Zo stilletjes aan zou je beginnen verwachten dat de zaken na een week ter plaatse ook in plaats beginnen te vallen... Voor sommige zaken is dit ook zo. We hebben bv. alle twee een telefoon. Het is een prepaid one, eentje zoals de gangsters. Zonder social security number kan je immers geen abonnement nemen. Zonder social security number kan je hier niet veel. En dit nummer kunnen we pas na 1 à 2 weken in het land aanvragen. Na vier dagen proberen (aanschuiven bij comcast, proberen bellen maar na een reclameboodschap worden onderbroken of een werknemer die gewoon ophangt), geeft onze modem ook al een signaal en hebben we internet. Ons huis en lening lijken ook in orde te komen. Dus, ja, heel wat zaken staan inderdaad al op punt.
Maar de universiteit gaat verder op het elan van voorheen... Blijkbaar staat de echtgenoot geregistreerd als ex-werknemer... U zei? Inderdaad. Wie, hoe, wat en waarom? Geen idee. Naast heel wat andere ambetante gevolgen, betekent dat ook dat onze ziekteverzekering niet kan ingaan vanaf 1 augustus maar pas vanaf 1 september. En laten we net binnen enkele uren (het is nu half vijf in de ochtend) op controle gaan bij het pediatrisch oncologisch ziekenhuis in de stad een beetje verder. Geen idee hoe dat gaat verlopen nu we nog geen nummer hebben. We hebben wel een verzekering bij de Dienst Overzeese Sociale Zekerheid van België. Zij betalen 75% van de gemaakte kosten terug. Hopelijk mogen we met onze Nederlandstalige brief als bewijs (waarom doen ze dat nu niet in het Engels?) naar de raadpleging. En geen idee eigenlijk hoeveel zo'n consult zou kosten. Om veilig te spelen lopen we hier nu ook met een afschrift van onze rekeningstand rond om te kunnen bewijzen dat we de rekening kunnen betalen. Nu, het kan nog erger. Ze hebben ook een Française aangeworvenen en van haar weten ze niet waar haar visumaanvraag zit. Die haar verzekering komt al helemaal niet in orde op 1 september!
We zijn nu trouwens op hotel in de stad. Er liggen hier drie slapers voor mijn neus. Omdat gisteren onze voiture binnen moest en we vandaag hier terug moeten zijn voor het ziekenhuis, verblijven we in een hotel met zwembad. Fun, fun want het is hier echt heel warm (34,5 graden en een bakkende zon). In afwachting van de aankoop van een tweedehands auto rijden we nu met eentje dat drie keer kleiner is dan die van tevoren. Met deze durf ik nu ook rijden. Zo'n automatic is echt superhandig. Alleen geraakte ik niet gestart. Blijkbaar moet je op de rem duwen alvorens je je uit parkeerstand kan zetten. Wat een gefoefel. Ik moest de echtgenoot volgen en geraakte nog geen milimeter vooruit!
Ik ga het hierbij laten en misschien nog wat proberen te slapen. Duimen jullie mee voor een goede controle van de dochter?
donderdag 6 augustus 2015
zondag 2 augustus 2015
Rise and shine!
Geen beter moment voor een bezoek aan een Waffle house als de eerste dag op Amerikaanse bodem! 't Was lekker, maar oma's wafels zijn toch beter, dixit de zoon. Oma, zet je wafelijzer al maar klaar met Kerst!
Hoe we met al die baggage in dat - in het daglicht toch iets minder smoezelig - motelletje geraakt zijn? Wel, we hebben een immens rijdend salon gehuurd. Een grote, witte suburban met plaats voor 7 passagiers. Absurd gewoon. De echtgenoot vergaat in het niets achter dat stuur. Maar het ding deed perfect waarvoor het bedoeld was: kilo's bagage transporteren. En met gemak een tafel van 1m80 met 4 stoelen vanuit het huis van een collega van de echtgenoot naar ons huurhuis brengen. Dat en twee luchtmatrassen en een mousse, zijn momenteel onze enige meubels. Minder is meer deze dagen he!
Het eerste type huisraad dat we trouwens gekocht hebben in de Walmart - waar anders? - is een koffiezet, een pottenset, een elektrische tandenborstel en bestek. Het enige wat we konden gebruiken, was die pottenset en dat koffiezet, met meegebrachte plastieken IKEA bekers weliswaar. Om het bestek en de tandenborstel te openen, hadden we een schaar of mes nodig en laat nu net dat laatste goed vastzitten met van die witte rijgdingetjes waarvoor je een schaar of mes nodig hebt om het te openen... Gelukkig was er nog een andere collega bereid om ons een schaar te lenen, samen met wat servies en beddengoed. En zo kwam alles weer goed.
Vrijdag stond de man van de luchtvracht voor onze deur en kon een deel van het beddengoed terug naar de collega. Hip hoi!
Nog uitstapjes?
Voila, en nu gaan we het bureau van de echtgenoot verlaten en is het gedaan met internet. Hopelijk zijn we binnenkort weer online op een iets makkelijkere plaats.
Hoe we met al die baggage in dat - in het daglicht toch iets minder smoezelig - motelletje geraakt zijn? Wel, we hebben een immens rijdend salon gehuurd. Een grote, witte suburban met plaats voor 7 passagiers. Absurd gewoon. De echtgenoot vergaat in het niets achter dat stuur. Maar het ding deed perfect waarvoor het bedoeld was: kilo's bagage transporteren. En met gemak een tafel van 1m80 met 4 stoelen vanuit het huis van een collega van de echtgenoot naar ons huurhuis brengen. Dat en twee luchtmatrassen en een mousse, zijn momenteel onze enige meubels. Minder is meer deze dagen he!
Het eerste type huisraad dat we trouwens gekocht hebben in de Walmart - waar anders? - is een koffiezet, een pottenset, een elektrische tandenborstel en bestek. Het enige wat we konden gebruiken, was die pottenset en dat koffiezet, met meegebrachte plastieken IKEA bekers weliswaar. Om het bestek en de tandenborstel te openen, hadden we een schaar of mes nodig en laat nu net dat laatste goed vastzitten met van die witte rijgdingetjes waarvoor je een schaar of mes nodig hebt om het te openen... Gelukkig was er nog een andere collega bereid om ons een schaar te lenen, samen met wat servies en beddengoed. En zo kwam alles weer goed.
Vrijdag stond de man van de luchtvracht voor onze deur en kon een deel van het beddengoed terug naar de collega. Hip hoi!
Nog uitstapjes?
- Dollar tree: een one dollar shop, ideaal voor kleine prutsen
- Kroger: supermarkt met immens veel keuze op gebied van voeding
- Target: zie daar een strijkijzer, broodrooster, zeteltjes en een radio voor de kinderen
- Speelgoedwinkel: je raadt het al: immens veel keuze
- Ons echt huis: het ziet er fantastisch uit, binnenkort meer daarover en een foto
- Bank: geld veilig overgemaakt
- Internetprovider: we hebben internet maar kunnen het niet gebruiken bij gebrek aan een telefoon. Morgen in orde brengen dus.
- Universiteit: veel administratie en veel rond geloop en, om het met de woorden van de echtgenoot te zeggen: veel gedaan, weinig gerealiseerd. Maar, morgen is een nieuwe (werk)dag he.
- En een wandelpad afgelopen. Dat pad ontdekten we per toeval toen we op zoek gingen naar de drie hertjes die midden op de weg stonden. Die hertjes kwamen we niet tegen maar wel een lieflijk beekje, een mooie rode vogel met kuif (opa, help!), een eekhoorn en hertenkaka. Allemaal goed voor een foto van de dochter.
Voila, en nu gaan we het bureau van de echtgenoot verlaten en is het gedaan met internet. Hopelijk zijn we binnenkort weer online op een iets makkelijkere plaats.
Amerikaanse bodem
En toen was het plots zover. Na een heel erg korte nacht klommen we met 4 personen, 4 koffers van 23 kg, 4 computertassen (3 computers en een zak vol medicatie) en 4 x handbagage in het busje richting luchthaven. Zo groot als onze bagage was, zo klein was ons hartje... Waar waren we toch aan begonnen?
Een eerste spannend moment was bij de Belgische security. Onze antibiotica, 16 flesjes van 100 ml, had in afgesloten zakken van 1 liter moeten zitten en was dan, qua toegelaten hoeveelheid, nog te veel geweest. Gelukkig had de security man een goed hart en mochten we, na een reprimande, verder. Na een vlucht van 8u50, die super meegevallen was met die personlijke tv's, was er een tweede moment suprême: de Amerikaanse douane! Visum of niet, als de man achter de balie (en 't zijn allemaal mannen) je niet binnen laat, dan mag je het vergeten. Het eerste contact begon al slecht. De echtgenoot wees iets aan op zijn paspoort, dat al achter de balie lag, en hop: 'Could you please stand back sir! I wouldn't do that again sir!'. Oeps... foutje! Daarna leunde hij op de balie - we hadden al bijna een uur staan aanschuiven in de rij en de vermoeidheid begon door te wegen - en daar klonk weer streng: 'Could you please not lean on the counter sir!'. Oeps, alle rijen in het gelid! Na de vingerafdrukkencheck en obligate foto mochten we eindelijk verder. Yes: we're in!
Het derde spannende moment was bij het herchecken van de handbagage. Een supervriendelijke man aanhoorde ons verhaal i.v.m. de medicatie, deed iets met spatels (zou hij die in enkele flessen gestopt hebben?) en we mochten door. Yes!
Na meer dan 22u, het was al 4u30 Belgische tijd, lagen we eindelijk, in een smoezelig motelletje, in bed. Genoeg voor één dag!
Een eerste spannend moment was bij de Belgische security. Onze antibiotica, 16 flesjes van 100 ml, had in afgesloten zakken van 1 liter moeten zitten en was dan, qua toegelaten hoeveelheid, nog te veel geweest. Gelukkig had de security man een goed hart en mochten we, na een reprimande, verder. Na een vlucht van 8u50, die super meegevallen was met die personlijke tv's, was er een tweede moment suprême: de Amerikaanse douane! Visum of niet, als de man achter de balie (en 't zijn allemaal mannen) je niet binnen laat, dan mag je het vergeten. Het eerste contact begon al slecht. De echtgenoot wees iets aan op zijn paspoort, dat al achter de balie lag, en hop: 'Could you please stand back sir! I wouldn't do that again sir!'. Oeps... foutje! Daarna leunde hij op de balie - we hadden al bijna een uur staan aanschuiven in de rij en de vermoeidheid begon door te wegen - en daar klonk weer streng: 'Could you please not lean on the counter sir!'. Oeps, alle rijen in het gelid! Na de vingerafdrukkencheck en obligate foto mochten we eindelijk verder. Yes: we're in!
Het derde spannende moment was bij het herchecken van de handbagage. Een supervriendelijke man aanhoorde ons verhaal i.v.m. de medicatie, deed iets met spatels (zou hij die in enkele flessen gestopt hebben?) en we mochten door. Yes!
Na meer dan 22u, het was al 4u30 Belgische tijd, lagen we eindelijk, in een smoezelig motelletje, in bed. Genoeg voor één dag!
maandag 27 juli 2015
Woensdag is the day!
En nu gaat het allemaal wel heel erg snel! Vandaag kreeg de echtgenoot onze visa overhandigd, boekten we een vlucht voor woensdag (met terugkeer op 19 december), een hotel voor de eerste nacht, een huurauto voor een week en werd onze lening goedgekeurd (thank God!). De sleutel van ons huurhuis ligt klaar en donderdagnacht kunnen we in principe op een gloednieuwe luchtmatras (Wallmart?) doorbrengen. Kamperen deel 2 dus.
Daarnaast is er natuurlijk het afscheid nemen... Afscheid nemen van meme, die vreest dat ze ons nooit meer zal zien, en van de mama's... ja, dat zijn de pijnlijke momenten... En op die momenten weet ik niet goed meer waarom we dit avontuur weer begonnen zijn.
En dan zijn er de kinderen, de ene op superspeed, de andere gespannen als een supersnaar... Voor hen is het nu ook niet evident. Zij hebben net afscheid moeten nemen van hun (geboorte)huis en staan voor nog twee verhuizen. Tussen alle bankbezoeken, telefoons en het inpakken door, eisen zij hun portie aandacht op en niet altijd op de meest positieve manier. En dit allemaal op een appartement waar je rekening moet houden met buren en er geen vriendjes in de buurt zijn om eens goed mee te voetballen.
Om maar te zeggen: we zullen blij zijn eens we terug een beetje vaste grond onder onze voeten hebben. Hopelijk komt alles een beetje op zijn pootjes terecht in de loop van volgende maand.
De volgende post zal van enkele kilometers verderop gebeuren. See you all later!
Daarnaast is er natuurlijk het afscheid nemen... Afscheid nemen van meme, die vreest dat ze ons nooit meer zal zien, en van de mama's... ja, dat zijn de pijnlijke momenten... En op die momenten weet ik niet goed meer waarom we dit avontuur weer begonnen zijn.
En dan zijn er de kinderen, de ene op superspeed, de andere gespannen als een supersnaar... Voor hen is het nu ook niet evident. Zij hebben net afscheid moeten nemen van hun (geboorte)huis en staan voor nog twee verhuizen. Tussen alle bankbezoeken, telefoons en het inpakken door, eisen zij hun portie aandacht op en niet altijd op de meest positieve manier. En dit allemaal op een appartement waar je rekening moet houden met buren en er geen vriendjes in de buurt zijn om eens goed mee te voetballen.
Om maar te zeggen: we zullen blij zijn eens we terug een beetje vaste grond onder onze voeten hebben. Hopelijk komt alles een beetje op zijn pootjes terecht in de loop van volgende maand.
De volgende post zal van enkele kilometers verderop gebeuren. See you all later!
donderdag 23 juli 2015
Goedgekeurd!
Geloof het of niet, maar we zijn goedgekeurd! Een ongelooflijk grote opluchting!
Gisteren stonden we 'fris' en 'monter' om 7u10 als derde aan te schuiven buiten aan de ambassade. Een half uurtje later mochten we binnen aanschuiven en nog een klein beetje later mochten we om de beurt binnen om door een metaaldetector te gaan. Natuurlijk ging dat spul af, maar de dames achter de balie begrepen waar er overal ijzer kan zitten... (neen, het waren mijn hakken!).
Na nog een half uurtje mochten we naar een 'window' met onze paspoorten. Dat was het moment... en we werden goedgekeurd! Opnieuw wachten en toen werden we opgeroepen voor een gesprek met de consul, achter een ander venstertje. En dat gesprek heeft welgeteld 2 minuten geduurd. 'Wat ga je doen als job in de US?' en 'Welke job doe je hier?'. Even vingerafdrukken checken en voila. Voorbij.
Nu mogen we maandag opnieuw naar de ambassade om te gaan kijken of ons visum klaar is. We hebben 85% kans dat het klaar is. Op dinsdag is die kans gestegen naar 95%... 'maar ik zou mijn vlucht nog niet boeken', zei de man achter het venstertje. Ok, dan nog even wachten, maar maandag om 11u zal er iemand aan het aanschuiven zijn!
De stress is er even weer af nu. Bedankt voor de vele duimen!
Gisteren stonden we 'fris' en 'monter' om 7u10 als derde aan te schuiven buiten aan de ambassade. Een half uurtje later mochten we binnen aanschuiven en nog een klein beetje later mochten we om de beurt binnen om door een metaaldetector te gaan. Natuurlijk ging dat spul af, maar de dames achter de balie begrepen waar er overal ijzer kan zitten... (neen, het waren mijn hakken!).
Na nog een half uurtje mochten we naar een 'window' met onze paspoorten. Dat was het moment... en we werden goedgekeurd! Opnieuw wachten en toen werden we opgeroepen voor een gesprek met de consul, achter een ander venstertje. En dat gesprek heeft welgeteld 2 minuten geduurd. 'Wat ga je doen als job in de US?' en 'Welke job doe je hier?'. Even vingerafdrukken checken en voila. Voorbij.
Nu mogen we maandag opnieuw naar de ambassade om te gaan kijken of ons visum klaar is. We hebben 85% kans dat het klaar is. Op dinsdag is die kans gestegen naar 95%... 'maar ik zou mijn vlucht nog niet boeken', zei de man achter het venstertje. Ok, dan nog even wachten, maar maandag om 11u zal er iemand aan het aanschuiven zijn!
De stress is er even weer af nu. Bedankt voor de vele duimen!
dinsdag 21 juli 2015
Klaarwakker en onder stress
Het is nu 2 uur dinsdagnacht. Binnen enkele uren staan hier de inpakkers voor onze zeevracht. Ook moeten we om 8u30 met de dochter op controle in het ziekenhuis. En wat doet een mens dan in het kot van de nacht? Juist ja, een blog updaten.
Het is even gelukt hoor, dat slapen. Toen moest de zoon naar het toilet en lap daar start dan die mallemolen in het hoofd. Zaken zoals 'de verhuisfirma heeft toch de juiste datum genoteerd?' en 'wat doen we met ons huisvuil nu ze de blauwe zakken ipv de bruine zakken komen ophalen deze week?' vliegen door het hoofd. En dan is er nog de situatie met ons paspoort... We hebben nog maar net ontdekt dat er in de instructies van het bezoek aan de ambassade, die je krijgt nadat je alle formulieren hebt ingevuld, geschreven staat dat ons paspoort nog zes maanden moet geldig zijn na terugkeer. Na terugkeer dus... binnen drie jaar. En ja, dat is niet het geval voor drie van de vier van ons. Zucht.
Bij die instructies staat iets van 'tenzij er landspecifieke regels gelden' en die regels zijn ons voor België niet echt duidelijk. Dus ja, het ziet er waarschijnlijk niet goed uit voor donderdag. Nochtans moet je aan meerdere instanties en op meerdere locaties elektronisch vooraf de geldigheidsduur van je paspoort ingeven en nergens zijn we op moeilijkheden gestoten. Het zij nu zo. We gaan donderdag horen wat we moeten doen en hopelijk kunnen we nog vrij snel alles terug in orde brengen (spoedprocedure paspoort, nieuwe vragenlijsten, ...). We zijn nog niets opgestart omdat het huidige paspoortnummer van de echtgenoot doorgegeven is aan Immigration in de VS en mogelijk al gebruikt is voor officiële documenten. Eerst eens op de ambassade checken hoe we dit allemaal moeten aanpakken. En tussendoor poetsen, poetsen, poetsen om het huis te kunnen overlaten op donderdagavond.
Een extra duim voor donderdagmorgen kan mogelijk helpen. En voor nu graag een extra slaapliedje...
Het is even gelukt hoor, dat slapen. Toen moest de zoon naar het toilet en lap daar start dan die mallemolen in het hoofd. Zaken zoals 'de verhuisfirma heeft toch de juiste datum genoteerd?' en 'wat doen we met ons huisvuil nu ze de blauwe zakken ipv de bruine zakken komen ophalen deze week?' vliegen door het hoofd. En dan is er nog de situatie met ons paspoort... We hebben nog maar net ontdekt dat er in de instructies van het bezoek aan de ambassade, die je krijgt nadat je alle formulieren hebt ingevuld, geschreven staat dat ons paspoort nog zes maanden moet geldig zijn na terugkeer. Na terugkeer dus... binnen drie jaar. En ja, dat is niet het geval voor drie van de vier van ons. Zucht.
Bij die instructies staat iets van 'tenzij er landspecifieke regels gelden' en die regels zijn ons voor België niet echt duidelijk. Dus ja, het ziet er waarschijnlijk niet goed uit voor donderdag. Nochtans moet je aan meerdere instanties en op meerdere locaties elektronisch vooraf de geldigheidsduur van je paspoort ingeven en nergens zijn we op moeilijkheden gestoten. Het zij nu zo. We gaan donderdag horen wat we moeten doen en hopelijk kunnen we nog vrij snel alles terug in orde brengen (spoedprocedure paspoort, nieuwe vragenlijsten, ...). We zijn nog niets opgestart omdat het huidige paspoortnummer van de echtgenoot doorgegeven is aan Immigration in de VS en mogelijk al gebruikt is voor officiële documenten. Eerst eens op de ambassade checken hoe we dit allemaal moeten aanpakken. En tussendoor poetsen, poetsen, poetsen om het huis te kunnen overlaten op donderdagavond.
Een extra duim voor donderdagmorgen kan mogelijk helpen. En voor nu graag een extra slaapliedje...
donderdag 16 juli 2015
Kamperen: dag 1
Sinds gisterenavond is onze kampeerperiode officieel gestart! De eerste nacht op de luchtmatras (voor de kinderen) en in de zetels (voor ons, want we zijn een extra luchtmatras vergeten mee te brengen...). Onze 'binnenlandse verhuis' zit er dus op! Het was me een verhuis wel! Gelukkig hadden we de hulp van moeke en supermeubeluiteenhaler, -stapelaar en -ineenzetter opa! Voorlopig ziet het er naar uit dat onze kampeerperiode nog tot begin september zal duren. Tegen die tijd zullen waarschijnlijk onze andere meubels wel ter plaatse zijn en wij hopelijk ook...
Tussendoor spelen we wel even vals. Van 23 juli tot ons vertrek op ???, slapen we even terug in onze vertrouwde bedjes op het appartement. En bij aankomst in de VS gaan we wel twee nachten op m/hotel. Dat zal geen overbodige luxe zijn!
Ieeeeeek! Volgende week omstreeks deze tijd hebben we ons gesprek op de ambassade achter de rug! Vreselijk spannend!! Ik heb absoluut geen idee van wat we mogen verwachten. Er wordt gezegd dat het interview voor een H1B-visum meer een formaliteit is, aangezien er vooraf al een zware screening is gebeurd (allé gij?). Maar we gaan er maar niet vanuit gaan. Stel je nu eens voor dat ze het ons eens een keertje gemakkelijk zouden maken. Naaaa....
Tussendoor spelen we wel even vals. Van 23 juli tot ons vertrek op ???, slapen we even terug in onze vertrouwde bedjes op het appartement. En bij aankomst in de VS gaan we wel twee nachten op m/hotel. Dat zal geen overbodige luxe zijn!
Ieeeeeek! Volgende week omstreeks deze tijd hebben we ons gesprek op de ambassade achter de rug! Vreselijk spannend!! Ik heb absoluut geen idee van wat we mogen verwachten. Er wordt gezegd dat het interview voor een H1B-visum meer een formaliteit is, aangezien er vooraf al een zware screening is gebeurd (allé gij?). Maar we gaan er maar niet vanuit gaan. Stel je nu eens voor dat ze het ons eens een keertje gemakkelijk zouden maken. Naaaa....
Abonneren op:
Posts (Atom)