Laat ons deze week een beetje relaxter starten, ok? Laat ons beginnen met een Martin Luther King's day: geen school op maandag. Ideaal nu het zo koud is. En dan dinsdag, laat ons dan twee uur later starten met de scholen. Ja, min 13 is wel heel erg koud om op de schoolbus te wachten he. Gelukkig had onze buurvrouw op de een of andere manier over deze late start gehoord, anders hadden we daar gestaan om half 8, aan een gesloten Middle School. In tijden van koude en nood moet ik er dus aan denken om voor het slapengaan de website van de county te checken. Ik ben nochtans ingeschreven op alle mogelijke noodcommunicatiemiddelen (email, gesproken boodschap via email en telefoon) maar dit keer heeft men gewoon een berichtje op de website geplaatst.
Morgen start ook het 'echte' academiejaar voor de echtgenoot. Vanaf deze week geeft hij drie klassen. Twee keer Marketing & Ethiek en een doctoraatsseminarie. Hier is het ondenkbaar dat je lesgeeft in een grote aula voor een massa studenten. Neen, hier delen ze de groepen op in maximum 50 en moet je het vak meerdere keren geven. Zijn er te veel groepen, dan werven ze gewoon iemand bij aan. Ja, hier lijken de budgetten wel mee te vallen. Studenten betalen ook wel erg veel per academiejaar: 30.000 $ als je niet in de staat woont, 13.000 $ indien wel en dan nog een extra 8.200 $ voor kost en inwoon, hoewel dat nog kan varieren afhankelijk van je meal plan. De schaduwkant hiervan is dat ze ook erg veel verwachten van een lesgever. Je krijgt hier bijna het gevoel dat ze hun graden kopen. Het worden dus spannende weken! Weet je dat we trouwens een verzekering hebben genomen tegen schadeclaims? Misschien geen overbodige luxe, de diplomatie van de echtgenoot indachtig. Voor 10 dollar per maand worden wij bijgestaan door een advocaat, indien nodig. Better be safe dan sorry! En de deur van het bureau altijd laten openstaan als je een student ontvangt! En niets negatiefs opschrijven over het werk van de student! Copy paste is snel gebeurd.
Vorig semester begeleidde de echtgenoot enkele honour students. Studenten die extra honour vakken mochten opnemen, waaronder het uitvoeren van een onderzoek met begeleiding door de echtgenoot. Een van die superstudenten vraagt uitstel voor het inleveren van haar paper. 'Maar', mailt ze, 'de paper die ik volgende week zal indienen zal awesome zijn'... Geheel onverwacht blijkt de week erna die paper toch niet zo awesome... De echtgenoot roept de studente in zijn bureau, laat de deur open en vertelt haar wat beter kan en hoe ze dat het beste aanpakt. Enkele dagen later een email: 'Sorry professor, maar ik laat je vak vallen'. Kan je je dat inbeelden? Al het werk is zo goed als gedaan. Je moet alleen maar een paper herwerken! Maar neen, het risico op een niet A is zo groot dat ze liever helemaal opnieuw starten met een ander vak. Dat komt er dus van als je ouders je al awesome vinden wanneer je je neus snuit!
Ik ben ook benieuwd naar wat de studenten gaan vinden over de inhoud van het vak. Ethisch betekent niet exact hetzelfde in verschillende culturen. Als bedrijf heb je in ons land wat dat betreft toch meer verantwoordelijkheid dan hier. Je komt sneller weg met dingen, denk ik. Hier klaagt iedereen je gewoon aan, ook al zijn verbrande billen volledig te wijten aan iemands onhandigheid met die beker koffie (No way! Er had op die beker maar moeten staan dat koffie heet is!). In Belgie moet je al serieus gedupeerd zijn, wil je een bedrijf aanklagen. Anderzijds hebben we wel een sterkere regelgeving. Hier zie ik nog steeds reclame voor sigaretten in tijdschriften. En mag je trouwens iemand betalen om voor jou in de rij te gaan staan om tickets te bekomen voor een concert of sportwedstrijd? Want ja, niet iedereen heeft voldoende geld om iemand te betalen. En wat als die aanschuiver een dakloze is? Is het dan ethischer? Ja, 't wordt nog boeiend dit semester. Al zal ik het allemaal toch een beetje met een klein hartje van aan de zijlijn volgen...
dinsdag 19 januari 2016
woensdag 13 januari 2016
Terug 'thuis'
Sinds zaterdag zijn we opnieuw 'thuis'. Ja, het blijft toch nog een thuis met aanhalingstekens. Net zoals het appartement in Belgie. Toen we in ons huis binnen kwamen, rook het zelfs terug nieuw. Zeer vreemd. En zondag was echt een dag van opnieuw wennen. Er waren geen afspraken, geen verplichtingen, geen inpakken van koffers voor een of meerdere overnachtingen, ... Het was gewoon rustig. Een wereld van verschil.
Onze terugvlucht was heel goed meegevallen, zelfs in economy plus (...). Alleen de douane was een ramp. Neen, niet omwille van de wijn (die werd oogluikend, zonder extra te betalen, doorgelaten) maar door het checken van de paspoorten/visa. We hebben een uur en half aangeschoven! En dat na een vlucht van 9 uur, met twee vermoeide kinderen. We hebben nog geprobeerd om hen de principes van mindfulness uit te leggen, maar dat kwam precies niet zo goed over... Wat dan weer wel ok was, was het hotel. Op tijd met de voetjes onder tafel en wat plonsen in het zwembad. Ja, dat was een meevaller! Na vrij goed te hebben geslapen, bleek de tweede vlucht 'a piece of cake'.
Tegen alle verwachtingen in, hebben de kinderen niet geklaagd over het terugkeren. Meer nog, de eerste schooldag bleek goed te zijn meegevallen. De dochter kreeg van de leerkracht wiskunde te horen dat ze zeker naast haar vriendinnetje moest gaan zitten want dat die haar superhard gemist had vorige week. En ze heeft een hangertje gekregen met een pinguin, wiens vriendje aan de nek van dat vriendinnetje hangt. Het is nog niet wat het was in de Belgische klas, maar het begint toch al de goede weg op te gaan. Volgens de leerkracht Engels als tweede taal, is de zoon ook goed gestart. Op zijn rapport, dat heel goed was, had zowel de juf als de directrice vermeld dat ze fier waren op zijn vorderingen en dat hij zich goed heeft aangepast aan de 'community'. Alle hop, hij zal hebben leren voetballen zonder de anderen aan te raken...
Zo, en dan wordt het nu tijd om mijn rol als pseudo-huisvrouw weer op te nemen. Hasta luego!
Onze terugvlucht was heel goed meegevallen, zelfs in economy plus (...). Alleen de douane was een ramp. Neen, niet omwille van de wijn (die werd oogluikend, zonder extra te betalen, doorgelaten) maar door het checken van de paspoorten/visa. We hebben een uur en half aangeschoven! En dat na een vlucht van 9 uur, met twee vermoeide kinderen. We hebben nog geprobeerd om hen de principes van mindfulness uit te leggen, maar dat kwam precies niet zo goed over... Wat dan weer wel ok was, was het hotel. Op tijd met de voetjes onder tafel en wat plonsen in het zwembad. Ja, dat was een meevaller! Na vrij goed te hebben geslapen, bleek de tweede vlucht 'a piece of cake'.
Tegen alle verwachtingen in, hebben de kinderen niet geklaagd over het terugkeren. Meer nog, de eerste schooldag bleek goed te zijn meegevallen. De dochter kreeg van de leerkracht wiskunde te horen dat ze zeker naast haar vriendinnetje moest gaan zitten want dat die haar superhard gemist had vorige week. En ze heeft een hangertje gekregen met een pinguin, wiens vriendje aan de nek van dat vriendinnetje hangt. Het is nog niet wat het was in de Belgische klas, maar het begint toch al de goede weg op te gaan. Volgens de leerkracht Engels als tweede taal, is de zoon ook goed gestart. Op zijn rapport, dat heel goed was, had zowel de juf als de directrice vermeld dat ze fier waren op zijn vorderingen en dat hij zich goed heeft aangepast aan de 'community'. Alle hop, hij zal hebben leren voetballen zonder de anderen aan te raken...
Zo, en dan wordt het nu tijd om mijn rol als pseudo-huisvrouw weer op te nemen. Hasta luego!
woensdag 6 januari 2016
Als een warm bad!
Zo voelt het om terug in België te zijn! We hebben genoten van het warme weerzien van familie, vrienden, buren, collega's en zelfs van dokters, verpleegsters en andere personeelsleden van het UZ. Zoveel knuffels en verwennerijen! Amaai, wat een gelukzakken zijn wij toch! Het waren echt superfijne weken!
Maar nu wordt het stilletjesaan tijd om terug te gaan. Het is ok, denk ik. We hebben uit de voorbije drie weken alles gehaald wat eruit te halen was. We zijn amper een volledige voormiddag met vier op ons appartment geweest. Steeds op stap of vrienden over de vloer. Soms wel met twee vriendenbezoeken op dezelfde dag. Heel erg leuk, maar ook heel erg druk. Dus ja, misschien kijk ik nu wel uit naar mijn rustig leventje in Blacksburg. The best of two worlds.
Ik hoop dat de kinderen er ook zo over zullen denken. Zij zijn dinsdag een hele dag terug naar hun oude school geweest. Ze zijn daar ook enorm in de watten gelegd en hebben met volle teugen genoten van het terugzien van al hun vrienden. Ik heb nog niet expliciet gehoord dat ze niet mee terug willen. Of zou het explosieve gedrag van de zoon deze ochtend toch niet alleen te wijten geweest zijn aan een conflict rond een stuk speelgoed? We zullen weer wat extra geduld aan de dag mogen leggen de eerstkomende dagen, vrees ik. En dan die jetlag erbij... Gelukkig is onze terugkeer gespreid over twee dagen. Dag 1 tot in Washington - met een overnachting in een hotel met binnenzwembad (niet onbelangrijk nu de winter lijkt te starten!) - en dag 2 tot in Roanoke, waar onze lieve Zuid-Afrikaanse buren ons zullen komen oppikken. Met een beetje chance kunnen we hen gepast bedanken met een lekkere, geïmporteerde Zuid-Afrikaanse wijn.
De vlucht zal waarschijnlijk wel iets minder comfortabel zijn dan tijdens de heenvlucht. Toen hebben we een gratis upgrade gekregen naar business en hebben de hele vlucht afgelegd met de voetjes omhoog en het hoofd in de wolken. Als dat geen beloftevolle start was van de vakantie! En toen we dan het geruststellende nieuws kregen dat er helemaal geen slechte cellen meer te bespeuren vielen bij de dochter, tja, toen kon er niets meer verkeerd lopen. Eindelijk mogen we dat vreselijke hoofdstuk afsluiten! We kunnen het stuk er niet uitscheuren, daarvoor maakt het ook teveel deel uit van ons leven, maar we kunnen nu wel aan een nieuw hoofdstuk beginnen.
Tot in Blacksburg he!
Maar nu wordt het stilletjesaan tijd om terug te gaan. Het is ok, denk ik. We hebben uit de voorbije drie weken alles gehaald wat eruit te halen was. We zijn amper een volledige voormiddag met vier op ons appartment geweest. Steeds op stap of vrienden over de vloer. Soms wel met twee vriendenbezoeken op dezelfde dag. Heel erg leuk, maar ook heel erg druk. Dus ja, misschien kijk ik nu wel uit naar mijn rustig leventje in Blacksburg. The best of two worlds.
Ik hoop dat de kinderen er ook zo over zullen denken. Zij zijn dinsdag een hele dag terug naar hun oude school geweest. Ze zijn daar ook enorm in de watten gelegd en hebben met volle teugen genoten van het terugzien van al hun vrienden. Ik heb nog niet expliciet gehoord dat ze niet mee terug willen. Of zou het explosieve gedrag van de zoon deze ochtend toch niet alleen te wijten geweest zijn aan een conflict rond een stuk speelgoed? We zullen weer wat extra geduld aan de dag mogen leggen de eerstkomende dagen, vrees ik. En dan die jetlag erbij... Gelukkig is onze terugkeer gespreid over twee dagen. Dag 1 tot in Washington - met een overnachting in een hotel met binnenzwembad (niet onbelangrijk nu de winter lijkt te starten!) - en dag 2 tot in Roanoke, waar onze lieve Zuid-Afrikaanse buren ons zullen komen oppikken. Met een beetje chance kunnen we hen gepast bedanken met een lekkere, geïmporteerde Zuid-Afrikaanse wijn.
De vlucht zal waarschijnlijk wel iets minder comfortabel zijn dan tijdens de heenvlucht. Toen hebben we een gratis upgrade gekregen naar business en hebben de hele vlucht afgelegd met de voetjes omhoog en het hoofd in de wolken. Als dat geen beloftevolle start was van de vakantie! En toen we dan het geruststellende nieuws kregen dat er helemaal geen slechte cellen meer te bespeuren vielen bij de dochter, tja, toen kon er niets meer verkeerd lopen. Eindelijk mogen we dat vreselijke hoofdstuk afsluiten! We kunnen het stuk er niet uitscheuren, daarvoor maakt het ook teveel deel uit van ons leven, maar we kunnen nu wel aan een nieuw hoofdstuk beginnen.
Tot in Blacksburg he!
dinsdag 15 december 2015
Bijna klaar!
We zijn bijna klaar voor onze trip naar Belgie! We tellen de dagen af! De kinderen hebben al een selectie van knuffels gemaakt die de trip over de plas mogen meemaken. Sommige voor het eerst, andere al voor de tweede keer. Sommige gaan met een missie: vergeten speelgoed ophalen voor de 'vrienden' die hier achter blijven en andere gaan mee omdat ze een vaste plaats in bed hebben.
Er moeten ook drie grote koffers gevuld. Niet omdat we zoveel kledij willen meenemen, maar wel omdat we ruimte moeten hebben om spullen mee terug naar hier te kunnen brengen. En dan bedoelen we natuurlijk chocolade, wijn en ... keukenhanddoeken. Ja, ik slaag er hier maar niet in om keukenhanddoeken te vinden die doen wat ze zouden moeten doen. Na meerdere mislukte aankopen heb ik gewoon besloten om Belgische handdoeken te importeren. En over importeren gesproken: de echtgenoot gaat de wijn legaal binnen brengen. We gaan de flessen dus aangeven en daar tax op betalen. Naar het schijnt zou dit niet veel kosten... Je loopt alvast niet het risico dat ze je betrappen, je een boete moet betalen en dat je je wijn kwijt bent. Gelukkig vliegen we terug in twee stappen (we overnachten in Washington) zodat de douane wat extra tijd mag nemen. Ik denk dat er strakkere plannen zijn, maar bon, we zullen wel zien hoe dit afloopt...
Ondertussen gaat het al een heel klein beetje beter met de dochter. Ze beleeft geheime avonturen op de schoolbus. Het ritje van school naar huis is het hoogtepunt van de dag! We hebben het raden naar wat er allemaal gebeurt op die bus, maar ze voelt zich er beter door. Vorige week wou ze zelfs met mij niet mee naar huis rijden! Ik was op Middle School om de 35 buschauffeurs een zakje met koekjes te overhandigen ter bedanking en hopsa, daar spurtte ze de bus in, mij vakkundig negerend. Het was trouwens wel indrukwekkend, die 35 bussen die allemaal tegelijk hun motor deden draaien en dan om de beurt, in een rij, wegreden. Ik heb nog geprobeerd er een foto van te trekken, maar tegen de zon in lukte het niet. Toen haar vriendinnetje zich afvroeg waarom die gekke vrouw foto's aan het trekken was van de bussen, heeft de dochter wel verklapt dat ik het was. De schaamte is dus nog niet al te groot. Maar toch, volgende keer mag iemand anders gaan koekjes uitdelen hoor!
Er moeten ook drie grote koffers gevuld. Niet omdat we zoveel kledij willen meenemen, maar wel omdat we ruimte moeten hebben om spullen mee terug naar hier te kunnen brengen. En dan bedoelen we natuurlijk chocolade, wijn en ... keukenhanddoeken. Ja, ik slaag er hier maar niet in om keukenhanddoeken te vinden die doen wat ze zouden moeten doen. Na meerdere mislukte aankopen heb ik gewoon besloten om Belgische handdoeken te importeren. En over importeren gesproken: de echtgenoot gaat de wijn legaal binnen brengen. We gaan de flessen dus aangeven en daar tax op betalen. Naar het schijnt zou dit niet veel kosten... Je loopt alvast niet het risico dat ze je betrappen, je een boete moet betalen en dat je je wijn kwijt bent. Gelukkig vliegen we terug in twee stappen (we overnachten in Washington) zodat de douane wat extra tijd mag nemen. Ik denk dat er strakkere plannen zijn, maar bon, we zullen wel zien hoe dit afloopt...
Ondertussen gaat het al een heel klein beetje beter met de dochter. Ze beleeft geheime avonturen op de schoolbus. Het ritje van school naar huis is het hoogtepunt van de dag! We hebben het raden naar wat er allemaal gebeurt op die bus, maar ze voelt zich er beter door. Vorige week wou ze zelfs met mij niet mee naar huis rijden! Ik was op Middle School om de 35 buschauffeurs een zakje met koekjes te overhandigen ter bedanking en hopsa, daar spurtte ze de bus in, mij vakkundig negerend. Het was trouwens wel indrukwekkend, die 35 bussen die allemaal tegelijk hun motor deden draaien en dan om de beurt, in een rij, wegreden. Ik heb nog geprobeerd er een foto van te trekken, maar tegen de zon in lukte het niet. Toen haar vriendinnetje zich afvroeg waarom die gekke vrouw foto's aan het trekken was van de bussen, heeft de dochter wel verklapt dat ik het was. De schaamte is dus nog niet al te groot. Maar toch, volgende keer mag iemand anders gaan koekjes uitdelen hoor!
donderdag 10 december 2015
Het gevaar van een verrassing
Zo waren we gisteren op een verrassingsfeestje voor de 40ste verjaardag van een vriend. Iedereen moest langs de zijkant van het huis binnengaan en zich verstoppen in de kelder. Een kelder hier is van een heel ander niveau dan een kelder in Belgie. De kelder is vaak ingericht als een extra speel-, tv- of sportruimte (man cave...) en kan met een schuif- of andere deur toegang geven tot de tuin. Vooraan bevindt de woonruimte zich op het gelijkvloers, maar achteraan is het dan de kelder. Ok, dus stiekem binnenglippen via de kelder. Staan we daar allemaal te wachten in het halfdonker, stelt een van de vrienden de vraag of de jarige een wapen in huis heeft. Want, stel je maar eens voor dat hij iets hoort en met dit wapen naar beneden komt, nog voor zijn vrouw haar 'schat er komt een rare geur uit de kelder, ga eens kijken'-verhaal heeft afgestoken...
Is dat nu niet verschrikkelijk? Is dat nu echt niet verschrikkelijk dat je je op dat moment moet gaan zorgen maken over wapens? Nu, van hen weten we dat ze geen wapens hebben, maar wat met al die andere kennissen en vrienden? Je kan alleen maar hopen dat die ouders hun wapens achter slot en grendel hebben zitten zodat daar geen ontdeugende zoon plots een wapen kan tevoorschijn halen om stoer te doen tegen ons testosteronbommetje!
Het recht op het dragen van wapens staat hier effectief in de grondwet. Toen Amerika nog maar net verlost was van de Britten, wilde men het risico niet meer lopen om nog gedomineerd te worden door eender wie. Omdat het federale leger iets nieuws was en nog niet te vertrouwen, had elke staat het recht op het hebben van een eigen gewapende militie: burgers die de vrije staat wilden bewaken en verdedigen. Dat deze situatie 3 eeuwen later niet echt meer van toepassing is, wil er precies niet in. Bovendien is men hier heel fel gericht op vrijheid. Inmenging van bovenuit is simply not done. Een overheid mag toch het recht op het verdedigen van uw gezin niet aan banden leggen?! Het is zelfs zo erg dat er op sommige plaatsen reclame wordt gemaakt met Santa voor wapens (You never know who's coming down your chimney) of je gewoon, als politica, je hele familie en wapenarsenaal op een kerstkaart zet... Dit blijft toch een hele moeilijke om te bevatten hoor!!!
Is dat nu niet verschrikkelijk? Is dat nu echt niet verschrikkelijk dat je je op dat moment moet gaan zorgen maken over wapens? Nu, van hen weten we dat ze geen wapens hebben, maar wat met al die andere kennissen en vrienden? Je kan alleen maar hopen dat die ouders hun wapens achter slot en grendel hebben zitten zodat daar geen ontdeugende zoon plots een wapen kan tevoorschijn halen om stoer te doen tegen ons testosteronbommetje!
Het recht op het dragen van wapens staat hier effectief in de grondwet. Toen Amerika nog maar net verlost was van de Britten, wilde men het risico niet meer lopen om nog gedomineerd te worden door eender wie. Omdat het federale leger iets nieuws was en nog niet te vertrouwen, had elke staat het recht op het hebben van een eigen gewapende militie: burgers die de vrije staat wilden bewaken en verdedigen. Dat deze situatie 3 eeuwen later niet echt meer van toepassing is, wil er precies niet in. Bovendien is men hier heel fel gericht op vrijheid. Inmenging van bovenuit is simply not done. Een overheid mag toch het recht op het verdedigen van uw gezin niet aan banden leggen?! Het is zelfs zo erg dat er op sommige plaatsen reclame wordt gemaakt met Santa voor wapens (You never know who's coming down your chimney) of je gewoon, als politica, je hele familie en wapenarsenaal op een kerstkaart zet... Dit blijft toch een hele moeilijke om te bevatten hoor!!!
dinsdag 8 december 2015
Delen en geven
Er zijn hier mogelijkheden te over om iets te geven of mee te werken aan een goed doel. De scholen organiseren tal van activiteiten (bv. boekenbeurs, parking football) waarvan een deel van de opbrengst naar de school gaat. In Middle School krijg je altijd de vraag of je voor een uitstap een centje extra wil geven om een ander kind, dat het thuis minder breed heeft, te sponsoren zodat hij/zij ook op uitstap kan gaan. Scholen en buurten zamelen spullen in voor Thanksgiving of voor kerst voor zij die het moeilijk hebben om een feestmaal op tafel te zetten. En Christiansburg organiseert al 33 jaar een week lang een Christmas Store.
De Christmas Store richt zich tot gezinnen met kinderen tot 17 jaar, op personen met een ernstige ziekte of handicap en personen ouder dan 61. Enkel zij die aan de hand van hun belastingsbrief kunnen bewijzen dat ze een laag inkomen hebben, mogen komen shoppen. De inhoud van de winkel komt tot stand door giften via onder meer scholen, bedrijven en grote supermarkten. Het gaat vooral over nieuwe spullen: winterkledij, speelgoed en fietsen, keuken- en andere huishoudspullen en voeding. In de school van de dochter zamelde men voedingswaren in en in die van de zoon nieuwe winterjassen, handschoenen en mutsen. Je kan al voor 10 dollar een mooie winterjas kopen in Walmart dus zo overdreven is de vraag naar nieuwe kledij niet.
De winkel bevindt zich in een supergrote ruimte, helemaal ingericht en versierd voor de gelegenheid. Iedereen die toegelaten wordt, mag gratis spullen uitkiezen. Aan iedere 'stand' wordt men begeleid en krijgt men info over hoeveel men mag meenemen. Tof is ook dat niet alleen ouders speelgoed mogen kiezen voor onder de kerstboom, maar ook de grootouders. Voor hen is er een aparte grootouderhoek. En na de non-food, krijgt men een nieuwe kar voor de food. Ondergetekende is mede verantwoordelijk voor het aanvullen van de voedingsrekken. Van op ieder schap mag men een product kiezen en bij de 'mixed food' probeer ik altijd een pak koekjes of chocolade te leggen wanneer ik een jonge mama zie aankomen. Vaak wordt die lekkernij meegenomen, maar soms zie je hen ook bewust een pak suiker of een pak rijst nemen. Iedereen krijgt ook nog een grote kartonnen doos vol etenswaren mee, aangepast aan de samenstelling van het gezin.
Per shift (voormiddag, namiddag of avond, van dinsdag t.e.m. zaterdag) doet men een beroep op minstens 100 vrijwilligers. Vorig jaar werden er 1594 gezinnen geholpen. Ik vind het gewoon fantastisch en kan niet wachten om morgenvroeg terug te gaan helpen!
donderdag 3 december 2015
't blijft toch een beetje raar
- om een kruising van een labrador met een poedel (labradoodle) of van een golden retriever met een poedel (golden doodle) door je straat te zien lopen! Je mag er gewoon niet te veel over nadenken... En weet je nu wat? Die beestjes blijken super veel energie te hebben! Geen idee wie daarvoor verantwoordelijk is...
- om te moeten uitwijken voor 'bergen' afgevallen bladeren aan de zijkant van de weg. Je ruimt je bladeren hier niet zelf op, neen, je harkt ze gewoon de straat op. En sommige van die bergen liggen hier al een paar weken. Ooit zullen ze die wel komen ophalen, denk ik. Het groot huisvuil, dat hier een tijdje geleden plots stelselmatig in de straten verscheen, heeft daar ook een poos gestaan.
- om geen groot huisvuil te hebben! Het plezier van een internationale verhuis! Maar toch zijn we er nog in geslaagd om enkele spullen mee te nemen waarvan we (nog) niet weten waar we ze moeten hangen/zetten...
- om 's ochtends vroeg alle ingredienten (sorry, geen twee puntjes meer op mijn keyboard) in een crockpot te doen, deze 9 uur te laten opstaan om dan 's avonds om 18 uur te kunnen eten.
- om zelf eten mee te nemen naar ieder feestje waarop je wordt uitgenodigd. Maar het is wel leuk als je zelf een etentje organiseert, want dan hoef je helemaal zo lang niet achter de kookpotten te staan! En als je het ook nog eens allemaal in de crockpot gooit, ben je helemaal zen wanneer je bezoek arriveert.
- om je bezoek te ontvangen in de keuken, rond je eiland, eerder dan in 'je salon'. Alle hapjes staan op dat eiland en iedereen staat daar rond. Hier worden ook geen voorgerechten geserveerd. Je brengt appetizers mee voor het hele gezelschap en iedereen neemt waar ie zin in heeft. Borden opscheppen hoeft ook niet meer. Je neemt wat je wilt uit het aanbod, met de vreemdste combinaties als resultaat.
- om met vier auto's volledig te moeten stoppen aan een kruispunt met een stopbord waar 4 way opstaat. Ieder om de beurt, in de volgorde waarin je bent toegekomen, mag dan weer verder. En het vreemdste van al is dat iedereen zich ook aan die regel houdt!
- om je rijbewijs te moeten tonen wanneer je een fles wijn koopt. Neen, niet om te checken of je wel mag rijden, wel om te controleren of je wel boven de 21 bent. Geen commentaar!
- om hier te zijn, aan de andere kant van de wereld, een dak boven ons hoofd te hebben, een structuur in ons dagelijks leven te hebben, mee te draaien in een hele andere maatschappij en dit zonder al te grote obstakels. Wat een avontuur!
Abonneren op:
Posts (Atom)