Stille nacht, donkere nacht

We zaten gezellig samen aan de keukentafel, de dochter en ik. De mannen waren gaan basketten, de ene als trainer, de andere als trainee. De dochter was opzoekingswerk aan het doen voor haar Christmas Carol-project op haar Chromebook. Ikzelf was druk aan het Candy Crushen. En toen werd het plots donker. Geen kerstlichtjes meer, geen licht meer boven de tafel, geen muziek, geen internet, geen verwarming, geen warm water/douche voor de basketters. Stroompanne, om 5:10 pm. Het was weer eens wat anders.

Met de hulp van het resterende beetje zonlicht van buiten, gingen we snel op zoek naar zaklampen (he, spellingscontrole maakt van dit woord 'zatlappen', dat zou wat zijn...), kaarsen en lucifers. Gelukkig hadden we deze vorig jaar ingeslagen, toen de sneeuwstorm voor de deur stond. Onze spooky lantaarn van Halloween kwam ook opnieuw van pas. Met een klein hartje zette ik de schakelaar van onze haard aan. De schakelaar ziet er net hetzelfde uit als deze van de verlichting maar werkt blijkbaar niet op elektriciteit. Yeah, warmte in huis! Dat heb je met die nieuwe verwarmingstoestellen, die doen niets zonder elektriciteit. En te zeggen dat we nog getwijfeld hebben om die (prijzige) haard erbij te nemen bij het bouwen van ons huis... Hou je maar warm bij -8 graden, in de vooravond. Het voordeel van die temperatuur is dat je het materiaal vanuit de frigo wel kan koud houden buiten. Koken was er gisteren dus niet bij. Water nemen van aan de frigo lukte ook niet (mental check: meer flessenwater kopen - water van kraan smaakt echt slecht). En de voiture van de echtgenoot, die mocht voor het eerst een nachtje buiten slapen.

Appalachian Power kreeg haar grid terug aan de praat rond 9 uur, voor een uurtje. Dan was het opnieuw even om zeep. Nu, we waren nog bij de goede. Het andere stuk van Blacksburg heeft pas vandaag, om 3 uur in de namiddag, opnieuw stroom.

Het wordt tijd om onze valiezen te pakken en een paar weken in het 'warme' België te spenderen. Daar komt de temperatuur overdag toch nog boven de 0 graden...

Disney World!

Eindelijk, EINDELIJK, was het zover: onze trip naar Disney! De eerste keer, voor ons alle vier. We hadden het hen vroeger al verteld: 'Ooit gaan we naar het echte Disney, Disney World of Land, in Amerika, niet dat van Parijs'. De redenen waren toen meer van praktische aard (zo druk, al dat wachten, zo duur) maar daar hadden we toen netjes over gezwegen.

'Laat ons tijdens Thanksgiving gaan', dachten we. Een moment waarop iedereen thuis, bij familie, wil zijn en een pretpark een van de laatste plaatsen is waar je je dankbaarheid wil tonen. Maar, net zoals met de verkiezingen, waren we verkeerd. Je kon er over de koppen lopen: zo druk, al dat wachten en, ja hoor, zo duur. Maar omdat je nu eenmaal niet in de VS kunt wonen zonder toch een keer een Disney park te hebben bezocht, trokken we toch richting Florida.

Een rit van 3 uur tot in Charlotte (North-Carolina)
en dan een vlucht van 1u20 naar Orlando (Florida)

We kozen voor een vierdaags pakket: vier nachten in een Disney resort en vier tickets voor vier verschillende parken: Magic Kingdom, Hollywood Studio's, Epcot en Animal Kingdom. Tot dan wist ik zelfs niet dat er vier grote pretparken waren in Disney World (en dan zijn er nog twee waterparken ook). Twee weken voor vertrek kregen we elk een eigen armband, waarvan we tevoren de kleur hadden mogen kiezen. Die armbanden zaten niet in zo maar een doosje. Neen hoor! Het doosje was gepersonaliseerd! Die armband is ook het enige dat je nodig hebt tijdens je trip. Het bevat je busticket van de luchthaven naar Disney, je inkomkaarten voor alle parken, je fast passes, informatie over je meal plan, je betaalt er je rekeningen mee en kan op de koop in een van de vele Disney shops. Dat is natuurlijk alleen maar mogelijk omdat je kredietkaart vasthangt aan dat plastieken ding...

Disney World is in niets te vergelijken met een pretpark zoals bij ons. We hadden zelfs even tijd nodig om eraan te wennen. Ten eerste is het hele domein kilometers groot. Er zijn aparte snelwegen, met eigen paars-roos gekleurde wegaanduidingen, en eigen busdiensten, vanuit ieder resort naar ieder park. Ten tweede vind je in die parken niet de ene attractie naast de andere. Neen, er is een attractie en dan zijn er enkele 'restaurants' en enkele winkels. Dan stap je weer een eind verder en vind je weer een nieuwe attractie. Iedere attractie is ook meer dan alleen de attractie. Er hangt een heel verhaal aan vast. Net zoals de Vliegende Hollander in de Efteling. Je wacht meestal in een ruimte die al deel uitmaakt van het verhaal zoals de ontvangstruimte van een hotel of de inkomhal van een kasteel. Ook de attractie zelf begint vaak met een verhaal, een context. En dat gaat ver. Zo werken in de Epcot paviljoens (attractie, winkel, restaurant) alleen maar mensen die de nationaliteit hebben van dat paviljoen (Mexicanen, Japanners, Chinezen, Afrikanen, ...). Ik weet eigenlijk niet goed wat daarover te denken...

Het kasteel van Assepoester, blikvanger van Magic Kingdom

Omdat er minder attracties zijn, moet je natuurlijk wel lang wachten. Maar dan komen de fast passes van pas. Je mag voor drie attracties per dag een fast pass gebruiken. Die passes reserveer je weken op voorhand. Je hebt dan een tijdsspanne van een uur om je aan te melden bij die attractie en dan hoef je daar amper te wachten. Dat maakt het lange wachten bij een andere attractie veel draaglijker. Eens je drie passes gebruikt, kan je nieuwe reserveren aan speciale kiosken. Of proberen te reserveren, want voor de meest populaire attracties zijn de fast passes allemaal op.

  

Zonnende nijlpaarden en gieren op safari in Animal Kingdom.

We zagen onder meer 4D-films, vielen meters naar beneden in de lift van de Tower of Terror, gingen op safari, werden kletsnat met zo'n ronde raft, vlogen over de hele wereld, schoten virtuele balletjes op het speelgoed van Toy Story, werden afgeschoten in de ruimte, vonden Nemo tijdens een ride en nog eens tijdens de musical, zagen stunts van Indiana Jones, bewonderden het mooiste vuurwerk ooit, zagen drones figuren maken in de nachtelijke hemel, aten Hawaïaans, Cubaans, Mexicaans en Afrikaans, genoten van het warme weer (27 graden) en liepen kilometers per dag. Ja, het was echt wel de moeite! Een aanrader voor iedereen die ons komt bezoeken! 

De plannetjes en brochures liggen op je te wachten in de kast van onze gastenkamer...

Tower of Terror in Hollywood Studios.
We vielen echt meters naar beneden,
voor dat open gat in de toren!
En dan vlogen we weer omhoog
en wisten we wat er ging komen...

Twee prinsessen

Shop until you drop

 

Kletsnat! Gelukkig hadden we nog een fleece voor de zoon...

Carribean Beach Resort te Disney

Ondertussen op school

Iedere vrijdag spendeer ik enkele uren op school. In de voormiddag help ik een uur in de klas bij de zoon met math centers (wiskundespelletjes in kleine groepen) en in de namiddag kan je me vinden in de bibliotheek. Dan komen de kleuters en de kinderen van het eerste leerjaar op bezoek. De bibliothecaresse leest eerst een boekje voor en dan mag iedereen een boek uitlenen. Ik help bij het proberen te motiveren van sommigen om stil op de mat te blijven zitten en 'respectvol' te zijn, bij het vinden van een match tussen kind en boek ('ik wil een boek over Afrika', 'ik wil een boek over leeuwen, neen, niet dat boek, een ander') en bij het uitchecken van boeken.

Gisteren was het een vreemde vrijdag. Zonder het zelf te weten, was ik blijkbaar slachtoffer van onrespectvol gedrag. En dit twee keer! Het eerste 'incident' deed zich voor in de klas bij de zoon. Een tienjarige jongen wou niet meewerken met een wiskundespel. Hij wou de dobbelstenen niet doorgeven, wou de tussenresultaten niet opschrijven enz. Toen ik hem vroeg waarom niet, zei hij me dat hij het een saai spel vond. Tja, ik uitgelegd dat het maar een kwartier van zijn tijd is en dat ik het toch fijn zou vinden moest hij meewerken omdat ik mijn vrije tijd (zo kostbaar en schaars... ahum) opoffer om met hen te komen werken. Blijkbaar werkte mijn uitleg wel, want hij besloot dan toch om mee te doen. Maar, een ander klasgenootje vond dat ze dit moest vertellen aan de juf. Ik heb haar beleefd gezegd dat ik de volwassenen ben en zelf de juf wel zal inschakelen als ik het nodig vind. (Het was hetzelfde klasgenootje dat aan de juf was gaan vertellen dat de zoon zijn vriend had geduwd, terwijl het een vriendelijk 'schouderklopje' was. Gelukkig viel ook die vriend uit de lucht toen ze bij de juf moesten komen...). Bon, fast forward naar 10 uur 's avonds. Plots komt er een berichtje binnen op mijn telefoon van de mama van die jongen. Dat hij bij de juf geroepen is voor respectloos gedrag naar mij toe. Dat de mama een mail heeft gekregen van de juf. Dat de jongen een verontschuldiging moet neerpennen in een brief die naar mij zal gestuurd worden.... WTF? Blijkbaar was dat meisje dan toch gaan klikken en is die jongen op het matje geroepen.

In de namiddag wordt me gevraagd om een 'moeilijker' kindje te helpen bij het uitzoeken van een boek. Hij wil een dik leesboek uitlenen maar de regel is dat ze een boek moeten uitlenen dat ze zelf kunnen lezen. Omdat hij nog maar in het eerste leerjaar zit, is zijn lezen niet goed genoeg voor dat boek. Ik probeer op alle manieren om een ander boek te vinden, op zijn niveau, maar hij blijft naar 'chapter books' gaan. Voor ik kan doorvragen waarom hij zo graag een dik boek wil, wordt hij bij de juf geroepen en verdwijnt hij uit de bib. Na een tijdje komt dat ventje terug binnen met de counselor. Ze roept me bij zich en hij moet zich bij mij verontschuldigen voor zijn respectloos gedrag naar mij toe. EUH? Hij had niets gezegd of gedaan, hij wou alleen per se een dik boek uitlenen.

En dan denk ik terug aan vorig jaar. Toen kreeg ik regelmatig een telefoontje van de directrice en was daar telkens niet goed van. De zoon kon/kan zich serieus misdragen thuis, maar op school bleef dat meestal binnen de perken. We vonden het vreemd dat dit veranderd was maar dachten dat het aan de stress van de verhuis te wijten was. De laatste tijd begrijp ik beter wat er toen aan de hand was. Voor het minste word je hier op het matje geroepen en krijg je een 'consequence'. Als je je al, zonder dat je het zelf weet, in de rol van slachtoffer van een 'incident' bevindt, hoe snel ben je dan geen 'dader'?

En dan verkiezen ze een master bully als president... Leg dat dan maar eens uit aan die kinderen!

Presidentsverkiezingen (over and out)

Ja, wat moet een mens vertellen op de ochtend na deze verkiezingen? Dat we nooit gedacht hadden dat het zover zou komen? Dat we versteld staan van de grote verdeeldheid in dit land? Dat we begrijpen dat mensen kiezen voor verandering, maar niet begrijpen dat zovelen bereid zijn om zo'n groot risico te nemen?

Het contrast tussen het stedelijke en het rurale is inderdaad immens. Eens de dorpsgrens van Blacksburg voorbij, verkleinen de huizen en vergroten het aantal pick-ups in de voortuin. De good ol' boys hebben niet veel meer te verliezen, denken ze. Vorige week nog maakten de mama en ik van dichtbij kennis met de typische zuiderse Amerikaanse man. We waren onderweg naar McAfee Knob en wisten op een gegeven moment niet meer of we nog juist aan het rijden waren. De gps was mee met de echtgenoot en de smartphone had geen internetconnectie. We stoppen op een kleine gravelweg aan de kant van de weg en ik stap uit om te proberen ergens een internetconnectie op te vangen. Plots komen daar twee immens grote zwarte honden op mij afgerend. Ik hoor een mannenstem, maar de honden blijven rennen. Met een 'kleine' aanmoediging van de mama ('LOPEN!') beslis ik om zelf ook maar te gaan rennen, terug richting auto. En dan verschijnt plots de eigenaar. Een man met baard en lange grijze vlecht, in camouflage T-shirt en met tatoeages van onder tot boven: De good ol'boy. We hebben samen nog fijn gepraat en veel gelachen, maar je hoort een ondertoon van miserie. Over een vader die is opgenomen in het ziekenhuis en 300 dollar per dag moet betalen, over het opstaan om 5 uur om naar de kliniek te rijden, ... Hard werken en weinig terugkrijgen. Dat is de dagelijkse realiteit. Dus ja, wat heb je dan nog te verliezen?

Het is moeilijk wakker worden vandaag. De eerste vraag van de zoon was of we nu uit ons huis zullen worden gezet en naar België terug moeten. De laatste vraag die deze nacht door mijn hoofd ging was of we nog wel willen wonen in een land met zulk een gevaarlijke figuur aan de macht...

Rare dingen onderweg

Onlangs wandelde ik naar mijn steples over het domein van Virginia Tech. In het midden van mijn pad zat een studente op haar knieën. Voor haar stond een andere studente met een gebroken been en krukken. De studente op haar knieën hield dat been vast, met beide handen, en was luidop aan het bidden voor een goed herstel. Toen ze klaar was, zei de studente met het gebroken been: 'Thanks, I really appreciate that'. In diezelfde week draag ik een stapel lege plateau's naar de keuken bij de zoon op school en hoor ik de ene 10-jarige tegen de andere vertellen over de bijbel. Ik liet bijna mijn plateau's vallen... En dan rijd je terug naar huis, kijk je naar de nummerplaat van de wagen voor jou en zie je het volgende: 

Over nummerplaten gesproken, je ziet er hier echt toffe. Meestal kan ik ze niet fotograferen, als verantwoordelijk chauffeur, maar soms sta ik stil aan een rood licht en krijg ik ze te pakken. Dit zijn twee goedjes:

En deze was ook leuk, maar reed net weg... Hij had DSERT1ST op zijn nummerplaat staan en op dat witte plaatje ervoor stond EAT. 

Voor de rest zie je soms wagens waar je liever heel ver van wegblijft. Deze bijvoorbeeld: 

Een sticker met 'Guns saves lives', eentje met een pistool met: 'We don't dial 911' en een andere met pistool en 'I think you are sexy'. En dan een afbeelding van een slang met 'Don't tread on me', zowel op zijn vlag als op zijn nummerplaat als op een sticker. Ter info: ik heb die foto ergens voorbije zomer getrokken, toen er nog geen verkiezingsstickers te zien waren...

En dan heb je natuurlijk ook heel fiere Amerikanen, zoals deze hieronder. Daar zou ik precies ook niet spontaan een gesprek mee aanknopen...

En soms wordt een immense boot versleept via de weg, of een huis(je) (gefotografeerd door bijzitter). 

En op zondag verplaatsen de buren zich gewoon zo: 

Welcome in the South, y'all!

Feeeeestjeu!

De dochter werd 12! Twaalf is een mijlpaal, right? Het kindje is eraf. Dat is niet jammer. Je kan nu al een glimp opvangen van de jongvolwassene die ze binnenkort zal zijn. En dat is een hele mooie vrouw. Zowel vanbinnen als vanbuiten. Natuurlijk ben ik een beetje gebiased. Maar dat zijn alle mama's, toch?

En zo gebeurde het dat we voor de tweede keer haar verjaardagsfeestje hier in de VS mochten organiseren. Wel met een week vertraging, want de echtgenoot vertoefde in België tijdens het weekend vlak na haar verjaardag. Het had gekund hoor, zeven meisjes op een slaapfeestje, maar het is toch iets comfortabeler om een extra volwassene in de buurt te hebben (en de jongere broer uit de buurt). 

Het feestje had een glow-in-the-dark thema. De weken vooraf mocht ik al overal gaan shoppen om spulletjes te vinden die licht geven in het donker, al dan niet onder het blacklight dat nog steeds in onze kelder hangt. Gelukkig staat Halloween voor de deur! Je kan hier nu genoeg lichtgevende dingen vinden. De lichtgevende nagellak was alvast een hit. Het blazen van neon zeepbellen liep een beetje uit de hand. Natuurlijk kwam die zeep overal op terecht en hadden de meisjes na een tijdje lichtgevende handafdrukken op kledij en huid. Blijkbaar was je die 'onzichtbare' zeepvlekken er niet zo gemakkelijk af. Ze leken verdwenen, maar eens terug onder het blacklight, stonden die handen er nog steeds... De 'zorgen' over wat hun mama's zouden zeggen, leken voor niets geweest te zijn, want we hebben toch nog geen lawsuit aan ons been... 

De meisjes hebben een fijne tijd gehad. Ze hebben spelletjes gespeeld in het donker / onder blacklight, truth or dare vragen beantwoord, filmpje gekeken en vooral veel plezier gemaakt. Het is een tof groepje! De dochter was in haar element. Ik denk dat ze eindelijk echte vriendinnen heeft. Eentje schreef op haar kaartje: "I just wanted to say Happy Birthday my gorgeous curly haired Dutch Best Friend. I love ya!". Dat is natuurlijk op zijn Amerikaans; alles is awesome en wonderful, maar toch. 

En toen het feestje gedaan was, kwam ook de zoon terug thuis. Hij had ook een sleepover gehad, maar was even uit het oog verloren dat het eerste gedeelte van dat woord, 'sleep', ook part of the deal is. Hij had de hele nacht TV gekeken i.p.v. te slapen. Laat ons zeggen dat we met z'n allen een moeilijk begin van de week gekend hebben... Maar het was het wel allemaal waard!

Presidentsverkiezingen, deel 1

En zo gebeurde het dat we met z'n twee voor de buis zaten om ons allereerste presidentiële debat bij te wonen. Best wel speciaal. Niet dat we overlopen van enthousiasme voor een van beide kandidaten, maar de ene wekt al wat meer - negatieve - emoties op dan de andere... En deep down moet ik toegeven dat ik het wel fijn zou vinden moest de volgende president van zo'n grootmacht als de US, eens een vrouw zijn.

Dus, glaasje wijn op tafel, kussen opgeschut, brilletje gepoetst en klaar voor 1,5 uur entertainment. Ja wadde. Trump deed in het begin nog zijn best om op de gestelde vragen te antwoorden maar na een minuut of 20 was het om zeep. Toen begon het 'Hillary bashen', het afgeven op de Mexicanen en de Japanners, soms ver onder de gordel. In het begin liet zij de zaken nog passeren en bleef op de vragen antwoorden, maar na een tijdje kwam er toch ook slijk vanuit haar hoek.

Het enige wat die man eigenlijk gezegd heeft, is dat Hillary het al 30 jaar verprutst heeft en het nu tijd is voor verandering. En weet je wat, heel veel Amerikanen vinden dat ook. Men wil terug een middenklasse die effectief middenklasse is en blijft, en men wil zijn geld niet zien verdampen na enkele jaren. Men wil jobs, men wil een eigen huis en een opleiding kunnen betalen. Geef ze eens ongelijk! Maar of Trump dat zal kunnen realiseren is een vraag waar je zo het antwoord toch al op weet! Iemand die er altijd de kantjes al vanaf heeft gelopen, die constant mensen beledigt en altijd eerst voor zichzelf heeft gezorgd, gaat nu niet plots naar beneden kijken en die middenklasse naar boven trekken. Komaan!

Meer dan een uur lang is Trump zo blijven afgeven op Jan en alleman, terwijl Hillary nog een beetje inhoud heeft gegeven. En weet je nu wat? Iedere nieuwszender, behalve CNN, vindt dat Trump het debat gewonnen heeft! Seriously?

Ik krijg er schrik van. Als iedere Amerikaan die verandering wil en/of geen vrouw boven hem (ja, zeg maar gerust hem) wil, op Trump gaat stemmen, dan zijn we/ze hier gejost. Het is maar te hopen dat de meest intelligente Amerikanen gaan stemmen. Hier in ons universiteitsdorp heeft een verkiezingsbord van Trump gestaan. Twee weken en toen is dat verdwenen. Nu, ik zie ook geen borden van Hillary, maar bon...

We gaan het weekend voor de verkiezingen naar Washington. Ik ben eens benieuwd hoe hevig de verkiezingsstrijd daar woedt. Spannend toch hoor!