten te onderhouden, maar kan toch niet tippen aan die echte knuffel of dikke kus. Het maakt ons altijd heel vrolijk om mensen in 'real life' terug te zien. Dan beseffen we pas echt hoeveel geluk we hebben met zoveel fijne mensen in ons leven!

We zijn ondertussen ook al wat gewoon geraakt aan ons appartement. We hebben hier maar enkele weken gewoond voordat we naar de VS verhuisden, waardoor het lang geduurd heeft (tot nu eigenlijk) voor we het een beetje als 'van ons' konden beschouwen. Maar, het blijft nog steeds aanvoelen als iets tijdelijks en we - de kinderen en ikzelf - vervelen ons hier rot. Stom he. We hebben nochtans wel nood aan deze plaats, waar we even met vier kunnen uitrusten na een druk programma. Het doet immers goed om een paar nachten op rij op dezelfde plaats te zijn en niet de hele tijd uit een koffer te leven. Maar, we slapen hier niet goed en moeten er overdag op uit of we lopen de muren op.

We hebben dat niet in Amerika. We hebben daar een zekere routine opgebouwd, ook op vrije dagen. Anderzijds verloopt het leven er toch ook meer ongepland. Dat is voor mij een van de grotere aanpassingen in het naar hier komen. Hier verloopt alles veel gestructureerder en moet je al van lang op voorhand afspraken vastleggen. Hier heeft iedereen het druk. En wij dan ook, natuurlijk. Het ritme ligt veel hoger dan in Blacksburg. Dat is even aanpassen.

En verder valt het me op dat we veel vaker 'sorry' en 'dank u' zeggen dan de gemiddelde persoon die we hier tegenkomen. In Blacksburg zeg je sorry wanneer je iemand met je winkelkarretje passeert. Je zegt sorry wanneer je wat te veel in het midden van de stoep loopt. Je wacht flink in een rij je beurt af, zelfs in het vliegtuig. Niemand zal snel even van achteraan proberen voor te steken. En we starten ook veel gemakkelijker een conversatie. Ik herinner me de typische situatie van in een lift te staan met een aantal mensen en te constateren dat de enige die iedereen open begroet bij het binnenkomen de Amerikaan is. Wel, nu moet ik mij inhouden om niet iedereen te begroeten... Dus langzamerhand nemen we bepaalde gewoontes over. Het maakt je soms een beetje een vreemde in eigen land. En natuurlijk ben je ook nog steeds een vreemde in je gastland. Dit is waarschijnlijk wat er bedoeld wordt met nergens nog volledig thuis te zijn, eens je expat bent (geweest). Anderzijds, positief gedraaid, betekent het ook dat we overal onze draai wel zullen kunnen vinden. Het is niet erg om een beetje vreemd te zijn.

Zeg eens een abonnement op

Een dik half jaar geleden lieten we ons verleiden tot het nemen van een abonnement voor zes maanden op drie tijdschriften: Entertainment, Better Homes & Gardens en Time magazine, en dit alles maar voor 10 dollar. We kregen een referentienummer en een telefoonnummer om de abonnementen op te zeggen, vlak voor dat half jaar om is.

Zoals het een goede huismoeder betaamt, had ik dat telefoon- en referentienummer goed bewaard. Ik had zelf een herinnering in mijn agenda staan om die abonnementen te annuleren! Nog voor de tijd om was, besloten we om Entertainment, dat wekelijks in onze brievenbus belandde, op te zeggen. Echt een 'waste of paper'. Vol goede moed nam ik mijn telefoon en begon aan het hele proces...

Na een vriendelijke begroeting door de computer, werd mij een keuzemenu voorgeschoteld en koos ik, klaar en duidelijk, voor optie 'three'. De 'th'-klank kwam er misschien niet zo goed uit, maar die optie was wel duidelijk te onderscheiden van optie 'one' en optie 'two'. Tot zover het gemakkelijke gedeelte. Ik citeer/vertaal het volgende deel:

Computerdame: "Om uw abonnement op te zeggen, heb ik uw achternaam nodig. Kan u mij aub uw achternaam, zoals 'Jones', geven?"
Ik: "Dierckx"
Computerdame: "I'm sorry, I didn't quite get that. Kan u mij opnieuw uw achternaam, zoals 'Jones', geven?"
Ik: "Dierckx" (Zo mogelijk nog explicieter gearticuleerd)
Computerdame: "I'm sorry, I didn't quite get that. Let's try something else."
Ik, in gedachten: Yes, vraag aub mijn referentienummer!!!!
Computerdame: "Kan u mij uw achternaam spellen, zoals Jones: J - O - N - E - S?"
Ik, diep zuchtend: "D - I - E - R - C - K - X"
Computerdame: "I'm sorry, I didn't quite get that. Kan u mij opnieuw uw achternaam spellen, zoals Jones: J - O - N - E - S?"
Ik, dieper zuchtend en met de mondspieren nog meer uitrekkende: "D - I - E - R - C - K - X"
Computerdame: "I'm sorry, I didn't quite get that. Let's try something else."
Ik, in gedachten: referentienummer misschien????
Computerdame: "Kan u mij uw referentienummer geven? Dat nummer vindt u op het tijdschrift dat u wilt annuleren"
Ik: "X X X X X X X X X X X X X X" (een veertiencijferig nummer articulerend alsof ik er bij zou neervallen)
Computerdame: "You said: X X X X X X X X X X X X X, is that correct"?
Ik, zuchtend: "Yes"

Dan vraagt ze me welk abonnement ik wil opzeggen en ik mag opnieuw (!) zeggen over welk tijdschrift het gaat. Daarna zegt ze het volgende:

Computerdame: "Ok, ik heb nu uw abonnement geannuleerd".
Ik, in gedachten: OEF!!
Computerdame: "Ik bied u graag de mogelijkheid om Entertainment voor de volgende zes maanden te ontvangen voor 6 dollar". Zou u graag Entertainment willen ontvangen voor de volgende zes maanden voor 6 dollar?"
Ik: "No!"
Computerdame: "Ok. Ik bied u graag de mogelijkheid om Entertainment voor de volgende 12 maanden te ontvangen voor 6 dollar? Zou u graag Entertainment willen ontvangen voor de volgende 12 maanden voor 6 dollar?"
Ik: "NOOOOOOOOOO!"
Computerdame: "Is er nog iets anders dat ik voor u kan doen?"
Ik: "noooooooo"
Computerdame: "Ok, dan wens ik u nog een fijne dag"
Ik, neerploffend in de zetel: "Thank you SOOOOO very much!!!!"

Omdat ik er 'een beetje' tegen opzag om dit hele proces nog eens te doorlopen, was ik de abonnementen van de andere twee tijdschriften 'vergeten' op te zeggen. Maar toen zag ik op onze kredietkaartafrekening plots een bedrag van 69 dollar staan voor Time magazine. We lezen daar wel stukken uit, maar om daar nu zoveel voor te betalen... Dus ja, er zat dan toch niets anders op dan opnieuw mijn vriendin de computer te bellen...

We doorlopen opnieuw diezelfde litanie en dan biedt ze me plots een abonnement voor zes maanden op Time magazine aan voor 2 dollar! TWEE dollar!? Ok, dat heeft ze dan toch maar verkocht gekregen. Ik had misschien nog moeten wachten op dat jaarabonnement maar ik vond twee dollar al een behoorlijke deal. Daarvoor wil ik binnen zes maanden nog wel eens bellen... Oh ja, en drie dagen later was de 67 dollar die we 'te veel' betaald hadden, al teruggestort. Soms kan het dus wel vlot gaan....

Een update

Blijkbaar zijn er al weer drie weken voorbij. De tijd lijkt wel te vliegen... Zie hier een overzichtje van wat er allemaal gebeurd is:

Ten eerste hebben we een korte, maar zeer fijne spring break achter de rug. We vertrokken op donderdagochtend, zeer vroeg, met de auto naar Charlotte in North Carolina. Dat was een rit van een drietal uur. Daarna het vliegtuig op en om 2 uur 's middags waren we al in Orlando. Ons hotel lag vlak naast Universal Studios. Je kon er naartoe met de bus, via een wandelpad en met de boot. Universal Studios bestaat uit twee pretparken (Universal Studios Florida & Universal's Islands of Adventure) en een waterpark, maar dat was nog niet open. De pretparken zijn echt supertof en heel wat minder commercieel dan Disney. De attracties zijn meestal 3 of 4-D en best indrukwekkend. Zo vlogen we rond op Harry Potter's bezem, werden weggeslingerd door King Kong en elders door een of andere slechterik waarvan we dan gered werden door Spiderman. We schoten als Men in Black op aliens en redden Poseidon van een gewisse dood. De Simpsons maakten mij een beetje wagenziek en ik hoefde ook geen tweede keer meer door Gringott's bank te rijden. Alleen die rafting was er een beetje over. We kregen letterlijk emmers water over ons en waren nat tot op ons ondergoed. Die ride hebben we wel nog 7 keer gedaan (verspreid over 2 dagen) met een poncho. Maar zelfs met die poncho werd je nog stevig nat. Universal is echt een aanrader wanneer je grotere kinderen hebt of kinderen die niet snel bang zijn. Je investeert best wel in een fast-pass. Die staat je toe om bij alle attracties, behalve die twee van Harry Potter, aan te schuiven in een veel kortere rij. Maandagavond waren we moe maar voldaan terug thuis en dinsdagochtend, om 8:04, zat de dochter al weer achter de schoolbanken.  

Ten tweede is de zoon onlangs 11 geworden. Geïnspireerd door onze uitstap, hielden we vorig weekend een 'Men in Black' verjaardagsfeestje. Vijf jongens, alleen gekleed in het zwart, startten het feestje met laser shooting en bowling in het nabij gelegen Christiansburg. Het schieten werd daarna verder gezet in onze kelder met nerf guns en op de tablets. Vreemd hoe ze ieder met hun eigen tablet toch sociaal bezig zijn op Minecraft. Om middernacht waren ze eindelijk stil maar drie uur later werden we wakker door een nieuwe nerf gun schietpartij. Zondagochtend was het 25 graden en schoten ze verder met watergeweren (man, we lijken hier echt wel ingeburgerd...). De zoon heeft hier een fijn groepje vrienden bij elkaar verzameld. Ze maken veel plezier samen en zorgen ook voor elkaar. Fijn om zien!

Dit is de meest 'gelukte' foto die ik van die bende heb...

En tot slot zijn de laatste drie weken van het schooljaar ingegaan. Het is weer de tijd van de SOL's, de Standards of Learning. De scholen freaken weer. Weken lang worden de kinderen voorbereid op die tests. Ah ja, de rangorde van de scholen hangt af van de scores die de kinderen halen. Dit jaar hebben onze kids alle twee English en Math. De zoon heeft deze week ook nog Science. English is voor beide al achter de rug. Het was een soort begrijpend lezen waarbij ze 11 multiple choice vragen kregen voor ieder van de vier teksten. De dochter was het eerste klaar van haar klas. Of dat nu een goed teken is of niet, weten we nog niet. Ze vertelde dat ze op sommige vragen het minst bizarre antwoordalternatief had gekozen. Een strategie als geen ander, denk ik dan. Math en Science test kennis van alle voorbije jaren tot en met het huidige jaar. Tja, wat dat gaat geven voor de zoon, dat weet ik niet. Hij is pas eind vorig jaar Science gaan meevolgen. Daarvoor kreeg hij Engelse bijscholing tijdens dat lesuur. Die SOLs zijn trouwens maar de enige eindtesten die ze hebben. Vreemd vind ik dat allemaal. 

Voila, tot zover de update. Ah ja, nog een ding: onze belastingen zijn afgegeven aan de IRS. We hebben hen ook de kinderen 'getoond'. Hun paspoort en visum werd bekeken en het aangepaste aanvraagformulier voor hun Individual Tax Identification Number (ITIN) werd ingevuld. Na een uur vriendelijk antwoorden en wachten, zegt de IRS-dame doodleuk: "Er zijn drie uitkomsten: 1) de kinderen krijgen een ITIN-nummer en je krijgt een brief met dat nummer, 2) de kinderen hebben geen recht op een ITIN-nummer of 3) men heeft momenteel te weinig gegevens om het ITIN-nummer toe te kennen". Optie 3 is echt om te lachen want de IRS-dame overloopt zelf het aanvraagformulier en checkt zelf de documenten. Eigenlijk betekent optie 3 dus dat ze een fout heeft gemaakt... Och ja, het zou me nog niet verbazen... We hebben maar ge'thank-you-so-very-much'ed en geloven in een goede afloop. Positief blijven he!

Hoog bezoek!

We kregen dit weekend hoog bezoek! De broer, schoonzus en het nichtje waren in het land! Na een kort bezoek aan Washington stonden wij op het programma. De kinderen waren in de wolken. Al meer dan een week waren ze aan het aftellen. En ikzelf was natuurlijk druk bezig om alles supernetjes te krijgen. Ah ja, je wilt toch het beste voor je familie en vrienden, niet waar?

Vrijdagochtend begon het al te kriebelen in de buik. Nog een kleine vijf uur en ze zouden arriveren. Zou ik nog snel brood gaan halen bij de wijnwinkel in het dorp? Ja, eenmaal per week levert een echte bakker uit Roanoke echt brood en echte croissants bij de wijnwinkel. Ze worden geleverd rond een uur of half 2 maar veel later dan 2 moet je niet meer langsgaan. Ze zijn nog net niet lekker genoeg om telkens een uur en half voor te rijden (ahum).

En toen werd het namiddag en kriebelde het nog erger. En toen kwam de dochter al opnieuw thuis van school en waren ze er nog niet. Maar vlak voor de zoon uit de schoolbus stapte, waren ze eindelijk ter plaatse. Een blij weerzien was het!

We hebben dubbel en dik genoten van ons weekendje samen. Het weer moet de warmte ook gevoeld hebben, denk ik, want doorheen het weekend steeg de temperatuur zo'n 20 graden. Celsius wel te verstaan. 

Het is altijd fijn om gasten op bezoek te krijgen en nog eens zo fijn als het je broer met zijn gezin is. We hebben geprobeerd om zo veel mogelijk uit ons weekendje te halen. Eerst was er natuurlijk de zaterdagse voetbalmatch van de zoon. Daarna maakten we een tripje naar een trampolinepark en aten we rolled icecream. Zeer speciaal! Toen stond er een bezoekje aan build-a-bear op het programma en kreeg het nichtje haar eigen exemplaar. Na nog een korte stop bij een supergrote speelgoedwinkel reden we terug naar huis en konden we genieten van buikspek klaargemaakt in de crockpot. En op zondag was het zo'n goed weer, dat we na de brunch een hele tijd in de speeltuin vertoefd hebben.

Maandagochtend kwam natuurlijk veel te snel... Maar ja, Disney World wacht op drie nieuwe gasten. Gelukkig hebben onze kinderen ook iets om naar uit te kijken want wij gaan eind deze week naar Universal Studios! Onze kids hebben spring break van donderdagnamiddag tot en met maandag. Opnieuw kort en krachtig.

Maar eerst mogen we morgen nog naar de IRS om een ITIN (individual taxpayer identification number) voor onze kinderen aan te vragen. Mijn bezoek om datzelfde nummer te krijgen indachtig, denk ik dat we weer veel 'plezier' zullen beleven... De kinderen moeten zelfs mee om te bewijzen dat ze bestaan. Gelukkig kunnen we dan wel weer even langs bij de echte bakker...  

Berichtje na de stilte

Posten op Facebook, blogs schrijven, socializen, ... wanneer je je maar zo-zo voelt, zijn dat de dingen die je het eerst laat vallen. Soms wil je je gewoon liever even terugtrekken. Een winterslaap doen. Dat is zo wat het gevoel van de voorbije maand. En stilletjes aan, met de lente in het zicht, zetten we voorzichtig weer wat stappen buiten.

Is er iets mis? Neen. Eigenlijk niet. Niet meer of minder dan anders. Maar toch voelt het meer dan anders. Het gevoel van met een emmertje vol te zitten en iedere druppel is een druppel te veel. Wanneer mij dit vroeger overkwam, boekte ik direct een date met mijn beste vriendin. Samen enkele uren weg, zagen, klagen en weglachen, begrijpen en begrepen worden, gesteund voelen. Hier is het anders. Ik heb enkele goede vriendinnen, maar de relaties zijn nog jong. Bovendien zit je hier in een cultuur waarin het niet echt hoort om te klagen over je kind(eren). Neen, alles gaat goed met die uitblinkers en let's shine on. Niemand twijfelt ooit over hoe het moet. Tandpasta-glimlach en zwaaien maar.

Maar zo zit ik niet in elkaar. Recentelijk ben ik beginnen 'eerlijker' praten met twee buitenlandse vriendinnen. Een Albanese, die problemen heeft met haar tienerdochter, en een Spaanse die soms in een (Spaanse) furie schiet tegen haar man. Dat lucht op. Maar echt 'ontsnappen' is moeilijk. Als huisvrouw ben je nu eenmaal thuis en is er naast sporten en wat vrijwilligerswerk alleen maar dat gezin om je op te richten. En als dat vrijwilligerswerk dan ook nog samenhangt met de school, dan is je wereld maar heel erg klein. 

Dus, het wordt tijd om het een en ander te veranderen. Vandaag heb ik 'ontslag' genomen van mijn bibliotheekjob in school. Ik heb heel eerlijk tegen de leerkracht gezegd dat ik het momenteel niet aankan om temperamentvolle kinderen te begeleiden. Tegendraadsheid thuis en op je vrijwilligerswerk, dat is op een locatie te veel. Ik kon vandaag niet instaan voor mijn reactie moest dat ene wonderkind opnieuw weglopen. Of moest dat andere mij weer recht in mijn gezicht uitlachen en uitdagend toch doen wat je vraagt om niet te doen. Ik heb een superfijn begripvol mailtje teruggekregen waarin ze toegaf dat ze zelf in het verleden getwijfeld had om terug te keren naar het onderwijs, toen ze meer dan genoeg om handen had met haar eigen kinderen. Leerkracht zijn... het is zelfs de beste leerkrachten niet altijd gegeven!

Binnenkort ga ik op zoek naar mentaal uitdagender vrijwilligerswerk. Eerst nog even de batterijen opladen. Het zou misschien beter iets niet-(ver)zorgend zijn. Iets dat verschilt van wat ik hier de hele dag doe. Iets dat energie geeft in plaats van weg te nemen. Dat lijkt me een goed plan.